Mos

In een eerder blog heb ik mijn eerste stappen laten zien van

mijn zoektocht naar leuke mosjes om op de foto te zetten. Er ging een

nieuwe wereld voor me open en natuurlijk ben ik meer gaan zoeken.

De foto's in dit blog zijn op verschillende dagen gemaakt,

in februari en ook nog begin deze maand.

Om te beginnen (weer) het gedraaid knikmos,

Lusthof de Haeck stond er vol mee, niet alleen langs de waterkant.

Het leuke hier is dat de sporenkapsels zoveel licht vangen, 

dat ze soms bijna lichtgevend lijken.  

Ook óp het water groeit mos.

In eerste instantie baalde ik eigenlijk een beetje: zie ik eens bekermos, 

kan er niet dichtbij komen. Maar dat kwam later wel goed.

 Dit doet me trouwens denken aan een groot zeilschip uit de tijd van de VOC.

  

Verderop vond ik op het land een gevallen boom vol mos.

Ik dacht dat dat wel makkelijker fotograferen zou zijn, maar dat viel tegen.

Op sommige plekken groeiden veel sporen, maar dan ook heel veel,

heel rommelig door elkaar.

Het was echt zoeken naar een beetje compositie,

de meeste foto's hiervan zijn in de prullenmand beland.

De naam van dit mos heb ik niet kunnen vinden.

Maar Helma wist hem wel; het is het Gesnaveld klauwtjesmos -  Hypnum cupressiforme

In een ander klein bos was ik op een ochtend dat het licht

en de wind echt niet wilden meewerken. Het bleef bij wandelen.

Totdat ik op de terugweg een tak op de grond zag liggen,

vól met kleurige korstmossen.

Daar wilde ik nog wel even voor op mijn knieën. 

Een geel trilzwammetje (?) zorgde voor nog wat extra kleur.

Wat takkenfoto's als tussendoortje:

toen ik op een ochtend "mijn boomstam" nog eens opzocht,

zag ik aan de andere kant een boom, die recht vooruit het water ingekukeld was.

Gecombineerd met een bleek zonnetje in tegenlicht zag dat er betoverend uit. 

Nog een "landschapje" - zo'n bed van mos ziet er ook prachtig uit.

Nu dan de foto's van het bekermos.
Echt heel leuk om te zien, maar nog véél kleiner dan ik gedacht had. 

Dezelfde bekers, maar dan met bonus, 
pfff... dat was dus ook een héél klein mugje (of zo) 

Het was echt zoeken naar "bekers" die een beetje opvallen 
en afsteken tegen een anders gekleurde achtergrond bijvoorbeeld, 
zoals deze die aan de zijkant van de stronk groeit.

Dit kan nog nèt, vind ik;
het is wel leuk om ook eens een groepje te laten zien.
Dat heb ik dan wel extra opgelicht in de nabewerking zodat het een beetje 
loskomt van de omgeving.

In de zon of in de schaduw geeft bij ieder onderwerp kleurverschil.
Maar bij deze bekers verschilt de kleur wel heel duidelijk.

Al het bekermos, dat trouwens een korstmos is, 
heb ik gevonden op oude, verweerde boomstronken.

Ik heb het idee dat het wel steeds dezelfde soort is.

Cladonia humilis, ofwel: frietzakbekermos.

En als je die puntzak hieronder ziet, zou je er toch zo een frietje uit willen pikken?

Die bekervorm heeft ook een functie (info van Ron Poot op natuurfotografie):

De bekervorm is geen toeval. Als er een regendruppel in valt, 
spat deze in het bekertje uiteen en neemt sporen en broedkorrels met zich mee. 
Zo draagt de vorm bij aan de voortplanting van het korstmos.

Net als veel anderen struin ik graag door de natuur om zijn mooie kanten vast te leggen,
maar de natuur heeft ook een keerzijde; een donkere, kwalijke kant.
Deze donkere kant heeft ons mensen nu akelig in de tang.

In deze vreemde tijd wens ik eenieder veel sterkte en vooral: blijf gezond.