Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

dinsdag 22 juni 2021

Feestje voor de meeuwen

 


 

Het was onze eerste middag op een zonovergoten Texel, 
terwijl het in de rest van Nederland een grauwe en zeer natte boel was.
Lekker het strand op, dus.
Bij paal 12 de auto geparkeerd, de duinen over; 
en dan verwacht je dus niet dit te zien:
 
 
 
 
 
Boskalis was druk bezig het strand te verbreden. 
Het achterste schip voert het zand aan (eerder opgezogen zo'n 10 km uit
de kust vandaan) en via het voorste schip wordt het middels een brede
pijpleiding naar het strand gespoten.






 
 
En dat zand zit natuurlijk vól lekkernijen voor de meeuwen.




 
Bulldozers verspreiden het zand.
 
 

 
 
Zo te zien zijn vooral mantel- en zilvermeeuwen van de partij.
 
 

 
 
Het is een feestje voor alle leeftijden,
want er lopen ook veel jonge vogels tussen. 
 




  En dan vang ik in de lucht zomaar een stormmeeuw.





De meeuwen konden er geen genoeg van krijgen.








En ik kreeg maar niet genoeg van de meeuwen - veel te veel foto's gemaakt.





Gelukkig was niet het hele strand afgezet en was de strandtent wel bereikbaar.
Tussendoor hebben we dus ook heerlijk van de zon en
koffie mét genoten.





Wie meer wil weten over zandsuppletie langs de kust kan hier info vinden:
 



 

 
 

 
 
Dat moet toch heerlijk zijn om zo vrij te kunnen vliegen. 




 
 
Van ons bezoek aan Texel zullen nog meer (korte) blogs volgen.
Ik zal ook proberen om ze redelijk vlot achter elkaar te plaatsen;
heb de foto's inmiddels wel uitgezocht.
 
 
 
 

zondag 13 juni 2021

De familie fuut foerageert

 


 
Deze familie fuut, pa, ma en drie kleine ukkies, kon ik bijna een uur lang volgen
terwijl ze rustig foerageerden langs de zuwe.
Het was midden op de dag, met een felle zon en ma en de kleintjes
bleven voortdurend aan de andere kant van het water,
dicht onder de oever. Wat lastige omstandigheden voor fotografie dus,
 maar ik maakte zoveel foto's dat er genoeg overbleef om deze serie te laten zien.
 
 

 

 
De kleintjes wisselden steeds, dan op mama's rug (1, 2 of 3),
dan weer in het water. Maar dit had ik nog nooit gezien:
 
 

 
 
Ze frummelden zich achterlangs tussen mama's zachte donsveren;
met een rommeltje aan streepjes en friemelende pootjes als resultaat.
 
 

 

 
Gewoon op mama's rug kon ook. 
 
 

  

Welke kant zullen we nu eens op?




 
Papa komt een veertje brengen.
 
 

 
 
Waarom futen veertjes eten en aan hun jongen voeren, kan je hieronder lezen. 
De tekst komt van de website van Vroege Vogels.
 

Bescherming

Het allereerste voedsel dat jonge futen te eten krijgen, zijn veren. 
Het is dan ook niet gek als je een fuut veertjes ziet plukken 
van zijn borst of buik en die aan zijn jongen voert. Het is de bedoeling 
dat ze daarmee een beschermende laag in hun maag leggen 
zodat de ingeslikte graten minder prikken en geen schade kunnen aanrichten. 
De veertjes verteren niet in de maag, waardoor ze na een tijdje 
samen met de onverteerbare visgraten als een bal worden uitgekotst. 
Hierna kan de fuut de beschermende laag vernieuwen 
door opnieuw veren te eten. De futen herhalen dit hun hele leven. 
Jong geleerd is oud gedaan!
 
 
 

 
 
 Later kwam papa een visje brengen.
 
 

 
 
 Een van de kleintjes hapte direct toe,
maar het formaat bleek te fors. Steeds weer viel het uit zijn bek.
 
 
 
 
 
Pa haalde het dan weer naar boven en hij probeerde het steeds opnieuw,
totdat hij er echt genoeg van kreeg.
 Waarna mam het ritueel voortzette en het visje steeds weer opdook.

 

 
 
Uiteindelijk is het visje  in mevrouw fuut's maag beland.
 
 

 
 
 Waarna de rust weer even weerkeerde.
(let op de streepjes bij ma's achterste)
 
 

 
 
Mevrouw fuut wilde af en toe natuurlijk ook wel een hapje eten. 
Vanaf de overkant kon ik niet zien waar ze nu mee bezig was; 
wilde ze takjes naar binnen werken?
Pas thuis op de computer zag ik dat het een kreeftje was.
 
 

 
 
Ook bij pa ging het dineren niet altijd gemakkelijk.
Hij was een poos bezig met iets dat stevig tegenstribbelde.
Ik denk dat het een klein kikkertje was.
 
 

 

 
Ook een maf gezicht: met een paar kids op haar rug,
steekt ze haar kop gewoon in 't zand... eh ...water.
Het zal je moeder zijn. 
 
 

 

 
 Pa kijkt geschrokken achterom.




  
Het liefste plaatje heb ik tot het laatst bewaard.
 
