Extremadura - de gierenrots

Eén van de redenen om naar Extremadura af te reizen was het

Nationaal Park Monfragüe (uitgesproken als: Monfrakwè),

met zijn ruige natuur én de gierenrots.  

De Taag en veel zijrivieren die hier de Taag instromen,

hebben diepe kloven door het graniet getrokken,

waardoor een onherbergzaam, indrukwekkend landschap ontstond.

Onze eerste ochtend direct op zoek naar de gierenrots.

 Hoewel, veel "zoeken" hoefden we niet. Langs de weg duidelijk

parkeerplaatsen en dan langs de rotsen comfortabele looppaden, 

waarvandaan het magnifieke schouwspel goed te bekijken is.

Veel gieren nestelen op de rots; het is een aan- en afvliegen van gieren.

Zo mooi om het zweven op de termiek te zien.

Ik heb daar niet zoveel foto's gemaakt, want dacht dat daar met mijn 

camera niet zoveel van over zou blijven, 

Maar thuis op de computer bleken de gecropte beelden mee te vallen.

Rotsen natuurlijk ook aan de kant waar wij stonden.

Ik vind het altijd weer indrukwekkend om te zien, hoe daar dan vanuit heel

kleine spleten struiken en bomen kunnen groeien.

En ook daar gieren.

Hoewel, toch wat wankel op zo'n smal randje.

Hoe kom ik hier nu weer vandaan?

Van heel dichtbij laten de rotsen soms prachtige kleuren zien.

Nog eens de twee rotsen, die de Taag versmallen, vlak voor de gierenrots.

Langs de oever is goed te zien dat het water véél lager staat dan normaal.

Doorkijkje iets verderop langs de Taag.

De gierenrots en langsvliegende gieren zijn ook goed te zien vanaf een

uitkijkpost bij het kasteel. Nou ja, kasteel, er staan nog resten van twee uitkijktorens.

En een leuk wit kerkje.

Die wandeling hadden we bewaard voor de laatste dag. Achteraf niet echt gelukkig gekozen. 
Op vrijwel alle dagen waaide het in de ochtend behoorlijk.

Die dag echter, waaide het niet zo veel en was het nogal heiïg.

Eenmaal boven aangekomen, waren we perplex: windstil, geen zuchtje daar!

Tjaaaa, dan vliegen die gieren niet. 

Het is ook een plek met geweldig uitzicht alle kanten op,

dus ik liep lekker rond, terwijl Adri op de uitkijk bleef.

 

Ook hiervandaan is de versmalling in de Taag door de twee rotsen goed te zien.

Op zulke onherbergzame plekken groeien bomen grillig.

 

Ook nog maar eens zo'n vrolijk gekleurd stuk rots goed bekeken.

Uiteindelijk was het al twaalf uur geweest en had Adri er ook wel genoeg van.

Hij had net zijn camera opgeborgen....kwam er een gier langs.

Wij realiseerden ons, dat het inderdaad nu een beetje waaide.

Dus... tas weer uitgepakt.

Daarna waren er inderdaad een aantal gieren, die redelijk dichtbij langs kwamen.

Zodanig, dat ik ook enkele foto's heb.

Deze is erg gecropt en bewerkt, maar vind 't wel leuk dat dit gelukt is.

In combinatie met het groen erachter, mag deze ook.

Het is duidelijk dat ik niet een echte vogelfotograaf ben,
heb ook niet zo'n flitsende teletoeter (veel te zwaar).
Mijn echtgenoot Adri kan daar wél goed mee overweg. Omdat de roofvogels
toch echt bij deze vakantie horen, volgt hierna een soort gastblog met
foto's die Adri maakte, rond de gierenrots en vanuit een schuilhut.

't Is lente

De lente laat zich van zijn mooiste kant zien.

Bomen vol frisgroene blaadjes, die je bijna ziet groeien. 

 

Nieuwe scheuten die hun best doen boom te worden.

 

Ik denk dat het jonge esdoorns zijn.

 

Een volop bloeiend krentenboompje 

 

Deze woerd is zo vrolijk dat hij een koprol maakt.

 

Een dag met koude wind, weinig vogels,

maar wel prachtige wolkenluchten boven de Waverhoek.

