Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.
Posts tonen met het label Zuid-Afrika. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zuid-Afrika. Alle posts tonen

zaterdag 19 mei 2018

Waterkleuren






Water - we kunnen niet zonder. 
Al het leven op aarde bestaat voor het grootste deel uit water.
Voor fotografie is water op zich een veelzijdig onderwerp. Van zichzelf kleurloos,
maar met eigenschappen die het vaak een kleurrijk onderwerp maken:
het glanzende oppervlak weerspiegelt de kleuren uit de omgeving;
of is doorzichtig, zodat de onderliggende laag zichtbaar wordt.

Of allebei, zoals in dit winterse bergbeekje in Duitsland:


 


Voor dit blog heb ik verschillende foto's bij elkaar gezocht met het thema "water",
gemaakt dichtbij huis, zoals de openingsfoto, of op reis.
Overal heeft water een enorme aantrekkingskracht voor mij.


Snelstromend en opspattend water maakt me vrolijk.
Hier in een snelstromende beek, de Kleine Ohe, in het Beierse Woud:










Hollands landschap - 
golfjes met weerspiegeling van riet en een blauwe lucht:







De zon komt op over de Nieuwkoopse Plassen:





Een uurtje later:





Bijzondere lichtval bij het begin van een ondergronds meer,
de Melissani grot op Keffalonia.
(sprookjesachtig om je daar in een roeibootje rond te laten varen)





Langs de Noordzeekust op een zonnige septemberdag:











De Eau Noire is een bronrivier van de Viroin, die een deel ondergronds stroomt 
en in het stadje Nismes weer boven komt. 
In die streek bekend om het zuivere water. 
Ik was vooral verrast door de vormen en kleuren.







De kust bij Boulder's Beach, West Coast, Zuid-Afrika;









Ook Zuid-Afrika, langs de Westkust ten Noorden van Kaapstad;
rotsbodem waar een dun laagje oceaanwater in staat.






Dit zijn foto's die niet in een blogje pasten, of het was er niet van gekomen,
of ze zijn nog van "voor het bloggen" (de beelden van Keffalonia),
maar die ik zelf erg waardeer. Dus ik vond het wel leuk om deze alsnog te laten zien.



Hartelijk dank voor je bezoek en eventuele reactie.


maandag 23 april 2018

Panoramaroute





In deze blog ga ik nogmaals terug naar Zuid-Afrika.
Het "toetje" van onze reis vorig jaar was een trip langs de hoogtepunten van de Panoramaroute,
het Noordelijke deel van de Drakensbergen - dit klinkt al veel stoerder - en bekend om zijn prachtige vergezichten. 

Nadat we die donderdag aan het begin van de middag het Krugerpark hadden verlaten,
reden we naar de omgeving van Graskop - waar we zouden overnachten - en hadden
 zo tegen het eind van de dag in mooi licht nog tijd om daar rond te kijken.
Ik vond de natuur daar beslist verrassend.




 We hadden ook nog tijd voor een bezoekje aan de Berlin Falls.





Even inzoomen:






Na een verkwikkende nacht in een heerlijk hotel, 
begon onze laatste vakantiedag met een bezoek aan de Lisbon Falls.
Helder weer, dus een weids uitzicht.
 





Maar ik had natuurlijk het meeste oog voor het water:







 Daarna stond een bezoek gepland aan Bourke's Luck Potholes.
Potholes? - ik had geen idee wat ik me daarbij voor moest stellen.
Na de ingang kom je eerst op een, nogal dorre, vlakte.
Tussen de kale rotsen, ziet dit water er wel lieflijk uit 
(ehh: op dat rode bordje staat wel dat het verboden, want: zeer gevaarlijk,
 is om daar te lopen)





Maar al snel zie je de imposante, rond uitgesleten, rotsformaties in diepe kloven;
zo uitgesleten door het eeuwenlang kolken van het water van de rivieren de Treur en de Blyde,
die hier samenkomen.


 


Rotsen in allerlei kleuren én water - dat kan me sowieso al erg fascineren,
maar de combinatie met deze ronde vormen is helemaal indrukwekkend.






 



Ook indrukwekkend: het kleine varentje dat tussen de rotsen weet te groeien.


 


Ook hier groeit een en ander tussen de rotsspleten.
 




Hoe de rivieren Blyde en Treur aan hun namen zijn gekomen is ook een verhaal apart.
Dat verhaal hadden we daar gehoord; ik neem het nu over van de website Visit Africa Now:


 In 1844 was een groep pioneers bij een rivier neergestreken. 
De leider van de groep, Hendrik Potgieter, 
ging met een paar mannen naar Lourenço Marques (tegenwoordig Maputo). Op de verwachte tijd 
waren ze nog niet terug. De achtergebleven mannen hebben nog een aantal weken gewacht, 
maar gingen er toen vanuit dat ze tijdens de lange, gevaarlijke reis waren omgekomen. 
De rivier waar ze hun kamp hadden opgeslagen noemden ze daarom Treur. 

