Suikerbossie heten de protea's in het Afrikaans.
In het verleden werd de zoetigheid uit de bloemen gebruikt om er siroop van te maken.
Dat smaakte blijkbaar prima (tja, suikervogels komen er ook graag op af);
bovendien zijn de bloemen mooi en fleurig, zo werd suikerbossie ook
een bijnaam voor leuke, mooie meisjes.
Want Stef Bos heeft het in "Suikerbossie, 'k wil jou hê..." natuurlijk niet over een bloemetje.
Er zijn veel soorten; het zijn stevige, hoge planten of struiken.
De bladeren hebben verschillende vormen, maar zijn allemaal dik en leerachtig,
net als vetplanten, zodat zij vocht goed vast kunnen houden.
De bloemen zijn knotsgroot: ik schat tot zeker zo'n 10 cm doorsnede.
En in kleuren om héél vrolijk van te worden.
Ze hebben ook een gigantische historie, want: bloeiden hier al in de tijd van Gondwana,
het zuidelijke oercontinent. De meeste soorten zijn endemisch in de Kaapstreek.
het zuidelijke oercontinent. De meeste soorten zijn endemisch in de Kaapstreek.
Verwante soorten zijn gevonden op de andere zuidelijke continenten.
Inmiddels worden ze op veel plaatsen gekweekt; ze hebben dan wel
een subtropisch klimaat nodig.
een subtropisch klimaat nodig.
Linneaus heeft ze met de naam Protea vernoemd naar de Griekse god Proteus,
die zich in allerlei verschillende gedaanten kon veranderen. Zeer toepasselijk;
deze bloemen laten steeds op een andere manier hun schoonheid zien.
deze bloemen laten steeds op een andere manier hun schoonheid zien.
De staart van deze suikervogel vind ik wel mooi passen
bij de vorm van de bloemen:
Mevrouw suikervogel (zonder zo'n staart) wist me te verrassen,
toen ik bezig was de bloemen te fotograferen.
toen ik bezig was de bloemen te fotograferen.
Zo dichtbij, dat de snavel niet meer te zien is. Het was direct klikken,
even achteruit kon niet zo snel.
Op de volgende foto rekt ze zich uit; daar valt dan ook een stukje snavel weg.
Door het gevoel van contact vind ik deze foto's toch leuk genoeg om te laten zien.
even achteruit kon niet zo snel.
Op de volgende foto rekt ze zich uit; daar valt dan ook een stukje snavel weg.
Door het gevoel van contact vind ik deze foto's toch leuk genoeg om te laten zien.
De ontzettend mooie sunbird kwam enkele keren terug;
daar wil ik graag meerdere foto's van laten zien.
En verder zonder commentaar: suikerbossies,
iets meer of iets minder close-up. Geniet van dit oeroude kleurenfeest.
De foto's zijn gemaakt op beide dagen dat we in Kirstenbosch waren
én in de tuin van de lodge waar we logeerden.

























