Dierenpark Hoenderdaell

 

 

Grotendeels verscholen achter de struiken, zag ik deze statige vogel

langzaam voortschrijden; als een sierlijke 'lady',

dus het is wel duidelijk hoe hij aan zijn naam gekomen is:

 

Lady Amhurst Fazant.

 

 

  

 

 

Maar deze kleurige Lady is een mijnheer, want zoals bij veel vogels, 

hebben de dames bruinige schutkleuren.

 

 

 

 

  

 Deze man is een echte beauty.

Ik zag hem in Hoenderdaell, een dierenpark aan de uiterste noordkant van

Noord Holland, gevestigd op een uitgestrekte strook land;

ooit een deel van de Waddenzee, maar nu een dichtbegroeid bos.

 

 

 

 

Qua oppervlakte is het de tweede dierentuin van ons land.

Alleen de Beekse Bergen zijn uitgestrekter. 

Je kan er dus ook heerlijk door het bos wandelen, en ook de dieren hebben

er over het algemeen veel ruimte. 

 

 

Een sierlijke ibis leek het ook wel naar haar/zijn zin te hebben.

 

 

  

 

Deze pelikanen zorgden zelf voor een interessante compositie:  

 

 

 

 

Een jonge flamingo als lollipop: 

 

 

 

 

Papegaaien op een bijzonder uitkijkpunt:

 

 

Stichting Leeuw

Info van de website van Hoenderdaell: 

 

Stichting Leeuw vangt grote katachtigen in nood op. 

 Wanneer mogelijk, is de opvang tijdelijk en worden de dieren voorbereid op 

herplaatsing naar een zo natuurlijk mogelijke leefomgeving in bijvoorbeeld 

Zuid-Afrika bij zusterstichting The Lions Foundation. 

De dieren die opgevangen worden, komen bijvoorbeeld van particulieren, 

zijn oud-circusdieren of zijn gered uit oorlogssituaties.

 

Door nieuwe wet- en regelgeving mogen roofdieren in steeds minder landen 

optreden of in privébezit gehouden worden. Voor leeuwen en tijgers is daarom 

vaak geen plaats meer. Hun eigenaren zoeken dan een plek waar ze 

van een goede oude dag kunnen genieten. Stichting Leeuw is zo’n plek.

  

Stichting Leeuw heeft haar grootste opvang van grote katachtigen 

van heel Europa, bij ons in Dierenpark Hoenderdaell.

Met de enige jaagsimulator ter wereld (!) leren we deze in nood geraakte dieren 

weer de jachtskills. De jacht zorgt voor een ontlading van energie, 

opbouw van spierkracht en conditie en dat is goed voor de revalidatie. 

Veel van deze katachtigen werden helaas gebruikt voor menselijk vermaak.

 

 

 

 

 

 Voor het publiek is er één keer per dag de mogelijkheid om van bovenaf 

(achter stevig dubbelglas) zo'n training te bekijken. 

 

  

 

 

Er werd verteld dat juist de week daarvoor drie leeuwen vanuit Hoenderdaell   

op transport waren gezet naar Zuid Afrika, waar zij binnen een groot gebied kunnen

wennen aan een voor hen natuurlijk bestaan. 

 

 

 

 

Wij konden die middag genieten van wat deze tijger liet zien. 

 Met de foto hierboven was ik zo blij dat ik ook een uitsnede laat zien:

 

 

 

 

Ben wel blij met dit beeld:

er is beweging te zien in de bal en de voorpoten, maar de tijger is scherp. 

 

 

 

 

Even fiks inzoomen: 

 

 

 

 

Na een goed kwartier vond hij/zij het welletjes en keerde zijn rug naar ons toe:

 

 

  

 

Nog wat verschillende beelden van die dag: 

 

 

 

 

Portret van een grote landschildpad: 

 

 

 

 

Een veel kleinere schildpad, op een heel andere plek:

 

 

 

 

 Wevervogel:

 

 

 

 

Dit deed me terugdenken aan een enorme boom in Zuid-Afrika,

waar talloze wevervogels aan het nestelen waren. Wel een andere soort,

maar ik vind het toch leuk om deze beelden hierbij te plaatsen:

 

 

 

 

 

 

 

 

Tot zover voor deze keer. er volgt nog een blogje over deze fijne dierentuin.

We waren er natuurlijk in een heel rustige periode (eind november op een 

doordeweekse dag), maar de hele sfeer kwam zo relaxed op ons over. 

Dierenpark Hoenderdaell - 

voor de meeste mensen wat ver weg, maar zeker een aanrader. 

 

 

  

De mooiste van 2024

 

Het was voor mij nogal een fotojaar van hollen of stilstaan.

De eerste helft héél veel op stap geweest en (dus) ook heel veel gefotografeerd;

met zoveel beelden op de computer waar ik nog iets mee wilde, kwam het 

fotograferen zelf daarna vrijwel stil te liggen.

In het najaar lokten de vele paddenstoelen natuurlijk wel weer.

Lente

De natuur ontwaakt. Een vroeg bloesemtakje.

De bosanemoontjes steken ook weer massaal hun kopjes omhoog.

Maar deze had een rustig plekje voor haar alleen gevonden.

Een heerlijk zonnige lentedag in Zuid Limburg.

Tijdens ons bezoek aan Gaia Zoo regende het; 

maar voor een foto pakt dat soms niet verkeerd uit..

Deze bladkever was dol op de zonnig gele wolfsmelk.

