Donaudelta * boottocht

Voor mij wel het hoogtepunt van ons verblijf bij Ultima Frontiera. We maakten een boottocht naar het Letmei-meer. Ook dit weer kleinschalig. Er konden steeds 3 gasten mee in een ruime, goed gecamoufleerde boot. Naast de kapitein ging ook gids Frederico met ons mee. Samen regelden ze dat we op de fotografisch beste plekken terecht kwamen.

We voeren eerst door het Sulinakanaal, een idyllisch begin van de dag. Rust en stilte alom; de oevers begroeid met hoge bomen, die naar elkaar neigen en soms raken de toppen van de bomen elkaar. Alsof je door een koepel van gebladerde vaart. De sfeer van de Biesbosch. Regelmatig vliegt er uit dat groen een vogel tevoorschijn, purperreiger, kwak, arend.  Of vogeltje, want we zagen ook een aantal blauwe schichten voorbijflitsen. Om dat alles beter te kunnen zien, mochten twee van ons op het voordek zitten, dan had de derde daartussendoor ook een prima uitzicht. Later op het meer was dat natuurlijk niet de bedoeling - daar doken we onder de camouflage, zodat we dichter bij de vogels konden komen.

 Het was eigenlijk het enige moment in die week dat we

wolken, nou ja ... wolkjes, zagen. Leuk voor de plaatjes.

 Al voor we bij het meer waren, zagen we ze voorlangs vliegen:

 

En eenmaal op het meer nog veel, véél meer:

Vaak zijn achterkantjes niet het mooist,

maar heel véél kontjes, dat vind ik dan weer wel leuk:

Ook pelikanen hebben soms een onderonsje,
even bijbabbelen:

 

Als er één gaat vliegen,

 

beweegt al gauw de hele groep.

En dan is het dóórvliegen, geen tijd voor een sanitaire stop.

N.B. Sommige pelikanen hebben een gelige onderkant. 

dat zijn nog jonkies, in hun eerste jaar.

Wij gingen verder; op zoek naar "velden" met gele plomp.

Daar foerageert de ralreiger, zoals ook in het voorgaande

blog vol met reigers al te zien was. Maar het is zo'n 
mooi reigertje en we hebben 'm zo leuk bezig gezien, 
dat hij nu nog een keer mee mag doen.

Lichtvoetig en gracieus snelt hij (m/v) over de bladeren.

Maar als hij een prooi vermoedt,
dan wel met zo'n typisch spiedende reigersblik:

En beet!

Dit was een uitstekende jager.
Nu had hij echter wel een heel grote vis te pakken.

Hij wist echt niet hoe hij deze naar binnen moest werken
en stond daar nogal mee te rommelen. Uiteindelijk liet
hij hem vallen en dook daar nog eens snel achteraan.

 

Mis... vandaag was de vis de gelukkige.


Wij varen door naar een volgend plompenveld
waar witwangsterns broeden.

We worden vrolijk welkom gezwaaid:

Dit stel weet nog niet wat ze van ons moeten vinden...
(een beetje klein misschien, maar links op het nest kan je de eieren zien)

 

 En zij gaat serieus verder met haar belangrijke taak:

Er werd nog fiks af en aan gevlogen met nestmateriaal.

Aan de zijkant van het veld was een plek waar steeds 
weer sterns naartoe vlogen om er materiaal te halen. 
Da's handig, want toen kon ik daar vast op scherpstellen ...
als er dan een vogel komt aanvliegen, heeft de camera
deze sneller goed in beeld. Dat lukte:

 Om deze fantastische boottocht te besluiten 
met een foto waar ik wel héél erg blij mee ben:
 

Wij waren in de Donaudelta met het Centrum voor Natuurfotografie.
Klik op de link voor meer informatie.


Hartelijk dank voor jullie reacties op voorgaande berichten.

Donaudelta * reigers

In de Donaudelta zien we reigers in allerlei soorten, maten en kleuren.

