Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

dinsdag 17 september 2019

Vooral macro in de AWD






Nadat Kees me in juli wat wegwijs had gemaakt in de AWD,
blijft dat gebied wel trekken en zo trok ik er op een zonnige dag in augustus weer naartoe. 
Als doel het vennetje waar we de zonnedauw hadden gezien, maar wel langs een 
andere weg (het gebied had ik op de kaart aangegeven). Dat duurde dan wat 
langer voor ik er was, want doorlopen was er natuurlijk niet bij.
Steeds weer even van het pad af om te kijken wat er achter dat duin te zien is.
Zoals de titel al aangeeft, in dit blog vooral macrofoto's. Voor de afwisseling ook
wat groen en water daaromheen, zoals dit vennetje in mooi ochtendlicht.


 


Schutkleuren.
Deze heidelibel valt nauwelijks op met deze achtergrond. De boomstam heeft
dezelfde kleuren. Het is dat ik hem aan zag komen, anders was hij me vast niet opgevallen.




Ook deze (bruinrode?) heidelibel heeft een achtergrond gekozen, waartegen hij niet opvalt.




Het water in het ondiepe kanaaltje is kraakhelder.




Uiteindelijk had ik dan toch het beoogde ven gevonden.
Dat zag er een maand later natuurlijk weer heel anders uit. 




En ja, dus ook de zonnedauw teruggevonden.☺
Omdat de zon nu scheen, hoopte ik op echte bling-bling op de foto's,
maar dat wilde niet zo lukken. Had ik daar toch vroeger voor moeten zijn?
Maar deze foto vond ik ook wel wat.




Rondom het ven viel nog veel meer te ontdekken.
Zoals deze mooie wespen- of tijgerspin.

Argiope bruennichi




Die zat tussen het riet, dus de achtergrond is wat onrustig.



Ik had hem ook van de achterkant gefotografeerd,
maar dat werd echt een rommelig geheel.
Nog een met zijn vrolijk gestreepte bovenkant dan.





Het lukte hier ook om een aantal juffers op de plaat te zetten,
zoals deze pantserjuffer.




De volgende liet me nog dichterbij komen.




Bij deze foto heb ik het gevoel in 't regenwoud te zijn beland:




Doen we het bij de volgende wat rustiger aan; de achtergrond heb ik geblurd in photoshop.
Waterjuffer; smaller dan een rietstengel.





Het was niet de hele tijd zonnig; af en toe kwamen er fikse wolken langs.




Tijd om weer verder te gaan.
In het zand zag ik een sprinkhaan eitjes afzetten.










Een juffertje rustte in het zand; mw.watersnuffel.




Weer naar het water.




Langs de rand van dit kanaal wemelde het van de watersnuffels.
Overal tandems, ze  hielden een ware orgie. Op rietstengels en aan andere
begroeiing; dat was allemaal een beetje te ver weg voor goede beelden.
Maar langs de houten afzetting kon ik wel dichterbij komen.

Enallagma cyathigerum






Nog niet makkelijk om allebei de koppies scherp in beeld te krijgen.
Maar ik kreeg veel kansen.




Dit standpunt geeft weer een ander beeld.




Nog wat dichterbij





Dan ook een keer focussen op mevrouw.




N.B. de vrouwtjes zijn hier op de foto's allemaal groen. 
Er vlogen echter ook geheel blauwe tandems rond. 







Tot slot nog even genieten van het groen aan de bomen.
Het is nog zomer.







De diversiteit van het gebied verbaast me telkens weer.
Zo veel verschillende omgevingen op een dag; en dan heb ik nog
steeds maar een klein deel gezien. Ik heb me beslist voorgenomen
om regelmatiger een dagje AWD te doen.





donderdag 5 september 2019

Grote Vriendelijke Reus; en meer beestjes



 

Eerlijk gezegd schrok ik er wel van, toen ik dit enorme insect voor het eerst 
op een schermbloem zag zitten. Zó groot en stevig van postuur,
met een agressieve kop. Wat is dit??
Nadat ik hem even bekeken had, viel op dat hij totaal geen agressief gedrag vertoont.
Hij was gewoon rustig aan het foerageren. 
 
Een eindje verderop bloeide een kleine kaardebol en rond die struik
vlogen véél van deze insecten. Allemaal vlogen ze rustig rond en smulden van
de bloemen; geen spoor van agressie. Ook niet als er een ander insect op 
dezelfde bloem landde. Heel goedaardig. 
 
Een Grote Vriendelijke Reus.
 