 

 

 
In dat uurtje hadden ze zich zo'n 100 meter langs de kant verplaatst,
daarna volgden ze de bocht in de zuwe, waardoor ze langzaam uit beeld verdwenen.
Het was fantastisch om dit familietafereel zo uitgebreid te kunnen observeren. 
 
 
 
 
 
 
 

woensdag 2 juni 2021

Heemtuin Nieuwkoop

 


 
 
De Heemtuin in Nieuwkoop is al heel lang een favoriete fotostek; 
de laatste jaren ga ik er steeds vaker naartoe. 
Het ligt ingeklemd tussen bebouwing en is eigenlijk niet zo heel groot,
maar is wel heel afwisselend aangelegd. 
Er groeit zó veel, het is steeds weer een verrassing hoe de tuin eruit ziet.
 
 
Dit is een van de vijvers eind maart,
het ligt achter de bloemenweide, die dan vol staat met narcissen.
Niet zo goed op deze foto te zien, maar in de bloemenweide bloeiden toen ook
holwortel, vingerhelmbloem, sleutelbloemen, bosanemonen.
Allemaal bloemen, waarvan ik in eerdere blogs al close-ups heb laten zien.
 
 

 
 
 Dit is diezelfde vijver een maand later.
 



 
Zoemen we in op de overkant, dan zien we dat er nog veel meer bloeit 
dan alleen de vrolijk gele dotterbloemen:
zomerklokje, slanke sleutelbloemen, kievitsbloemen en in het water 
de bladeren van de waterlelies.




 
Er bloeien dus ook planten, die ik normaal gesproken niet zo
makkelijk te zien krijg, zoals kievitsbloemen, die in het wild toch vooral
in het oosten van het land voorkomen. 


 
 
Er werd me verteld, dat iemand ca. 10 jaar geleden een
zakje met zaad van deze bloemen in de bloemenweide 
uitgestrooid had. Het duurt ca. 7 jaar voordat het zaad 
bolletjes gevormd heeft. En uit die bolletjes groeien 
de kievitsbloemen.





Een paar jaar geleden had ik al hier en daar een kievitsbloem
zien staan. Maar nu stonden ze er echt volop te bloeien.
En net zoals in het wild: de meeste zijn rood/paars, 
maar hier en daar ook witte exemplaren.




 
Nog één van heel dichtbij,
omdat ze zo mooi én uniek zijn.
 
 

 
 
Iets kleiner, maar minstens zo sierlijk:
het knikkend nagelkruid
 
 

 
 
Omdat de bloemen naar beneden 'knikken',
zijn ze het best vanaf een laag standpunt te fotograferen. 




 
Heel erg leuk en zeker leerzaam voor mensen die niet zoveel
van de natuur weten, maar daar wel over willen leren:
er staan vaak informatiebordjes bij de planten.
Deze worden ook regelmatig vervangen.
 
 
 
 
 
Zo heb ik al heel veel geleerd.
Als je eenmaal de juiste naam weet, kan je makkelijk meer info zoeken. 






 
 
Er is ook altijd wel een reiger in de buurt.
 
 

 

Soms blijft een kikkertje lang genoeg zitten voor een foto.





De bloemen zijn doorgaans vanaf het pad heel goed te fotograferen. 





Een vrolijke mix van pinksterbloemen, jonge varens en
ontluikend fluitenkruid.
 
 

 
 En meer ontluikend fluitenkruid.




 
Nu was ik altijd al een fan van het fluitenkruid;
prachtig die volle stroken groen met witte waas langs sommige weggetjes.
Maar in deze jonge, frisgroene fase had ik het nog van dichtbij bekeken.




 
Maar hier staan ze in prachtig licht 
en kan ik er met de macrolens vlakbij komen.
 
 

 
 
Zo gewoon en zo bijzonder.
 
 

 
 
Ook gewoon en toch bijzonder: een lieveheersbeestje. 
 



 
Ook ontluikend, heel jonge plantjes,
waarvan ik (nog) niet heb uitgevonden wat het is,
maar de tere, ronde vormen heel mooi vind.
 
 

 
 
In het witte zand en met tegenlicht: dat worden vanzelf high-key beelden.
 
 

 
 
Ook heel jong, de nog opgerolde knop van een koningsvarenblad.
Niet te geloven dat daar al gauw een knots van een plant uitgroeit.
 
 

 
 
Een ander lieveheersbeestje dat een fijn plekje gewonden 
heeft in de stengel onder zo'n knop.
 
 

 
 
Tot slot, voor alvast een vrolijk zomerse uitstraling, 
de bloeiende krentenboom.
 
 

 
 
Meestal ben ik in deze tuin met de macrolens in de weer;
deze keer wilde ik iets meer van de tuin laten zien en vertellen.
Wat in dit blog nog ontbreekt, zijn de vlinders, juffers en andere insecten,
die ik daar vooral zomers ben tegen gekomen.
 
De tuin wordt onderhouden door een groot aantal vrijwilligers
en behalve een tuin met vijvers, zijn daar ook een eilandje met fruitbomen
(niet toegankelijk) en een bijenstal.
 
 
Wie meer informatie over de tuin wil, kan dit vinden onder de volgende link:

De heemtuin van bovenaf is te bewonderen op het volgende filmpje op Facebook: