Ooievaars en oude kurkeiken

 

 

 Coto Doñana deel 2 

 

We zitten in Spanje, dus ooievaars horen erbij.

In het vervallen oude kerkje op de foto hierboven, waren alle vier de hoeken

en het puntdak bezet met nesten.

 

We bezochten deze kerk voor wat urbex-fotografie.

Wel fascinerend om te zien hoe de natuur bezit neemt van zo'n verlaten pand.

 

 

 

 

 

Een kijkje van binnen naar buiten.

 

 

 

 

En een abstract van de muur

 

 

 

 

Ook een goede plek om een gekko te fotograferen.

 

 

 

 

Daarna ging ik maar snel naar buiten om te oefenen met ooievaars in de vlucht. 

Daartoe kreeg ik heel veel kansen.

Hier wordt de landing ingezet.

 

 

 

 

Bijna daar...

 

 

 

 

En staan.

 

 

 

 

's Middags bezochten we een natuurgebied waar enorme aantallen ooievaars nestelen. 

Natuurlijk ook al op het dak van het informatiecentrum.

 

Vanaf het platte deel van dat dak kan je natuurlijk prima bij de buren naar binnen gluren.

Pfoe... dat is een groot gezin.

 

 

 

 

Zij waren blijkbaar nog in afwachting...

(hier wel goed te zien dat plastic ook nestmateriaal is)

 

 

 

 

Zij stond nogal te wiebelen...

 

 

 

 

De buurvrouw keek bezorgd toe...

 

 

 

 

En hij ging er maar snel vandoor...

 

 

 

 

Andere dag; naar een bos met weer een ander karakter.

 

Vlonderpad met mooi bruggetje over een behoorlijk diepe geul.

In andere jaren stroomde daar vast veel water door.

 

 

 

 

Ik vond dit wel een bijzonder en leuk plantje.

 

 

 

 

Wel wat stekelig.

 

 

 

 

Het is Centaurea Diluta, familie van ons Knoopkruid,

dat kan er ook zo warrig uitzien.

 

En dan het deel met oeroude kurkeiken.

 

 

 

 

Door de tijd verweerde en 'gerimpelde' basten;

 

 

 

 de takken chaotisch alle kanten op groeiend.

 

 

Het was heel erg zoeken naar iets wat op een compositie leek.

 

 

 

 

 

 

 

Tot slot nog twee totaal andere beelden.

Open stukken bloemrijk grasland, aan het begin van de avond.

 

 

 

 

 

 

Dan ben ik bijna klaar met deze Spanje-reeks;

er volgt nog een deel 2 van de Rio Tinto.

Dank voor het bekijken en fijn als het jullie lukt om een reactie achter te laten.

 

 

 

 

 

 

Los Barruecos

Nog een heel bijzonder landschap in Extremadura; 

ten westen van de historische stad Cáceres: Los Barruecos.

Net als bij Garganta de los Infiernos hier veel water en steen, maar een 

totaal andere ervaring. Hier heerst rust.

Vlakke meertjes en rond afgesleten granietblokken.

Die knotsen van stenen - boulders - deden me denken aan Boulders Beach 

in Zuid-Afrika. Maar hier geen strand en helaas ook geen pinguïns.

Wél vogels; zoals in heel Extremadura leven hier veel ooievaars,

die in Los Barruecos wel heel bijzondere behuizing vinden.

Binnen dit park is het museum van de Duitse kunstenaar Wolf Vostell.

Op het pad naar het museum liggen oude schoenen,

alsof veel mensen die hier verloren zijn. 

In de tuin van het museum staat dit hoge kunstwerk.

Een enorm vogel-flatgebouw, niet alleen voor ooievaars.

Aan de onderkant van dit nest wemelt het van de Spaanse mussen. 

Ook lager is er volop nestgelegenheid.

Zo'n in beton gegoten auto is niets voor vogels;

deze stond verderop in het park.

We dwalen langs het meer. 

Hier komen we langs de randen de waterranonkel weer tegen. 

Fascinerend, die steenvormen. 

Dit is dan weer kunst, gemaakt door de natuur. 