Iets minder fel, maar ook geel: de grote ratelaar.

Tja, en toen juni: 

eerst met een groepje een midweek naar Helgoland. 

We wilden wat later in het seizoen in de hoop van de Jan van Genten 

 ook kuikens te kunnen zien. En dat lukte:

 

Maar dat betekende voor mij: na thuiskomst koffer uitpakken, 

wassen en weer inpakken, want een halve week later vertrok ik alweer

met een andere groep naar de Dolomieten.

De beelden van Helgoland zijn toen blijven liggen, maar daar ben ik

de laatste tijd wel mee  bezig geweest. Blogs volgen.

Hier dus eerst de Dolomieten:                                              

                        

                                   binnen kijken bij een Kochs gentiaan:

Daar ook niet altijd lekker wandelweer: uitzicht vanaf Lagazuoi:

Woelig water bij het Lago di Braies:

Zomer

  

Zonnedauw op een eilandje in de Nieuwkoopse Plassen:

Bruinrode heidelibel rust uit op een bruggetje:

Herfst

Dit blad van de Japanse esdoorn bleef wel heel fotogeniek liggen:

Diamantjes op een amethistzwam.

Een knots van een zwam (doorsnede zeker 10 cm): Schijnridderzwam

Tot slot de leuke geweizwammetjes

Dank aan allen die dit jaar het blog bezocht hebben

en zeker aan diegenen die ook een fijne reactie achterlieten.

Voor 2025 wens ik eenieder veel gezondheid en voorspoed

en natuurlijk mooie fotokansen.

Tot blogs.

Orchideeënhoeve

Omdat het nu eenmaal de orchideeënhoeve heet, hier eerst een orchidee.

Maar de hoeve is de laatste jaren vooral  uitgebreid met levende have.

Verder op dit blog vooral vogels en een paar andere dieren.

Nog een tegenlichtopname in de vroege ochtendzon.

We waren hier op vrijdag 7 februari, wat qua weersomstandigheden

deze februari de enige echt mooie dag bleek te zijn.

Het leukst vond ik het buitenverblijf van de flamingo's.

we zijn daar deze dag begonnen en ook weer geëindigd.

Een soort omheinde plaats, zodat er geen hek om de vogels

nodig is en je tussen de dieren loopt. 

Bovendien kan je camera dan lekker laag (soms zelfs op de grond). 

Het zijn Cubaanse flamingo's, werkelijk knaloranje.

Naast de flamingo's zwemmen en lopen hier ook allerlei andere vogels,
vooral eenden. Zoals deze roodschoudertalingen.

Of deze bijzonder elegante verschijning, een gele goudfazant.

Het ziet er hier uit of deze vogel lekker rustig staat te poseren,
maar niets is minder waar. Hij/zij was voortdurend in beweging.

Het kostte me nogal moeite om te achterhalen wat de naam van deze sierlijke vogel is.
Het blijkt mevrouw mandarijneend te zijn.

Mijnheer mandarijneend heb ik niet mooi in beeld gekregen,
wel deze Carolina eenden; drie-op-een-rij.

Deze witte eenden zijn eigenlijk ook mooi en hebben zo'n  lieve uitstraling.
Witte kwaker.

Toch ook even langs de regenbooglori's, het blijven mooie vogels
en op zo'n rustige dag kan je ze ook eens in een natuurlijker setting fotograferen.

Niet allemaal tegelijk krijsend op de voederbakjes af,
maar rustig poseren voor de fotograaf.

In de vlindervallei vlogen niet echt veel vlinders rond.
Maar wel heel leuk dat deze glasvleugelvlinder mij heel dichtbij liet komen.

Deze Heliconius liet me ook wel dichtbij komen, maar niet zoveel als je zou denken,
deze foto is ook erg gecropt. 
Ik vond zijn antennes hier zo mooi opvallen tegen de lichte achtergrond.

Schildpadden waren wat duidelijker aanwezig,
deze zat heerlijk van de warmte te genieten midden op het bruggetje.
Ik ben tegenover hem gaan liggen. 

Een ander model langs de waterkant; ziet er wat stoerder uit.

Vanaf het bruggetje had ik de weerkaatsing van de lichtjes in beeld,
toen ineens een grote karper mijn beeld inzwom.

In het Amazone-regenwoud leven kleine aapjes, we zagen de roodbuiktamarins.
Heel klein, ze worden zo'n 25 cm lang, zijn razendsnel en in het regenwoud is het donker.
Nogal een uitdaging om ze op de foto te krijgen.

Ze zijn overgenomen van Stichting Aap.

Eentje bleef even op het bankje zitten; daar was net iets meer licht.

Terug naar de waterkant.

Lekker spetteren. Als een paar flamingo's één kant oplopen, volgt al snel de hele groep.
Ik dacht eerst dat er gevoerd zou gaan worden, maar dat was de reden niet;
aangekomen aan de overkant, draaiden ze zich massaal weer om en liepen de andere kant op.

Na verloop van tijd daalde de rust weer neer.

De X-factor.

Twee flamingo's foerageerden steeds met gekruiste halzen 
(misschien nog maar net verkering?)
Het duurde wel even voor ik ze zo op de foto had, want dan was er weer iets storends
 in de achtergrond, vaker nog kwam een andere vogel voorlangs.
Maar steeds lukte het ze opnieuw om die halzen te kruisen.
Uiteindelijk lukte ook mijn foto.

Hartelijk dank voor je bezoek aan dit blog;
reacties vind ik altijd erg leuk.