Ze trokken vervolgens verder en na een aantal dagen kwamen zij uit bij een andere rivier.
 Hier ontmoetten ze alsnog Potgieter en zijn mannen, die oponthoud hadden gehad. 
De blijdschap werd geuit door deze rivier de naam Blyde te geven. 





Op veel plekken valt water naar beneden.
Dat vind ik natuurlijk fantastisch.





 


Dan echt de laatste sightseeing plek van deze reis,
waar mijn oog eerst getrokken werd door deze koraalboom met zijn beeldschone bloemen:



 


Zicht op de Blyde River Canyon:







 Nog even een kijkje de andere kant op -
het was best wat heiig die middag, de achtergrond op deze foto toverde Lightroom tevoorschijn
 met de dehaze functie. Heel verrassend.




 Na dit geweldige toetje was de koek toch echt op:
we moesten ons haasten naar het vliegveld van Johannesburg voor de
nachtvlucht terug naar Schiphol.






Heel veel dank voor jullie fijne reacties en beste wensen bij mijn voorgaande bericht. 




dinsdag 30 januari 2018

Krugerpark - 4



Another brandnew day in the parc...







Swainsons frankolijn





Kleine papegaai




Dit zijn weer Chapmans zebra's, met een bruin streepje extra.









Bisschopsooievaar of wolly necked stork





Het lijkt wel of deze struisvogel charmant staat te poseren voor de camera.
Rode lipstick op de bek en het rokje hoog opgetrokken om die
mooie dijbenen te laten zien. 
Maar eh... die met zwarte veren zijn de mannen.




Hij stak de weg over en begon te rennen in tegenlicht.





En dan nog eens zazu, omringd met bling-bling bokehbollen.






Steenbok? Bij deze naam keek ik vreemd op, 
want van steenbokken had ik een ander beeld dan ik hier zag.




Deze kleine antilope heet in het Afrikaans: steenbokkie;
in het Nederlands: steenbokantilope. Zo genoemd omdat ze tussen het riet zó stil kunnen liggen, 
dat het lijkt of er een steen ligt. Voor zo'n klein dier is camouflage natuurlijk erg belangrijk.
Maar stil hebben we deze niet zien liggen. 





Hij bewoog heel behoedzaam terwijl hij een maaltje bij elkaar zocht tussen het hoge riet.
Zo'n leuk dier om te zien. Met ogen ... Bambi is er jaloers op.





Hij gaf ons de kans om hem heel lang te bekijken en volgen.









Nu even de andere kant opkijken.





Zomaar gelukt!! Visarend in de vlucht.








Dit was geweldig om te zien.
Een kudde mannen-koedoes was aan het eten onder en van een knots van een boom langs de rivier. 




De boom beschermt de koedoes tegen de felle zon.
Dat is natuurlijk ook erg fijn voor de foto's.





Dit vind ik zo'n mooie houding.
Die nek gestrekt en die prachtige hoorns erlangs.




Giraffen en lentebloesem






Luipaarden zijn erg goed in onzichtbaar zijn.
We zagen er één van heel ver. 
Zo ver, dat ik niet eens geprobeerd heb daar een foto van te maken.
Toen zat er een luipaard in een boom; het was bijna avond; er was nog maar weinig licht.
We wisten dat hij er zat (er stonden al een aantal auto's omheen),
maar dan nog duurde het een poos voor ik iets zag:


 


Ze verschuilen zich graag tussen struiken.




De laatste dag, we waren bijna het park uit; melding van een luipaard. 
Aan het aantal auto's konden we snel zien waar we moesten zijn. 
En dan nog heb ik 'm niet helemaal zonder takken ervoor,
maar: ik heb 'm.





Het was dus niet echt de safari van de grote roofdieren.
Leeuwen hebben we wél gezien, verschillende keren, maar niet echt van lekker dichtbij. Ik heb daar geen aansprekende foto's van kunnen maken. Sommigen, met van die hele lange toeters, is dat wel gelukt. Misschien was ik wat dat betreft ook wel wat verwend in het verleden. Over onze eerste ontmoeting met leeuwen heb ik eerder een blog gemaakt in Verwondering in Afrika. Klik op de volgende link als je zin hebt in nog meer wildlife:


Met deze serie heb ik hopelijk laten zien dat er ook naast de spectaculaire roofdieren nog genoeg te zien en genieten valt. 
En dan heb ik de olifanten nog bewaard voor een apart blogje.