Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.
Posts tonen met het label suikerbossie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label suikerbossie. Alle posts tonen

zondag 31 december 2017

De mooiste van 2017



Traditiegetrouw een fotografische terugblik op het afgelopen jaar.
2017 was voor mij een raar jaar, waarin ik weinig op fotostap geweest ben.
Toch merkte ik bij het terugkijken dat ik in iedere maand wel met de 
camera bezig ben geweest.
Maar het bloggen was er vaak bij ingeschoten. 

En toen...de fotoreis naar Zuid-Afrika. 
Heerlijk twee weken dag na dag met de camera in de weer.
Zoveel gezien dat ik daar nu nog niet over uitgeblogd ben.


januari

Het jaar begon met af en toe winterse omstandigheden.
Zoals voor deze foto: een dun laagje sneeuw was eerst grotendeels gesmolten
en vervolgens weer bevroren. Het resultaat:

hortensia met ijsblokjes.

 



 februari


In februari was er zelfs een zondag met een laagje sneeuw,
dat er tegen het eind van de dag nóg lag.






 maart


In de buurt trof ik een tuin vól voorjaarsbloeiers. 
Heel veel krokussen, maar ook nog sneeuwklokjes en al narcissen.
Een lust voor het oog én de camera.






april


Een mooie lente-ochtend in de Poelgeest Polders. 
Een Canadese gans in de aanval op een familie Grauwe ganzen. 
Hij had het op de kuikens gemunt en het leek er even op dat 't hem zou lukken.
Maar gelukkig kwam dit kleintje er deze ochtend met de schrik vanaf. 






mei


Begin mei naar Wildrijk. 
Een klein stukje natuur in het noorden van Noord-Holland, dat in de lente
paarsblauw kleurt door de boshyacinten. Bovendien groeien er veel varens.
Een kleurencombinatie die ik wel kan waarderen.






 juni


Rond Pinksteren: op naar de Viroinval voor 2x een workshop
van Bob Luijks. Wat orchideeën betreft, had ik het verkeerde jaar uitgekozen.
Door het zeer droge voorjaar, was er op de plek waar er doorgaans honderden bloeien,
 nu geen orchidee te bekennen. Gelukkig houdt Bob van een grondige voorbereiding
 en had hij (kilometers verderop) nog een veldje gevonden met 
voldoende bloemen om elkaar niet in de weg te hoeven lopen.

 Helemaal weg was ik van de bokkenorchis, met zijn vrolijk opkrullende bloemlippen.
Twee foto's daarvan:











juli


Bij de Passiflorahoeve bloeiden dahlia's met enorm grote bloemen.
In één zo'n grote, vrolijk gekleurde bloem liep een lieveheersbeestje
onvermoeibaar in en uit de bloemkelken. 
Ik kon hem met de camera volgen op zijn tocht.






augustus


De laatste week van augustus brachten we door in de omgeving van
Kaapstad. Een week vól hoogtepunten.

Twee verschillende dagen zwierven we rond in de botanische tuin Kirstenbosch.
Dat is lang niet genoeg om alles te bekijken. Zeker niet als je niet uitgekeken 
en uitgefotografeerd raakt bij de protea's. 
Het zijn heel bijzondere bloemen. Bart Siebelink schreef er een 
informatief rode-oortjes-verhaal over.


De foto hieronder heb ik uitgezocht vanwege de combinatie: 

suikervogel op suikerbossie.






En dan nóg een foto van die week, want de pinguïns kan ik niet overslaan.
Ik had heel erg uitgekeken naar het bezoek aan Boulder's beach,
en het wás ook fantastisch. Dit portret is mijn favoriet:







september


Vervolgens in september vijf dagen in het Krugerpark rondgetoerd.
Onmogelijk om daar één favoriete foto uit te halen; ik vind iedere dag een andere de mooiste of de leukste. 
Daar laat ik dus nu nog niets van zien; blogjes met al mijn favorieten volgen in januari.

Op de terugweg naar Johannesburg hadden we nog een overnachting in Graskop, zodat we ook tijd 
konden besteden aan de Panoramaroute. Daarvan heb ik wel een favoriet: 

Sunset over de Drakensbergen.





oktober


 Mijn eerste pogingen om lichtgevende paddenstoelen te fotograferen
tijdens een workshop van Daniël Laan. Dit was het resultaat.





november


In november beleefden we een magische middag in het Corversbos,
toen de zon toch weer doorbrak om de herfstbladeren 
een gouden  gloed te geven.





 december


Begin december was het even weer een echt winterwonderland:
een laagje sneeuw!








Dit waren al meer dan 12 foto's en tóch kom ik nog met een toetje,
omdat ik hier best een beetje trots op ben:

Deze foto uit 2016 is geplaatst in de Roots agenda van 2018:







En verder nog: een "dank je wel" aan alle lezers/kijkers van dit blog en
extra dank aan diegenen die ook een reactie achterlieten.

Voor iedereen: de allerbeste wensen voor het kersverse nieuwe jaar.









zaterdag 11 november 2017

Suikerbossies






Suikerbossie heten de protea's in het Afrikaans.
In het verleden werd de zoetigheid uit de bloemen gebruikt om er siroop van te maken.
Dat smaakte blijkbaar prima (tja, suikervogels komen er ook graag op af);
 bovendien zijn de bloemen mooi en fleurig, zo werd suikerbossie ook 
een bijnaam voor leuke, mooie meisjes.

Want Stef Bos heeft het in "Suikerbossie, 'k wil jou hê..." natuurlijk niet over een bloemetje. 




Er zijn veel soorten; het zijn stevige, hoge planten of struiken.
De bladeren hebben verschillende vormen, maar zijn allemaal dik en leerachtig, 
net als vetplanten, zodat zij vocht goed vast kunnen houden.
De bloemen zijn knotsgroot:  ik schat tot zeker zo'n 10 cm doorsnede.
En in kleuren om héél vrolijk van te worden.




Ze hebben ook een gigantische historie, want: bloeiden hier al in de tijd van Gondwana, 
het zuidelijke oercontinent. De meeste soorten zijn endemisch in de Kaapstreek.
Verwante soorten zijn gevonden op de andere zuidelijke continenten.
Inmiddels worden ze op veel plaatsen gekweekt; ze hebben dan wel 
een subtropisch klimaat nodig.




Linneaus heeft ze met de naam Protea vernoemd naar de Griekse god Proteus,
die zich in allerlei verschillende gedaanten kon veranderen. Zeer toepasselijk;
deze bloemen laten steeds op een andere manier hun schoonheid zien.




De staart van deze suikervogel vind ik wel mooi passen
bij de vorm van de bloemen:




Hier is die staart van mijnheer suikervogel nog eens te zien:



Mevrouw suikervogel (zonder zo'n staart) wist me te verrassen,
toen ik bezig was de bloemen te fotograferen.



Zo dichtbij, dat de snavel niet meer te zien is. Het was direct klikken,
even achteruit kon niet zo snel.
Op de volgende foto rekt ze zich uit; daar valt dan ook een stukje snavel weg.
 Door het gevoel van contact vind ik deze foto's toch leuk genoeg om te laten zien.




De ontzettend mooie sunbird kwam enkele keren terug;
daar wil ik graag meerdere foto's van laten zien.

En verder zonder commentaar: suikerbossies,
iets meer of iets minder close-up. Geniet van dit oeroude kleurenfeest.






























































 





De foto's zijn gemaakt op beide dagen dat we in Kirstenbosch waren
én in de tuin van de lodge waar we logeerden.