Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

dinsdag 11 augustus 2020

Zonnedauw




De eerste zonnedauw die ik dit jaar zag was in juni in de AWD.
Dit is de ronde zonnedauw  -  Drosera rotundifolia



 
  Langs vennen en plassen die in de winter vaak de oever onder water zetten, 
terwijl deze in de zomer zelfs kunnen uitdrogen vind je Ronde Zonnedauw, 
Drosera rotundifolia. Het is de meest algemene van de zeldzame 
zonnedauwsoorten in onze contreien. Ze heeft ronde bladeren ter grootte 
van een dubbeltje die tegen de grond in een rozet gedrukt liggen. 
Tijdens de bloeiperiode hebben ze een bloemstengel met witte regelmatige bloemen.






De plantjes groeien hier tussen het sterrenmos en waren nog 
zo klein dat ze niet boven het mos uitstaken. Het lukte me niet 
om een leuke compositie te maken met meerdere blaadjes. 
Maar de enkele blaadjes zien er ook wel vrolijk uit.



 
  Als je trouwens wel eens dit soort macrofoto's hebt gezien,
en dan later pas het plantje zelf ziet, sla je steil achterover.
Het is echt pietepeuterig klein, rommelig en donker.
Kortom: eigenlijk ziet het er niet uit. Maar dan kijk je door de macrolens....





Nog geen week later bracht Liset me naar een plekje op de 
Gooise hei waar de kleine zonnedauw groeit.

Drosera intermedia


 

Langs een vennetje groeiden echt veel van deze plantjes. 
Het verschil met de ronde zonnedauw is dat de blaadjes dus niet rond zijn,
maar een beetje de vorm van een lepeltje hebben.
Dat het een vleesetend plantje is, is hierboven en hieronder goed te zien.



In onze wilde flora komt een klein aantal plantensoorten voor 
die vanwege de zeer mineraalarme bodem waarop ze staan,
 voor een aanvulling op het dieet is aangewezen op het vangen en verteren van kleine insecten. 
Kleine zonnedauw, Drosera intermedia, hoort tot deze vleesetende plantensoorten. 
Ze groeit in zeer specifieke milieus die vaak in de zomer droog, maar in de winter onder water staan. 
De kleine planten vallen op door hun roodgekleurde bladeren die in rozetten staan 
en haren met druppels hebben. In deze druppels zitten de enzymen 
die de gevangen prooi verteren.









En dan met tegenlicht en wat extra druppels - feestverlichting:














 Een paar weken later ging ik nog eens kijken, want ik wilde de plantjes 
ook bloeiend op de plaat hebben. zover was het toen nog niet,
maar er waren al wel veel knoppen te zien.





Soms staken de steeltjes met knoppen boven de plantjes uit,
zoals hierboven, maar meestal niet.









De plantjes waren nu wel voller, en soms ook goed te zien dat 
deze blaadjes zich om een "prooi" heen krullen, de haren met kleefdruppels
buigen dan naar binnen om de vangst te verteren.











En nog eens een heel vrolijke, met wat extra waterdruppels voor de bokeh-bolletjes.





Nou ja goed, die knoppen zijn wel mooi, maar ik wilde bloemen!
Ruim een week later nog eens kijken en toen hetzelfde beeld. 
Misschien nog wel meer steeltjes met knoppen, maar geen bloemetjes.





Ik bedacht toen, dat er misschien wel wat langer een warm zonnetje op moest schijnen
voordat er knoppen open gaan. En ik was er steeds nogal vroeg in de ochtend geweest.
Er kwamen een paar zonovergoten dagen aan, dus twee dagen later was ik op de plek
tegen het eind van de ochtend. En ja... bloemetjes!

Maar ik zag ook dit drama. Daar moest ik eerst mee aan de slag. 





Gezien de stand van de vleugels, denk ik dat dit een bruine winterjuffer is,
die hier geen teken van leven meer gaf.





Wel een fikse maaltijd voor de drosera.
Op de foto hieronder is te zien dat het plantje zijn vleugels ook al goed te pakken had.





Even later zag ik zelfs drie juffers gevangen in één plantje.
Hier heb ik me niet de tijd gegund om daar een mooie foto van te maken,
ze waren alle drie fiks aan het worstelen om los te komen. Dus gauw even klikken;
steeds een stengeltje onder een juffer gehouden en weg waren ze..

