Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

zondag 13 juni 2021

De familie fuut foerageert

 


 
Deze familie fuut, pa, ma en drie kleine ukkies, kon ik bijna een uur lang volgen
terwijl ze rustig foerageerden langs de zuwe.
Het was midden op de dag, met een felle zon en ma en de kleintjes
bleven voortdurend aan de andere kant van het water,
dicht onder de oever. Wat lastige omstandigheden voor fotografie dus,
 maar ik maakte zoveel foto's dat er genoeg overbleef om deze serie te laten zien.
 
 

 

 
De kleintjes wisselden steeds, dan op mama's rug (1, 2 of 3),
dan weer in het water. Maar dit had ik nog nooit gezien:
 
 

 
 
Ze frummelden zich achterlangs tussen mama's zachte donsveren;
met een rommeltje aan streepjes en friemelende pootjes als resultaat.
 
 

 

 
Gewoon op mama's rug kon ook. 
 
 

  

Welke kant zullen we nu eens op?




 
Papa komt een veertje brengen.
 
 

 
 
Waarom futen veertjes eten en aan hun jongen voeren, kan je hieronder lezen. 
De tekst komt van de website van Vroege Vogels.
 

Bescherming

Het allereerste voedsel dat jonge futen te eten krijgen, zijn veren. 
Het is dan ook niet gek als je een fuut veertjes ziet plukken 
van zijn borst of buik en die aan zijn jongen voert. Het is de bedoeling 
dat ze daarmee een beschermende laag in hun maag leggen 
zodat de ingeslikte graten minder prikken en geen schade kunnen aanrichten. 
De veertjes verteren niet in de maag, waardoor ze na een tijdje 
samen met de onverteerbare visgraten als een bal worden uitgekotst. 
Hierna kan de fuut de beschermende laag vernieuwen 
door opnieuw veren te eten. De futen herhalen dit hun hele leven. 
Jong geleerd is oud gedaan!
 
 
 

 
 
 Later kwam papa een visje brengen.
 
 

 
 
 Een van de kleintjes hapte direct toe,
maar het formaat bleek te fors. Steeds weer viel het uit zijn bek.
 
 
 
 
 
Pa haalde het dan weer naar boven en hij probeerde het steeds opnieuw,
totdat hij er echt genoeg van kreeg.
 Waarna mam het ritueel voortzette en het visje steeds weer opdook.

 

 
 
Uiteindelijk is het visje  in mevrouw fuut's maag beland.
 
 

 
 
 Waarna de rust weer even weerkeerde.
(let op de streepjes bij ma's achterste)
 
 

 
 
Mevrouw fuut wilde af en toe natuurlijk ook wel een hapje eten. 
Vanaf de overkant kon ik niet zien waar ze nu mee bezig was; 
wilde ze takjes naar binnen werken?
Pas thuis op de computer zag ik dat het een kreeftje was.
 
 

 
 
Ook bij pa ging het dineren niet altijd gemakkelijk.
Hij was een poos bezig met iets dat stevig tegenstribbelde.
Ik denk dat het een klein kikkertje was.
 
 

 

 
Ook een maf gezicht: met een paar kids op haar rug,
steekt ze haar kop gewoon in 't zand... eh ...water.
Het zal je moeder zijn. 
 
 

 

 
 Pa kijkt geschrokken achterom.




  
Het liefste plaatje heb ik tot het laatst bewaard.
 
 

 

 
In dat uurtje hadden ze zich zo'n 100 meter langs de kant verplaatst,
daarna volgden ze de bocht in de zuwe, waardoor ze langzaam uit beeld verdwenen.
Het was fantastisch om dit familietafereel zo uitgebreid te kunnen observeren. 
 
 
 
 
 
 
 

woensdag 2 juni 2021

Heemtuin Nieuwkoop

 


 
 
De Heemtuin in Nieuwkoop is al heel lang een favoriete fotostek; 
de laatste jaren ga ik er steeds vaker naartoe. 
Het ligt ingeklemd tussen bebouwing en is eigenlijk niet zo heel groot,
maar is wel heel afwisselend aangelegd. 
Er groeit zó veel, het is steeds weer een verrassing hoe de tuin eruit ziet.
 
 
Dit is een van de vijvers eind maart,
het ligt achter de bloemenweide, die dan vol staat met narcissen.
Niet zo goed op deze foto te zien, maar in de bloemenweide bloeiden toen ook
holwortel, vingerhelmbloem, sleutelbloemen, bosanemonen.
Allemaal bloemen, waarvan ik in eerdere blogs al close-ups heb laten zien.
 
 

 
 
 Dit is diezelfde vijver een maand later.
 



 
Zoemen we in op de overkant, dan zien we dat er nog veel meer bloeit 
dan alleen de vrolijk gele dotterbloemen:
zomerklokje, slanke sleutelbloemen, kievitsbloemen en in het water 
de bladeren van de waterlelies.




 
Er bloeien dus ook planten, die ik normaal gesproken niet zo
makkelijk te zien krijg, zoals kievitsbloemen, die in het wild toch vooral
in het oosten van het land voorkomen. 


 
 
Er werd me verteld, dat iemand ca. 10 jaar geleden een
zakje met zaad van deze bloemen in de bloemenweide 
uitgestrooid had. Het duurt ca. 7 jaar voordat het zaad 
bolletjes gevormd heeft. En uit die bolletjes groeien 
de kievitsbloemen.





Een paar jaar geleden had ik al hier en daar een kievitsbloem
zien staan. Maar nu stonden ze er echt volop te bloeien.
En net zoals in het wild: de meeste zijn rood/paars, 
maar hier en daar ook witte exemplaren.




