Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.
Posts tonen met het label sugarbird. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sugarbird. Alle posts tonen

zaterdag 11 november 2017

Suikerbossies






Suikerbossie heten de protea's in het Afrikaans.
In het verleden werd de zoetigheid uit de bloemen gebruikt om er siroop van te maken.
Dat smaakte blijkbaar prima (tja, suikervogels komen er ook graag op af);
 bovendien zijn de bloemen mooi en fleurig, zo werd suikerbossie ook 
een bijnaam voor leuke, mooie meisjes.

Want Stef Bos heeft het in "Suikerbossie, 'k wil jou hê..." natuurlijk niet over een bloemetje. 




Er zijn veel soorten; het zijn stevige, hoge planten of struiken.
De bladeren hebben verschillende vormen, maar zijn allemaal dik en leerachtig, 
net als vetplanten, zodat zij vocht goed vast kunnen houden.
De bloemen zijn knotsgroot:  ik schat tot zeker zo'n 10 cm doorsnede.
En in kleuren om héél vrolijk van te worden.




Ze hebben ook een gigantische historie, want: bloeiden hier al in de tijd van Gondwana, 
het zuidelijke oercontinent. De meeste soorten zijn endemisch in de Kaapstreek.
Verwante soorten zijn gevonden op de andere zuidelijke continenten.
Inmiddels worden ze op veel plaatsen gekweekt; ze hebben dan wel 
een subtropisch klimaat nodig.




Linneaus heeft ze met de naam Protea vernoemd naar de Griekse god Proteus,
die zich in allerlei verschillende gedaanten kon veranderen. Zeer toepasselijk;
deze bloemen laten steeds op een andere manier hun schoonheid zien.




De staart van deze suikervogel vind ik wel mooi passen
bij de vorm van de bloemen:




Hier is die staart van mijnheer suikervogel nog eens te zien:



Mevrouw suikervogel (zonder zo'n staart) wist me te verrassen,
toen ik bezig was de bloemen te fotograferen.



Zo dichtbij, dat de snavel niet meer te zien is. Het was direct klikken,
even achteruit kon niet zo snel.
Op de volgende foto rekt ze zich uit; daar valt dan ook een stukje snavel weg.
 Door het gevoel van contact vind ik deze foto's toch leuk genoeg om te laten zien.




De ontzettend mooie sunbird kwam enkele keren terug;
daar wil ik graag meerdere foto's van laten zien.

En verder zonder commentaar: suikerbossies,
iets meer of iets minder close-up. Geniet van dit oeroude kleurenfeest.






























































 





De foto's zijn gemaakt op beide dagen dat we in Kirstenbosch waren
én in de tuin van de lodge waar we logeerden.