Wat heb ik vaak gedroomd van die glooiende groene vlaktes,
met bovenop de heuvels een oeroud stadje, of een prachtige villa.
En daar stond ik dan; de eerste week van mei. In Toscane.
Het uitzicht rondom onze verblijfplaats die week:
En niet alleen groene glooiende hellingen, maar ook vrolijk geel!
Koolzaad.
We moesten er even op wachten,
maar in de tweede helft van de week was het daar toch: dat magische licht.
En ook even een gekleurde lucht bij zonsopkomst.
De streek heeft ook een eeuwenoude historie.
De openingsfoto van dit blog is het zicht op de stad Pienza.
Nou ja, stad, volgens Wikipedia had het in 2018 iets meer dan 2.000 inwoners.
Maar het was wel de geboortestad van een paus:
Paus Pius II (1458-1464).
Toen hij paus werd, besloot hij zijn geboortedorp compleet te verbouwen.
Sinds 1996 staat het op de werelderfgoedlijst van UNESCO.
In het Palazzo Piccolomini (naast de kathedraal) zag ik deze tekening hangen;
dat geeft een goed beeld van het oude centrum.
Wij zouden denken dat het centrale plein in het midden van de stad zou liggen,
maar hier loopt achter de kathedraal alleen nog een weg met muur;
van daaraf heb je een schitterend uitzicht over de omgeving.
Het uitzicht daarvandaan:
Deze duif zat wat lager op de muur ook van het uitzicht te genieten.
Het was 1 mei, een feestdag in Italië, dus op het plein
en in de grotere straten was het gezellig druk.
Maar schiet je een zijstraatje in, dan is het daar héél stil.
En echt overal staan en hangen bloemen.
We liepen daar zo door de kleine straatjes te dwalen, toen we ineens
muziek hoorden. Opera; eerst dacht ik dat iemand zijn geluidsinstallatie
wel errug hard had staan. Het werd steeds luider.
Toen we op het plein terug waren, stond daar onder de bogen van het
Palazzo Communale, iemand prachtig te zingen. Die overkapping
zorgt waarschijnlijk voor de prima akoestiek.
Eerst daar staan luisteren en later op een terrasje vlakbij
ook nog volop van de opera kunnen genieten.
Tot slot nog een paar landschapsbeelden.
We waren daar weer met een reis van de fotoreisshop,
ditmaal begeleid door Heleen Klop. Het was een totaal andere reis
dan die naar de Dolomieten vorig jaar, maar ook dit was prima geregeld
én weer met een leuke groep medereizigers.
Er volgen nog wel een paar blogjes.