Hij blijkt stadsreus of hoornaarzweefvlieg te heten - volucella zonaria.
Deze kunnen tot 2,5 cm lang worden en zo heb ik ze wel gezien.
Een zweefvlieg dus, maar wel goed vermomd.



 

De kleine kaardebol nog even apart in de spotlight:





 Dit was half augustus in de heemtuin in Nieuwkoop.
Daar zag ik meer leuke insecten,
zoals dit bont zandoogje, dat met versleten vleugels verder moest.





Dit bruinblauwtje was waarschijnlijk nog een stuk jonger
 (aricia agestis)






Van opzij gezien zijn dit soort vlinders zo'n elegante verschijning:





Deze middag kreeg ik ruim de gelegenheid om de citroenvlinder
op de plaat te zetten.


 
 


Gonepteryx rhamni


 


Een aantal vlinders smulden heerlijk van de kattenstaarten.
Dat paars contrasteert ook nog eens fijn met de bijzondere kleur van deze vlinders.






Na lang wachten wilde deze vlinder dan wel éventjes zijn vleugels spreiden,
om zijn gele bovenkant te laten zien.





 Nog een close-up.





Ook dit klein geaderd witje smulde heerlijk van de kattenstaart.
(een eindje verderop en in de zon, zodat de kleur van de bloem anders lijkt).






Tussendoortje:







Eerder had ik in een blog al een houtpantserjuffer laten zien,
die bij ons in de tuin langs kwam. Tot mijn verrassing kwam er een week later
een juffer in de tuin, die ik nog nooit had gezien.
Een bruine winterjuffer -  sympecma fusca.

 



Winterjuffers houden in rust hun vleugels laag aan één kant van hun lijf.
Ook op de volgende foto is dat goed te zien.





Bovenstaande foto is sterk bewerkt, omdat ik de juffer er erg mooi op vond staan,
maar de muur op de achtergrond vroeg teveel aandacht. 
De achtergrond heb ik dus fiks vervaagd.
Heel veel tijd aan besteed; niet wetende dat ik nog meer kansen zou krijgen.


 


Een aantal dagen achter elkaar kwam er zo'n juffer langs.
Steeds in dezelfde lavendelstruik. En een keer waren ze gezellig met z'n tweeén.





De een helemaal bruin, de ander had meer groen.
Een uitsnede om die prachtige smaragdgroene achterkant te laten zien.
Het lijkt wel of hij een groot juweel in zijn nek draagt.


 


Winterjuffers heten trouwens zo, omdat zij de enige libellensoort in Nederland zijn,
die in volwassen stadium (als imago) hier de winter doorbrengen.
Pas in het voorjaar leggen ze hun eitjes. 
De nieuwe generatie juffers sluipt dan eind juli/augustus uit.







Grappig, Marianne had het in haar reactie bij het vorige "jufferblog" al 
voorspeld: je gaat ze nu veel vaker zien. En ja, ook tijdens een dagje AWD hierna
heb ik vooral kleine beestjes gefotografeerd. Ik zie ze meer en de foto's 
willen ook steeds beter lukken.




 Hartelijk dank voor je bezoek aan dit blog; reacties vind ik erg leuk.



 

maandag 26 augustus 2019

Zwierige zonaanbidders






De titel "zwierige zonnehoedjes" leek me wel een leuke voor dit blog.
Maar ja, toen ik informatie ging zoeken, bleken bloemen met de naam zonnehoedje
toch net even anders te zijn. Jammer, want in déze bloemen zie ik nog veel
duidelijker een mooi zomers hoedje met hun prachtig ronde dopjes
en zwierig zwaaiende blaadjes.


 


Zonaanbidders zijn het zeker, want ze staan het liefst in de volle zon.






De naam van deze bloemen is zonnekruid of Helenium.

 



Ik trof ze aan bij het natuurgebied "De Kievit" in Harmelen.
Men heeft daar een groot insectenhotel gebouwd, eromheen
een tuin die de insecten volop van voedsel moet voorzien.


 


Fascinerend vind ik die grote ronde bollen met meeldraden en stampers.








Daar wilde ik zo dicht mogelijk bovenop met de camera.


 


Deze enorme voedselbollen zijn hier natuurlijk voor de bijen en zo,
die foerageerden er dan ook volop.























 
 


Als toegift nog een heel andere bol; aan de rand van deze tuin.


 


De grote kaardebol kwam op dat moment ook net in bloei.






 






Hartelijk dank voor het bekijken van dit blog; reacties vind ik altijd leuk.