Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

zaterdag 19 mei 2018

Waterkleuren






Water - we kunnen niet zonder. 
Al het leven op aarde bestaat voor het grootste deel uit water.
Voor fotografie is water op zich een veelzijdig onderwerp. Van zichzelf kleurloos,
maar met eigenschappen die het vaak een kleurrijk onderwerp maken:
het glanzende oppervlak weerspiegelt de kleuren uit de omgeving;
of is doorzichtig, zodat de onderliggende laag zichtbaar wordt.

Of allebei, zoals in dit winterse bergbeekje in Duitsland:


 


Voor dit blog heb ik verschillende foto's bij elkaar gezocht met het thema "water",
gemaakt dichtbij huis, zoals de openingsfoto, of op reis.
Overal heeft water een enorme aantrekkingskracht voor mij.


Snelstromend en opspattend water maakt me vrolijk.
Hier in een snelstromende beek, de Kleine Ohe, in het Beierse Woud:










Hollands landschap - 
golfjes met weerspiegeling van riet en een blauwe lucht:







De zon komt op over de Nieuwkoopse Plassen:





Een uurtje later:





Bijzondere lichtval bij het begin van een ondergronds meer,
de Melissani grot op Keffalonia.
(sprookjesachtig om je daar in een roeibootje rond te laten varen)





Langs de Noordzeekust op een zonnige septemberdag:











De Eau Noire is een bronrivier van de Viroin, die een deel ondergronds stroomt 
en in het stadje Nismes weer boven komt. 
In die streek bekend om het zuivere water. 
Ik was vooral verrast door de vormen en kleuren.







De kust bij Boulder's Beach, West Coast, Zuid-Afrika;









Ook Zuid-Afrika, langs de Westkust ten Noorden van Kaapstad;
rotsbodem waar een dun laagje oceaanwater in staat.






Dit zijn foto's die niet in een blogje pasten, of het was er niet van gekomen,
of ze zijn nog van "voor het bloggen" (de beelden van Keffalonia),
maar die ik zelf erg waardeer. Dus ik vond het wel leuk om deze alsnog te laten zien.



Hartelijk dank voor je bezoek en eventuele reactie.


vrijdag 4 mei 2018

Viroinval 2017





Het werd wel de hoogste tijd voor weer eens bloemen op dit blog.

Vorig jaar begin juni was ik naar de Viroinvallei voor workshops van Bob Luijks.
Vooraf had ik me natuurlijk erg verheugd op de zeeën van orchideeën,
die ik daar zou gaan zien. Maar helaas ... het was dat voorjaar erg droog geweest
en op de plek waar die zouden moeten zijn, was geen orchidee te vinden.
Gelukkig had Bob zich goed voorbereid en de dagen ervoor toch ergens een veldje
gevonden met genoeg bloemen om elkaar niet in de weg te zitten.


Ik startte met de bijenorchis. In alle vroegte nog met druppels:





Tegen het eind van de ochtend met wat meer licht:





Er stonden ook exemplaren, die niet zo mooi rechtop gegroeid waren,
waarschijnlijk door de lastige omstandigheden voor deze bloemen:





Wel grappig om die dan ook eens heel anders op de plaat te zetten;
van bovenaf en sterk onderbelicht:






Een heel aparte is de bokkenorchis met zijn zwierige bloemlippen:





Inzoomen op de aparte bloemen maakt dat deze beter uitkomen.





De volgende twee foto's had ik al laten zien op het jaaroverzicht
van 2017, maar nu nog maar eens, want ze horen erbij:






Behalve deze, bloeide daar ook nog de nachtorchis, 
maar over die foto's was ik niet tevreden, dus die laat ik niet zien.

Dit was het dus aan orchideeën. Maar...er bloeiden meer bloemen.
Zoals dit heel mooie, tere bloemetje,
ook nog erg zeldzaam, begreep ik: de graslelie. Bleek zeer fotogeniek.









Met de witte lucht erachter, komt hij nóg fragieler over:






Deze doet me denken aan een zwierige balletdanseres:





Rolklaver is een stuk gewoner,
maar stond hier toch wel erg mooi met vrolijk gekleurde bloemen tussen het groen.












