Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

zaterdag 13 juli 2019

Klaprozen






Dit lijkt wel het jaar van de klaproos.
Nog nooit heb ik er zóveel gezien. 
Echt overal staan ze nu vrolijk te bloeien, in bermen, op dijken 
en in de vele aangelegde veldjes met wilde bloemen.





Als enkele bloem al zo prachtig,
maar een groepje tussen de kamille valt extra op.




Een dijk vól; daar word ik erg vrolijk van,
In de wind lijken ze te dansen. 





Er blijken veel verschillende soorten te zijn,
maar allemaal hebben ze van die tere, doorzichtige bloemblaadjes,
 in tegenlicht lijken die vaak een beetje gekreukeld.




Heel tere bloemen dus eigenlijk, 
maar door de kleur krijgen ze een krachtige uitstraling.




 

Langs de weg tussen hoog gras of in een veldje,
vallen de rode vlekken al van verre op.
 



Ook de details binnenin mogen er zijn.





De verschillende soorten kan ik niet goed duiden,
maar andere kleuren vallen mij natuurlijk wél op. Zo vond ik een groepje 
prachtige witte exemplaren, met ragfijne roze randjes.












Op een heel andere plek stonden nóg wittere klaprozen,  
die zagen er wel heel fragiel uit.









Deze heeft weer een andere uitstraling:





Dan zijn er ook nog gele.
Ze heten schijnpapaver, maar zijn wel degelijk familie. 
Een paar jaar geleden doken er een paar spontaan op in onze tuin.
Sindsdien komen er ieder jaar meer bij.








Terug naar de rode papavers; dat zijn toch de "echte".


 


Ik vond een plekje waar ik liggend vanaf het pad de klaprozen in beeld kreeg.
Met een knalblauwe lucht en wat piepkleine wolkjes voor het echte zomergevoel:


 



En met pasteltinten weer wat sfeervoller.


 









Hopelijk wordt vanaf nu ieder jaar zo'n goed klaprozenjaar.
Dan ga ik er opnieuw enthousiast met de camera op af.



Dank voor je bezoek aan dit blog, reacties vind ik altijd leuk.
 




zaterdag 6 juli 2019

Wilde bloemen






Bloemen die echt in het wild groeien - die zijn er in Nederland nog maar nauwelijks.
Maar gelukkig zijn de oorspronkelijk wilde bloemen nu wel steeds meer te zien.
Natuurmonumenten heeft al jaren veldjes waar deze bloemen gezaaid zijn;
met steeds meer diversiteit.




Bijvoorbeeld op het Wielrevelt rond Haarzuilens.
Aanleiding voor mij om daar begin juni naartoe te gaan was een mailtje van Maria,
waarin ze schreef dat de Phacelia al volop bloeide. 
Terwijl dat plantje vorig jaar begin juli nog in knop stond.

Niet alleen de Phacelia, maar eigenlijk alles was al verder en hoger opgegroeid 
dan toen. Het veldje vol Phacelia was zo dichtbegroeid en door de begroeiing 
er omheen ook niet makkelijk bereikbaar voor macrofotografie.
Wél voor de bijen en hommels, die daar volop rondzoemden. En daar is het ook voor bedoeld.

Ik liep verder en genoot van de velden vol kamille, met dit jaar véél klaprozen ertussen.


 





En ook de Phacelia had zich al tussen de kamille verspreid.


 



Hier nog één keer klaprozen,
die ben ik dit jaar zo vaak tegen gekomen; ze krijgen een eigen blogje.


 



Er valt op 't Wielrevelt nog veel meer te genieten.


 


Je komt er niet veel foto's van tegen,
maar ik vind deze aparte bloemetjes erg leuk.

Smalle weegbree.



 







De Bernagie kende ik alleen van plaatjes,
dus heel leuk om die nu ook tegen te komen. 
De plant op zich vind ik heel rommelig, maar de bloemen zijn zo mooi.


 


Verderop kwam ik  verschillende rozenstruiken tegen.



 



 



Dicht langs het pad ontdekte ik twee prachtige planten Bolderik.


 


Zulke sierlijke bloemen. 
Ik had ze nog niet eerder in 't echt gezien.


 





Ook de korenbloemen bloeiden volop.
Echter op zeer winderige plekken; niet veel macro's lukten die dag.


 


Pas toen ik thuis de beelden bekeek, 
zag ik dat tussen de korenbloemen ook de bolderik groeide.


 



Een paar weken later, een avond langs de Hollandse Kade bij Nieuwkoop.
Ook een gebiedje dat beheerd wordt door Natuurmonumenten.


 



Het was inmiddels al een paar jaar geleden dat ik hier was.
Sindsdien hebben ze de dijk enorm verhoogd. Dat geeft de mogelijkheid om
makkelijk van onderaf te fotograferen. Zoals dit muskuskaasjeskruid; 
door zijn ragdunne bloemblaadjes extra mooi met tegenlicht.






Aan de andere kant een grasje in het avondlicht.


 


Ik kon niet meer over de dijk heen kijken om de ondergaande zon 
over het water te zien schijnen. Maar een ondergaande zon tussen 
de bloemen door is weer eens wat anders.


 


Hier lijkt de zon wel een knapperig haardvuurtje.


 


Nog een laatste blik op de zon.





En dan is hij onder.


 


De gebieden van bv. Natuurmonumenten zijn ideaal voor fotografie.
Maar gelukkig zie je nu dat er op heel veel plekken wilde bloemen gezaaid worden 
door gemeenten, wegbeheerders én particuliere initiatieven. 
Hopelijk kunnen we daarmee de teruggang van het aantal insecten keren.

 



Hartelijk dank voor je bezoek; reacties vind ik altijd erg leuk.