Zo kan je wel goed zien wat een somber geheel zo'n plantje eigenlijk is.





En dan toch... de bloemetjes.
Hier steekt een stengeltje met knoppen en een bloem boven het plantje uit.





Maar de meeste bloeiden tussen de blaadjes.
Steeds één bloeiende bloem per stengel; soms wel meer bloeiende bloemen 
in een plantje, maar dan ver uit elkaar. Voor de foto's niet zo handig.








Zoals alles aan dit plantje, zijn ook de bloemen piepklein;
het pure wit steekt natuurlijk wel mooi af tegen de kleurige achtergrond.





Dit is al een erg lang blog, maar nu ook nog een uitgebreid toetje
in de vorm van een bewerking van een zonnedauwfoto.
Een foto van de ronde zonnedauw, die een beetje kaal was,
maar wel met een mooie kwart cirkel van de glanzende bolletjes.
Ik heb deze foto op vier verschillende formaten met elkaar gemengd in Photoshop.
Vervolgens in Lightroom spelen met witbalans en kleurtjes.
Drie vrolijke versies van de Bokeh-bubbel-bende:










Jullie zullen inmiddels wel hebben begrepen dat ik behoorlijk gefascineerd 
was/ben door dit bijzondere plantje. Ik hoop dat je dit blog met plezier bekeken hebt. 
Ik heb het met heel veel plezier gemaakt en kijk uit naar jullie reacties.





zaterdag 1 augustus 2020

Zomers Wielrevelt





Terug naar het begin van de zomer, eind juni dus, toen we getrakteerd werden
op een aantal dagen met heerlijk zomerweer. Met luchten zoals hierboven.
Struinen over 't Wielrevelt. Een gebied van Natuurmonumenten, rondom Haarzuilens.
Ik moest eerst wel even slikken , toen ik het gebied inliep. 
Van andere jaren herinner ik me velden vol kamille met korenbloemen en klaprozen.
Daar kan ik zo vrolijk van worden. Maar...die waren er nu niet. 
Wel hier en daar wat struikjes en enkele bloemen, maar dat komt toch anders over.



 

Gelukkig was er wel veel ander moois om van te genieten,
zoals langs de sloot deze brede lathyrus.


 


Ook aan de slootkant; het aparte plantje kraailook.








 



Het duizendblad, waarvan ik vooral de duizenden witte stippen
mooi vind, van de knoppen die nog op uitkomen staan.


 




En steeds die prachtige wolkenlucht.


 


Om de boom hieronder staan metalen sculpturen die het landleven van 
voorbije jaren uitbeelden. In het gebied staan her en der nog meer kunstwerken.


 


Dan de ontdekking van de dag (voor mij dan hè):

moerasandoorn -  stachys palustris


 


Wat een leuke en mooie bloemen zijn dat.
Op een - ongetwijfeld goed vochtig - veld stonden veel van deze
plantjes en zo te zien kwamen ze net in bloei.


 


De sierlijke lipbloemen geven ze de uitstraling van een orchidee.
Ook bij bijen zijn ze populair.


 


Wel bijzonder, de opbouw in "laagjes";


 


Heel mooi als het licht erover schijnt: de "haartjes" langs de blaadjes.


 


Zeker bijzonder van bovenaf:


 


Een weekje later ga ik er nog eens in de avond naartoe;
een laagstaand zonnetje geeft weer andere kleuren.





Zeker in de schaduw.
 




Strijklicht over de haartjes:


 


Mysterieus:


 


Ik kijk ook even opzij naar het muskuskaasjeskruid.
Deze tere bloemblaadjes doen het ook zo leuk met tegenlicht.


 












Nog een paar wat dichterbij van de moerasandoorn.


 


Hert was trouwens niet makkelijk om dichtbij de planten te komen,
ze bloeien verspreid tussen veel distels.


 


En nogmaals van bovenaf:


 


Natuurlijk had ik gehoopt op een mooie zonsondergang over het veld.
Dat zat er niet in, maar toen ik het veld eigenlijk al af was, kon ik nog net 
deze kleuren vastleggen.


 



Zo zie je maar weer; vind je het één niet; dan is er wel weer iets anders.
En wat is er leuker dan weer nieuwe dingen ontdekken en leren?



Hartelijk dank voor je bezoek aan dit blog.
Reacties vind ik altijd leuk.