 

En altijd schapen op de dijk; de lammetjes zijn al aardig groot. 

 

Terug naar de bomen

De weilanden vol jonge gansjes.

 

Wat was ik blij dat ik deze opvliegende zwanen goed in beeld kreeg.

 

Jonge fuutjes zijn op komst.

Deze fuut broedde vlak langs het wandelpad; 

achter de begroeiing bleef zij rustig zitten, terwijl wij foto's maakten.

Verderop begroette een ander stel elkaar enthousiast en elegant.

Helaas gingen ze daarna ieder weer hun eigen weg.

 

Deze foto's zijn op verschillende dagen gemaakt,

in het Amsterdamse bos, de Waverhoek en langs de Reeuwijkse Plassen. 

Hoewel het niet altijd even warm was, hebben we over zon deze maand niets te klagen.

 Voor komend weekend wordt bijna zomers weer voorspeld. Ik wens jullie dan ook allemaal:

VROLIJK PASEN.

Kersenbloesem

Amstelveen heeft een grote Japanse gemeenschap. In 2000 schonk de 

Japan Women's Club 400 kersenbomen aan de stad. Aan de rand van het 

Amsterdamse Bos is daar een prachtig park van gemaakt.

De kersenbomen bloeien slechts een paar weken per jaar.

Afgelopen vrijdag ben ik daar geweest, dat was nog net op tijd om ze prachtig 

in bloei te zien. De zon door de tere, doorzichtige bloemen geeft een feeërieke sfeer.

Hanami Matsuri

Met Hanami Matsuri, ofwel het Kersenbloesemfeest, vieren Japanners de komst van de lente.

Het is traditie om met familie en vrienden onder de bloeiende kersenbomen te picknicken.

 Bloemen - en de natuur in het algemeen - hebben in Japan een symbolische betekenis. 

De kersenbloesem ('Sakura') staat voor een nieuw begin, 

maar verwijst tegelijkertijd naar de vergankelijkheid van het leven.

(info: website Amsterdamse Bos)

Er waren best veel mensen, maar er heerste een prettige, rustige sfeer.

Vooral in de ochtend; behalve toeristen waren er veel ouders met jonge kinderen.

Toen ik 's middags, na een rondje Amsterdamse bos terugkwam, 

was het drukker en waren er ook veel jongeren.

Maar dat deed geen afbreuk aan de sfeer.

Ook een bezoeker op de bloem:

De bloemen bloeien ook direct tegen de stam.

Geeft weer heel andere foto's; met meer roze als de zon er niet doorheen schijnt.

Beetje high-key:

of met iets meer kleur.

De bloemen hingen allemaal ruim boven mijn hoofd.

Maar de (vele) foto's waren de pijn in mijn nek wel waard. 

De dunne bloemblaadjes filteren het licht,

onder de bomen is het of je in een sprookje rondloopt.

Ruim een week eerder hadden we ook al kersenbloesem bewonderd.

In de Spaanse Valle del Jerte (Extremadura) worden veel kersen geteeld;
een andere soort, de bloemen zijn hier geheel wit.

Helaas was hier de bloei over haar hoogtepunt heen.

In de bomen waren al bruine, verdorde bloemen te zien en de blaadjes 

begonnen te groeien.

Evengoed prachtig om te zien.

En natuurlijk waren er best takjes te vinden met volop gave, mooie bloemen.

 

 

 

Bloemen bloeien ook hier op de stam.

 

Kersenboomgaard in terrassenbouw. Geeft weer een andere sfeer.

 

Wit met veel groene blaadjes voor een extra frisse uitstraling.

 


Tot slot nog eens de focus op de bloemen.

 



In Extremadura was er uiteraard nog vééél meer te zien.
Oef, wat een verschillende landschappen vallen er daar te bewonderen.
Een indrukwekkend gebied, waar we kaartjes vol geschoten hebben.
Nu dus een computer vol; er valt nog veel uit te zoeken, bewerken én bedenken
hoe ik dat in blogs ga presenteren. 

Terwijl er nu in Nederland ook zoveel te fotograferen is.
Nou ja, allemaal wel erg leuk. Waarschijnlijk zal ik Spaanse en Nederlandse
onderwerpen door elkaar gaan husselen. Tot blogs.