 
Nog één van heel dichtbij,
omdat ze zo mooi én uniek zijn.
 
 

 
 
Iets kleiner, maar minstens zo sierlijk:
het knikkend nagelkruid
 
 

 
 
Omdat de bloemen naar beneden 'knikken',
zijn ze het best vanaf een laag standpunt te fotograferen. 




 
Heel erg leuk en zeker leerzaam voor mensen die niet zoveel
van de natuur weten, maar daar wel over willen leren:
er staan vaak informatiebordjes bij de planten.
Deze worden ook regelmatig vervangen.
 
 
 
 
 
Zo heb ik al heel veel geleerd.
Als je eenmaal de juiste naam weet, kan je makkelijk meer info zoeken. 






 
 
Er is ook altijd wel een reiger in de buurt.
 
 

 

Soms blijft een kikkertje lang genoeg zitten voor een foto.





De bloemen zijn doorgaans vanaf het pad heel goed te fotograferen. 





Een vrolijke mix van pinksterbloemen, jonge varens en
ontluikend fluitenkruid.
 
 

 
 En meer ontluikend fluitenkruid.




 
Nu was ik altijd al een fan van het fluitenkruid;
prachtig die volle stroken groen met witte waas langs sommige weggetjes.
Maar in deze jonge, frisgroene fase had ik het nog van dichtbij bekeken.




 
Maar hier staan ze in prachtig licht 
en kan ik er met de macrolens vlakbij komen.
 
 

 
 
Zo gewoon en zo bijzonder.
 
 

 
 
Ook gewoon en toch bijzonder: een lieveheersbeestje. 
 



 
Ook ontluikend, heel jonge plantjes,
waarvan ik (nog) niet heb uitgevonden wat het is,
maar de tere, ronde vormen heel mooi vind.
 
 

 
 
In het witte zand en met tegenlicht: dat worden vanzelf high-key beelden.
 
 

 
 
Ook heel jong, de nog opgerolde knop van een koningsvarenblad.
Niet te geloven dat daar al gauw een knots van een plant uitgroeit.
 
 

 
 
Een ander lieveheersbeestje dat een fijn plekje gewonden 
heeft in de stengel onder zo'n knop.
 
 

 
 
Tot slot, voor alvast een vrolijk zomerse uitstraling, 
de bloeiende krentenboom.
 
 

 
 
Meestal ben ik in deze tuin met de macrolens in de weer;
deze keer wilde ik iets meer van de tuin laten zien en vertellen.
Wat in dit blog nog ontbreekt, zijn de vlinders, juffers en andere insecten,
die ik daar vooral zomers ben tegen gekomen.
 
De tuin wordt onderhouden door een groot aantal vrijwilligers
en behalve een tuin met vijvers, zijn daar ook een eilandje met fruitbomen
(niet toegankelijk) en een bijenstal.
 
 
Wie meer informatie over de tuin wil, kan dit vinden onder de volgende link:

De heemtuin van bovenaf is te bewonderen op het volgende filmpje op Facebook:  
 



 

woensdag 12 mei 2021

Katjes en één vogel

 


 
 
Op zoek naar vrolijke lentebloemen, kwam ik ook vaak
bomen of struiken tegen met bloeiende katjes.
Zo'n katje bestaat eigenlijk uit een ongelooflijke hoeveelheid kleine bloemen.
 
De eerste katjes die al in de winter te zien zijn, hangen aan de hazelaar.
 
 

 
 
 
Vanaf maart zijn de wollige ronde wilgenkatjes te zien.
De mannelijke katjes zijn geel van het stuifmeel.
 
 

 
 
Het vroege zonlicht bescheen deze bomen vol bloeiende katjes zodanig,
dat de bomen zelf wel licht leken te geven. 
 
 

 
 
Prachtig, die wollig aandoende bolletjes. 
 
 

 


 

 

 
 
Deze wilgen stonden in de Groene Jonker,
waar we waren om de blauwborsten te horen zingen.  
En ja, ook mij is het gelukt om er eentje goed op de foto te krijgen.
Voor mijn camera wel wat ver weg, deze foto is dan ook flink gecropt, 
en dan nog: vogel in zijn omgeving, maar ik vond 'm er wel mooi op staan.
 
 

 

 
Verder met de katjes. In de Heemtuin werd ik verrast door deze prachtige
  oranjebruine struik. 
 
 

 

Het is wilde gagel;
de vorm en kleuren van de katjes bijzonder; en heel mooi.
 
 

 
 
 Het is een struik die echt in dit natte veengebied thuishoort,
we hebben hier in de polder zelfs een Gagelweg.
Maar ik had me nooit afgevraagd wat gagel betekent.
 




In de vroege Middeleeuwen werd gagel gebruikt bij het brouwen van bier;
later werd dit vervangen door hop. 




 
Het laatste katje in deze serie is die aan de berk.
 
 

 
 
Eigenlijk had ik nooit (bewust) een berk zien bloeien.
Maar nu werd ik betoverd door deze bloeiende berken,
hun katjes schitterden in het zonlicht.
Helaas bleek zo'n hele boom op de foto niet zo stralend over te komen.
Deze foto kan er nog een beetje mee door, vond ik.
 
 

 

 
 De katjes van dichtbij lukten beter.




 
 En hebben dan verrassend veel kleur.




 

 
 
 
En zo valt er voor mij in de natuur nog heel veel nieuws te ontdekken. 
Een plek waar ik veel nieuwe dingen zie en leer, is de Heemtuin in Nieuwkoop.
 Meer daarover in het volgend blog.