Valencia * Oceanografic

Van ons bezoek aan het Oceanografic in Valencia in mei 2015,

had ik wel de foto's van de lepelaars laten zien (klik hier voor dat bericht).
Het was een hele verrassing om daar in een enorme volière 
veel dieren uit het Caraïbisch gebied te zien. Behalve de lepelaars,
witte en roze, ook verschillende reigers.

   

Rode ibissen,

een enorme hagedis, 
die 's morgens in de zon lag op te warmen,

 

in de namiddag had hij zich meer verdekt opgesteld.

Maar het Oceanografic gaat natuurlijk vooral over water.
Er zijn verschillende enorme aquaria. 

Deze haaien zagen we steeds weer langszwemmen,
aandoenlijk om te zien hoe de kleine steeds dicht bij mams blijft.  

Bij de tropische vissen ben ik nogal bezig geweest met
de camera. Ondanks de moeilijke lichtomstandigheden wilde ik 
toch proberen iets van die kleurenpracht op de foto te krijgen.

 

   

Bij deze onderwaterlandschappen werkt het 
wateroppervlak ook als spiegel.

  

En ik wilde zo graag Nemo op de plaat. 
Maar wát een piepklein visje is dat. En snel. 
Oef, dat waren heel wat kliks voordat ik deze dan toch had.

Ook ben ik weg van zeepaardjes.
Dit is zelfs een zeedraakje, of franjevis, 
nóg lastiger om vast te leggen.

Terug naar buiten.

De zacht kleuren op deze foto vind ik wel mooi.
En dat terwijl deze rond het middaguur is genomen. 
 
  

Ook nog eens terug naar de volière, waar ondanks de
middagzon veel foto's best wilden lukken.


Eerst twee foto's speciaal voor schildpadliefhebber Els:

Om af te sluiten met een paar kleine reigers, 
waarvan ik helaas geen namen heb kunnen vinden. 

Deze foto's had ik vorig jaar al wel uitgezocht, 
maar van een blogje was het steeds maar niet gekomen.  



Hartelijk dank voor jullie reacties op het blog "Langs de Vinkeveens Plassen". 


 

Weer lepelaars * nu met kleur

Toen we begin mei naar de lepelaars bij Haarlem stonden te kijken, 

had ik niet gedacht dat ik een paar dagen later zo ongeveer tussen 

lepelaars zou staan. 

Roze lepelaars, sommige met zeer kleurige kop. 

Daar had ik ook niet aan kúnnen denken, 

want ik wist toen nog niet van hun bestaan.

We waren een paar dagen in Valencia en wilden daar zeker

ook het Oceanografìc bezoeken, het grootste aquarium in Europa. 

Het is een groot complex, waar zeedieren uit de hele wereld worden 

getoond. Van tropische vissen tot pinguïns uit Antartica. 

Vogels hadden we daar niet verwacht.

Maar er was een deel wetlands in het Caraïbisch gebied.

In een enorm grote, hoge witte kooi vliegen de vogels je letterlijk 

om de oren. Waaronder dus deze roze lepelaars.

Ze blijken verwant aan rode ibissen, die hier ook te zien waren.

Beide vogelsoorten komen wit uit het ei, maar worden roze of rood 

door het voedsel. Over de gekleurde koppen

heb ik verder geen info kunnen vinden, maar zo te zien krijgen

deze ook steeds meer kleur naarmate  ze ouder worden.

Deze roze lepelaars zijn wat kleiner dan de witte,

daarvan waren er ook een paar exemplaren. Die hielden

vanf de hoogste boomtoppen de boel goed in de gaten.

Nu lijkt het leven in een dierentuin wel makkelijk,

maar als lepelaar moet je blijkbaar toch zelf op zoek naar

bruikbare takken. 

Het balanceren is hier net zo lastig als in Haarlem.

 

Maar hier heb je ook nog last van die grote witte jongens.

 

En weg is de moeizaam losgetrokken tak.

Nou ja, dan maar opnieuw zoeken.

Toen wij de kooi verlieten, werden we van bovenaf 

uitgezwaaid door deze vrolijke dirigent.

 

Wij waren van plan om een ochtend naar dit Oceanografìc te gaan,
maar het is vrijwel een hele dag geworden. Vooral door deze 
enorm leuke vogelkooi, waar je zelf in rondwandelt.
Valencia is verder ook een plezierige en enorm fotogenieke stad;
ik heb mijn kans gegrepen om volop met de camera aan de gang te gaan. 

 Nu nog kiezen uit de enorme stapel foto's: oef, kost tijd.
Maar: blogs volgen.

 

Hartelijk dank voor jullie waarderende reacties op
Misty morning.