Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

zaterdag 16 oktober 2021

Het Waterloopbos

 


Eind augustus waren we een dag in het Waterloopbos. 
Dat bos stond al een poosje op mijn 'lijstje', maar ik was er zeker eerder
naartoe gegaan, als ik had geweten hoe fantastisch dit bos is.
We troffen een prachtige zomerdag, het licht speelde mooi door de bomen,
maar evengoed waren er ook nog plekken behoorlijk donker onder het dichte bladerdek.
 
 
 
 
Vanaf 1951 zijn hier veel schaalmodellen gebouwd voor onderzoek door het
Waterloopkundig Laboratorium uit Delft. Op de foto's hierboven en hieronder
de modellen die zijn gebouwd om de ligging en lengte van de pieren 
in IJmuiden te bepalen.




 Tegen het eind van de vorige eeuw werden de proefopstellingen overbodig doordat
 computers de gegevens konden berekenen. De schaalmodellen in het
bos werden verlaten en raakten overwoekerd.
Natuurmonumenten nam het bos in 2002 over. 
Enkele modellen zijn gerestaureerd en 
vrij gemaakt van begroeiing. Andere zijn overwoekerd door het groen.



 
Uiteraard is er in dit bos veel water. Vooral bewegend water.


 
 
Maar ook delen met rustiger water.
Wat voor ondoorzichtig laagje hierop ligt, weet ik niet; 
de cirkelvormige plant vond ik heel bijzonder.
 
 

 
Ik denk dat het krabbenscheer is.
 
 

 
Voor mij was het bos een luilekkerland aan foto-onderwerpen.
 
 

 
Sommige apparaten staan weg te roesten.
 
 

 
Kunnen ook leuke beelden opleveren.



 
En continue omringd door alle tinten groen.
 
 

 
 




 
 
 
 
 

 
 

 
 

 
 

 
 

 
 

 
 

 
 

 
 

 
 

 
 

 
 
 

 
 

 
 
 

 
 
 
 
Tot slot mijn favoriet van die dag; alsof je in een tropisch regenwoud staat:
 
 

 
 
 
Nogal een door elkaar van foto onderwerpen zo,
maar grotendeels in de volgorde waarin ze zijn gemaakt. Je loopt daar dus van 
de ene omgeving naar een totaal andere sfeer. Ik ben ook heel lang
bezig geweest om foto's uit te zoeken voor dit blog, want ik had er nog véél meer,
maar probeer een maximum van 30 aan te houden.
 
Verder had ik gelezen dat dit bos in herfstkleuren ook een aanrader is,
en bovendien hoorde ik dat de paddenstoelen daar nu al volop aanwezig zijn. 
Gauw maar eens terug dus.

 
 
 
 

vrijdag 24 september 2021

De tuin van Edo

 


 

Tijdens de Fotodriedaagse in Drenthe konden we ook een bezoek 
brengen aan de tuin van Edo van Uchelen. 
Een waar natuurparadijs; voor ons om er rond te struinen,
maar vooral ook voor de vele insecten en andere dieren die daar leven.
 
 
 
 
 
Het was door Nature Talks aan gegeven als 'boomkikker workshop',
en boomkikkertjes zagen we, maar veel beweging zat er niet in die dag.
 
 

 

Ze zaten allemaal heerlijk te zonnebaden.
 
 

 
 
Mede omdat ik deze kikkertjes eerder al eens leuk voor de lens had gekregen,
(inmiddels best wel lang geleden, maar toch), richtte ik mijn blik al gauw
op het vele andere moois.




 

 
zweefvlieg op beemdkroon
 
 

 
 
Het zou voor ons meer een 'hagedissen workshop' worden.
 
 

 
 
Best een uitdaging om deze leuke beestjes goed op de foto te krijgen.
Ze zitten soms stil, maar kunnen dan ineens supersnel weer wegflitsen. 





Vooral die voeten met die heel lange tenen vind ik prachtig.

 

 
 
Stenen liggen er in allerlei kleuren.
 
 

 
 
Ondertussen genoten we ook van de fantastische tuin en de rust die daar vanuit gaat.




 
Geen idee wat dit voor bloem is, 
maar hij komt wel mooi uit zo met die paarse achtergrond. 




 
Een andere leuke gele bloem.




 
En hier en daar wat prachtige, gave exemplaren parnassia.
 
 

 
 
Steeds een beetje dichterbij.
 
 
 
 
 

 
 
En dan de macrolens weer even wisselen.
 
 

 
 

 
 
Terug naar de muurhagedissen, dat was uiteindelijk wel hét onderwerp die ochtend.
 
 

 
 
Toen we aankwamen die ochtend, had Edo ons het e.e.a. verteld over de 
aanleg en het onderhoud van de tuin, hoe er langzamerhand 
verschillende dieren hun thuis gevonden hadden.  


 
 
 
Hij wees ons toen op een plekje met zand, waar... zojuist een klein hagedisje 
uit naar boven gekomen was. We konden hem nog nèt zien,
voor hij snel onder de struiken verdween.
 
Wij verspreidden ons door de tuin, maar een van de deelnemers bleef daar opletten, 
en zag daar af en toe iets bewegen. Komt daar nog meer naar boven?
Al gauw stonden wij daar ook weer te kijken.





Een aarzelend hagedisje stak daar af en toe zijn kopje boven het zand uit,
om zich daarna weer snel terug te laten zakken.  Na ruim een half uur
had hij alle moed verzameld, en kwam echt naar boven.

Net geboren en dan alleen de wijde wereld in.
Ik kan me ook wel voorstellen dat hij aarzelde: wat is dat voor wereld?




 
Op de laatste foto hierboven,
kan je zien dat zijn broertje of zusje ook al nieuwsgierig naar buiten kijkt.
Op de beelden hieronder is te zien, dat ook dit hagedisje tijd nodig
heeft voordat hij de grote stap waagt.
Tijdens het fotograferen was me dat trouwens helemaal niet opgevallen.


 
 
Direct is daar al de manier van bewegen, die we bij de volwassen
dieren ook zagen. Stil zitten, en dan ineens draaien of een stukje vooruit,
en dan weer heel stil zitten kijken.
 
 

 
 
Hierna nam hij een spurt naar een paar dakpannen, die aan de zijkant lagen.
Daar bleef hij even heel mooi poseren voor hij zich weer omdraaide 
en razendsnel tussen de struiken verdween.
 
 

 
Zo ongelooflijk leuk en bijzonder dat we dit konden zien.
We stonden er natuurlijk niet heel dicht bovenop, dus de foto's zijn sterk
gecropt, maar... steeds minder. Aan de foto's kon ik goed merken,
wat ik daar ook al dacht te zien: tijdens zijn eerste minuten buiten was hij
al fiks gegroeid!
Het duurde een kleine 5 minuten vanaf het moment dat hij zijn eerste pootjes 
buiten het hol steekt, totdat hij (m/v?) poseert op de dakpan.

 
Wat een uitzonderlijke ochtend; zo fantastisch om dit mee te maken.