Om te beginnen de grote zilverreiger, prachtig spierwit in het ochtendlicht. 

Gewoon op het hekje langs het hotel.

Blauwe reigers zien we in Nederland veel, 

maar niet vaak zwemmend.

En zo heb ik ze ook nog nooit voor de lens gehad.

Dit is wel een hele vrolijke, op de vroege ochtend.

Wil misschien ooit nog eens kraanvogel worden?

De houding lukt al goed.

 Purperreigers wonen ook bij ons "om de hoek".

Gezien heb ik ze een enkele keer, van veraf,

maar op de foto.....

Prachtige tekening en zó mooi van kleur.

Maar ook hier laten ze zich niet makkelijk zien en

blijven zoveel mogelijk in dekking tussen het riet.

Er zijn er wel veel, we zien ze vaak overvliegen. 

Een jonge kwak op de vroege ochtend:

En een nog jongere (denk ik, want: veel kleiner)

in de namiddagzon.

 

Op die middag zit ik met iemand in een klein hutje dat over
een waterplas uitkijkt, de floating hut, en hij fluistert: 
"Daar aan de overkant beweegt iets in het riet."
Ik kijk die kant op en mijn blik vangt een poot die heel, 
héél langzaam opgetild wordt en net zo langzaam iets naar 
voren beweegt en weer naar de grond. 
Ik had nog nooit een roerdomp gezien, 
maar door die beweging wist ik het direct zeker:
dat is er een.

Zo fascinerend om hem op die typische manier behoedzaam 
door het riet te zien bewegen. Hij blijft erg voorzichtig en dus 
tussen het riet. Lastig voor de foto's; dit was nog mijn beste.

Beter in beeld krijg ik een ander reigertje, dat ik nog nooit 
gezien had.  Tijdens een vaartocht naar het Letmei meer brengt
de kapitein ons naar plekken waar veel gele plomp groeit.
Dat zijn ideale foerageerplekken voor de ralreiger.

De plompbladeren zijn daar net zo groot als bij ons, dus heb
je zo wel een idee van het formaat van dit prachtige, 
tengere reigertje. Hij loopt lichtvoetig over de bladeren en
zoekt zo zijn lunch bij elkaar.

Omdat ralreigers zo klein zijn, zijn er speciaal voor hen ook 
hele kleine kikkertjes.

Een andere dag, of beter gezegd: vrijwel avond.
De zon zakt en tovert een warme gloed over een
poeltje met laag water.

Een kleine zilverreiger.

Ik had nog nooit een kleine en een grote zilverreiger
bij elkaar gezien en nooit gedacht dat het verschil in
formaat zo groot was. Dat is op de volgende foto wel
goed te zien. Met de focus op de kleine reiger landt 
achter hem een grote.

Na de landing bleven grote en kleine bij elkaar uit de buurt.
Maar toen er een tweede grote zilverreiger ook in dit poeltje
wilde komen vissen, reageerde de eerste ogenblikkelijk en
wist hem snel te verjagen.

 
Het was blijkbaar zijn poeltje;
of haar poeltje - kan natuurlijk ook - elegant genoeg:

Tijden hebben we hem/haar kunnen observeren.
Steeds rondjes lopend in het ondiepe water.

Minder leuk voor de vissen - want die wist hij wel te vinden.

Wat heeft hij hier nu allemaal in zijn bek?
Inzoomen bij de  volgende foto maakt duidelijk wat een goede visser dit is:

Drie vissen in één klap.

Na het doorslikken vaak even de veren omhoog.

Bij het bewerken in Lightroom, schoot ik uit met het schuifje,
waardoor ik merkte dat de volgende foto's een fikse 
onderbelichting goed kunnen hebben.
 

Tot slot de mooiste splash:

Dank voor jullie leuke opmerkingen bij het
voorgaande bericht "Aalschoffie"