Het lijkt wel of we hier iedere paar minuten een ander landschap te zien krijgen.

Een stukje omhoog en je hebt weer een nieuw blikveld.

Je blik de andere kant op, levert alweer iets moois.

Zomaar een beeld met mensen erop. 
Aan deze kant van het meer was het erg rustig.

Wel veel ooievaars, maar die zaten dan weer erg hoog.
Voor hen dan natuurlijk ook erg rustig; die boulders kom je als mens niet op.

Als je ooit in de buurt bent: het is echt een aanrader om hier een dag (of meer) 
door te brengen. We hebben maar een fractie van het gebied gezien.
Het was heerlijk om hier rond te struinen.

Hartelijk dank voor je bezoek en eventueel een reactie.

Krugerpark - 4

Another brandnew day in the parc...

Swainsons frankolijn

Kleine papegaai

Dit zijn weer Chapmans zebra's, met een bruin streepje extra.

Bisschopsooievaar of wolly necked stork

Het lijkt wel of deze struisvogel charmant staat te poseren voor de camera.

Rode lipstick op de bek en het rokje hoog opgetrokken om die

mooie dijbenen te laten zien. 

Maar eh... die met zwarte veren zijn de mannen.

Hij stak de weg over en begon te rennen in tegenlicht.

En dan nog eens zazu, omringd met bling-bling bokehbollen.

Steenbok? Bij deze naam keek ik vreemd op, 

want van steenbokken had ik een ander beeld dan ik hier zag.

Deze kleine antilope heet in het Afrikaans: steenbokkie;

in het Nederlands: steenbokantilope. Zo genoemd omdat ze tussen het riet zó stil kunnen liggen, 

dat het lijkt of er een steen ligt. Voor zo'n klein dier is camouflage natuurlijk erg belangrijk.

Maar stil hebben we deze niet zien liggen. 

Hij bewoog heel behoedzaam terwijl hij een maaltje bij elkaar zocht tussen het hoge riet.

Zo'n leuk dier om te zien. Met ogen ... Bambi is er jaloers op.

Hij gaf ons de kans om hem heel lang te bekijken en volgen.

Nu even de andere kant opkijken.

Zomaar gelukt!! Visarend in de vlucht.

Dit was geweldig om te zien.

Een kudde mannen-koedoes was aan het eten onder en van een knots van een boom langs de rivier. 

De boom beschermt de koedoes tegen de felle zon.

Dat is natuurlijk ook erg fijn voor de foto's.

Dit vind ik zo'n mooie houding.

Die nek gestrekt en die prachtige hoorns erlangs.

Giraffen en lentebloesem

Luipaarden zijn erg goed in onzichtbaar zijn.

We zagen er één van heel ver. 

Zo ver, dat ik niet eens geprobeerd heb daar een foto van te maken.

Toen zat er een luipaard in een boom; het was bijna avond; er was nog maar weinig licht.

We wisten dat hij er zat (er stonden al een aantal auto's omheen),

maar dan nog duurde het een poos voor ik iets zag:

 

Ze verschuilen zich graag tussen struiken.

De laatste dag, we waren bijna het park uit; melding van een luipaard. 

Aan het aantal auto's konden we snel zien waar we moesten zijn. 

En dan nog heb ik 'm niet helemaal zonder takken ervoor,

maar: ik heb 'm.

Het was dus niet echt de safari van de grote roofdieren.

Leeuwen hebben we wél gezien, verschillende keren, maar niet echt van lekker dichtbij. Ik heb daar geen aansprekende foto's van kunnen maken. Sommigen, met van die hele lange toeters, is dat wel gelukt. Misschien was ik wat dat betreft ook wel wat verwend in het verleden. Over onze eerste ontmoeting met leeuwen heb ik eerder een blog gemaakt in Verwondering in Afrika. Klik op de volgende link als je zin hebt in nog meer wildlife:

Breakfast at Ruaha River.

Met deze serie heb ik hopelijk laten zien dat er ook naast de spectaculaire roofdieren nog genoeg te zien en genieten valt. 

En dan heb ik de olifanten nog bewaard voor een apart blogje.