Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.
Posts tonen met het label rotsen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label rotsen. Alle posts tonen

zondag 28 juli 2024

Lente in de Dolomieten

 

 
 
Het is alweer een hele tijd stil geweest hier op het blog.
Deze keer was de reden dat ik juist heel veel gefotografeerd had.
Op fotoreis geweest (2x) en toen een computer stampensvol foto's.
Het uitzoeken en bewerken kostte even wat tijd.
Luxeprobleem, al die foto's.
 
 

 
 
Nogmaals naar de Dolomieten.
Twee jaar geleden waren we daar in september, nu wilden we de lente daar beleven.
De uitvalsbasis was deze keer Cortina d' Ampezzo,
te zien op de openingsfoto en op de volgende foto's van bovenaf. 
 
 
 

 

 
De eerste volle dag daar zijn we rustig begonnen. Met de skilift vanuit
het dorp naar het gebied daarboven.  Behalve mooie uitzichten, 
konden we daar ook al genieten van de bijzondere rotsformaties die
zo kenmerkend zijn voor dit gebied.









Het huis op deze beelden is het decor geweest voor verschillende films en series.



 
 
We konden hier volop kennis maken met typische Alpenbloemen.
 
 

 
 
Heel leuk en op verschillende plaatsen later ook nog gezien,
deze roze bloemetjes. Rhodothamnus.




 
Ook roze, maar toch weer heel anders, Daphne striata.
 
 

 

Mooie ondergrond ook voor zo'n mooi wit met geel bloemtje:
 
 

 
 
Zilverkruid is de naam van deze bloemen.
 
 


 
Gentianen mogen hier natuurlijk niet ontbreken.





Zo'n prachtige kleur. Kobaltblauw, of in het Engels: Royal blue. 






 
 

 
 
Deze soort groeit nogal hoog op. Het lijkt wel of ze een lijfje onder de 
bloemen hebben. Ze heten ook sneeuwgentiaan (Gentiana nivalis); 
en misschien kunnen ze met deze onderkant wat makkelijker boven de sneeuw uitkomen. 
 
 

 

 
 


 
Een soort zonder steeltje is de Kochs gentiaan.
De bloem begint direct op de aarde, 




 
 Deze soort is wat groter, 
heel leuk om hier ook even naar binnen te gluren.




 
 

 
 
 
We waren hier met vrijwel dezelfde groep als twee jaar geleden.
Best wel bijzonder, denk ik. En vooral: heel leuk! 


Er volgt nog wel het een en ander van deze reis.
 
 
 
 
 

woensdag 28 november 2018

Rosstrappe






Bij het woord Trappe dacht ik aan een trap. En omdat ik een foto had gezien
van een uitkijkpunt met balustrade, zoals op de foto hieronder nog
net is te zien (linksboven), dacht ik dat in het verleden een of andere graaf,
hertog of koning een trap had laten aanleggen naar boven 
om van het uitzicht te genieten.




Het was geen trap, maar een rotspad dat zich kronkelend langs de berg naar boven slingert.
Geheel natuurlijk dus, en al ontstaan toen het gebergte zich miljoenen jaren geleden vormde. 
Het gesteente is vooral graniet. Tegenwoordig is er langs het hele pad wel een stevige reling aangebracht. 




Er zijn meerdere plateaus met steeds een fantastisch uitzicht.






Maar eh... hoe zit 't dan met die naam?
Rosstrappe betekent "paardenval" en gaat terug op een sage uit voorchristelijke tijden. 
Bovenaan het pad is een afdruk van een paardenhoef te zien, waar deze sage op 
gebaseerd is. Moet wel een heel groot paard geweest zijn, want deze 
afdruk is al gauw 50 cm lang..


Foto: Adri Mullenders
  

De sage: 
Koningsdochter Brunhilde werd achtervolgt door een akelige koning Bodo,
die met haar wilde trouwen. Daar gruwelde ze van.
Brunhilde vluchtte op haar paard en ontkwam door een gewaagde 
sprong over het dal. De hoefafdruk is van haar paard.
De achtervolgende koning lukte de sprong niet en met zijn paard 
stortte hij het dal in. Daar veranderde hij in een zwarte hond, 
die tot op vandaag de kroon bewaakt, die Brunhilde bij haar sprong verloor.

De hoefafdruk is in het verleden waarschijnlijk een offeraltaar geweest.
(en nu nog een beetje? - mensen gooien er muntjes in)




Het is een geweldig leuke wandeling; steeds kom je weer bij
een plateau met fascinerend uitzicht over het Bodetal. 
De intrigerende rotsformaties, de begroeiing met al wat herfstkleuren. 
Nu waarschijnlijk met extra bruin door de droge zomer. 
En dan de zon... die delen oplicht, zodat deze
mooi afsteken tegen schaduwpartijen.




















Tot we bij het laatste plateau aankomen. 
Daar hebben we ook uitzicht naar de andere kant met op dat moment
een nóg mooier lichtspel. Het deel ligt voornamelijk in de schaduw, 
maar de zon belicht net wat uitstekende delen. En dat verschuift langzaam.





 



Fotografen mopperen vaak op het felle zonlicht overdag,
maar deze dag was ik daar wel héél erg blij mee. 
Wat een sprookje was dat spel van licht en donker.








Op de terugweg maakte ik ook wat plaatjes van het pad.







En een selfie:













Fascinerend ook hoe bomen kunnen wortelen op deze rotsen.




Dit zijn de wortels van een stevige zomereik,
die nog maar net een beetje begint te verkleuren.









 De Rosstrappe ligt in de gemeente Thale. 
Daar in de omgeving moet nog veel meer bijzondere natuur te bewonderen zijn. 
Hoe bijzonder, dat hadden we deze dag gezien.
Het was echter de laatste dag van ons bezoek aan de Harz,
dus tja... we moeten nog eens terug.




Hartelijk dank voor het kijken en lezen van dit lange blog;
reacties vind ik altijd fijn.