Met de verschillende bloemen heb ik me dus best vermaakt die ochtend.
Maar ik blijf nieuwsgierig naar die velden vol......, dus de Viroinval blijft nog op
mijn verlanglijstje staan - ik wil daar beslist nog eens terug.


Voor de liefhebbers van wildlife heb ik op Verwondering in Afrika
weer eens twee berichten geplaatst:
Trio luipaard en een bijzondere ervaring met olifanten: Crossing the Zambezi.
Klik op een link om die te bekijken.




Hartelijk dank voor je bezoek en eventuele reactie.









maandag 23 april 2018

Panoramaroute





In deze blog ga ik nogmaals terug naar Zuid-Afrika.
Het "toetje" van onze reis vorig jaar was een trip langs de hoogtepunten van de Panoramaroute,
het Noordelijke deel van de Drakensbergen - dit klinkt al veel stoerder - en bekend om zijn prachtige vergezichten. 

Nadat we die donderdag aan het begin van de middag het Krugerpark hadden verlaten,
reden we naar de omgeving van Graskop - waar we zouden overnachten - en hadden
 zo tegen het eind van de dag in mooi licht nog tijd om daar rond te kijken.
Ik vond de natuur daar beslist verrassend.




 We hadden ook nog tijd voor een bezoekje aan de Berlin Falls.





Even inzoomen:






Na een verkwikkende nacht in een heerlijk hotel, 
begon onze laatste vakantiedag met een bezoek aan de Lisbon Falls.
Helder weer, dus een weids uitzicht.
 





Maar ik had natuurlijk het meeste oog voor het water:







 Daarna stond een bezoek gepland aan Bourke's Luck Potholes.
Potholes? - ik had geen idee wat ik me daarbij voor moest stellen.
Na de ingang kom je eerst op een, nogal dorre, vlakte.
Tussen de kale rotsen, ziet dit water er wel lieflijk uit 
(ehh: op dat rode bordje staat wel dat het verboden, want: zeer gevaarlijk,
 is om daar te lopen)





Maar al snel zie je de imposante, rond uitgesleten, rotsformaties in diepe kloven;
zo uitgesleten door het eeuwenlang kolken van het water van de rivieren de Treur en de Blyde,
die hier samenkomen.


 


Rotsen in allerlei kleuren én water - dat kan me sowieso al erg fascineren,
maar de combinatie met deze ronde vormen is helemaal indrukwekkend.






 



Ook indrukwekkend: het kleine varentje dat tussen de rotsen weet te groeien.


 


Ook hier groeit een en ander tussen de rotsspleten.
 




Hoe de rivieren Blyde en Treur aan hun namen zijn gekomen is ook een verhaal apart.
Dat verhaal hadden we daar gehoord; ik neem het nu over van de website Visit Africa Now:


 In 1844 was een groep pioneers bij een rivier neergestreken. 
De leider van de groep, Hendrik Potgieter, 
ging met een paar mannen naar Lourenço Marques (tegenwoordig Maputo). Op de verwachte tijd 
waren ze nog niet terug. De achtergebleven mannen hebben nog een aantal weken gewacht, 
maar gingen er toen vanuit dat ze tijdens de lange, gevaarlijke reis waren omgekomen. 
De rivier waar ze hun kamp hadden opgeslagen noemden ze daarom Treur. 

Ze trokken vervolgens verder en na een aantal dagen kwamen zij uit bij een andere rivier.
 Hier ontmoetten ze alsnog Potgieter en zijn mannen, die oponthoud hadden gehad. 
De blijdschap werd geuit door deze rivier de naam Blyde te geven. 





Op veel plekken valt water naar beneden.
Dat vind ik natuurlijk fantastisch.





 


Dan echt de laatste sightseeing plek van deze reis,
waar mijn oog eerst getrokken werd door deze koraalboom met zijn beeldschone bloemen:



 


Zicht op de Blyde River Canyon:







 Nog even een kijkje de andere kant op -
het was best wat heiig die middag, de achtergrond op deze foto toverde Lightroom tevoorschijn
 met de dehaze functie. Heel verrassend.




 Na dit geweldige toetje was de koek toch echt op:
we moesten ons haasten naar het vliegveld van Johannesburg voor de
nachtvlucht terug naar Schiphol.






Heel veel dank voor jullie fijne reacties en beste wensen bij mijn voorgaande bericht.