Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.
Posts tonen met het label Hof van Twente. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Hof van Twente. Alle posts tonen

zondag 13 oktober 2013

Hof van Twente - De fotohut van Han


Zondag 29 september was het dan zover...naar de vogelkijkhut van Han Bouwmeester. Het was voor ons de eerste keer, dus Han ging 's morgens mee. Om ons de weg te wijzen. Best leuk, om met de auto door zo'n hek te kunnen rijden, waar je normaal gesproken helemaal het bos niet in mag!
Ook om ons wegwijs te maken in en om de hut; plus natuurlijk wat fotografietips. We hadden op internet al heel wat foto's gezien van de hut en omgeving; plus foto's die vanuit de hut gemaakt zijn. Toch was het "in het echt" een verrassing. Het water lag er als een spiegeltje bij en achter het water daal je af, de hut in. Je staat dan op ooghoogte met het wateroppervlak; dat geeft een apart beeld. Dan zie je ook pas wat de entourage (boomstronken, takken, herfstbladeren) om het water heen doen. Han heeft dat ook bijgewerkt en hier en daar wat lokvoer neergelegd, want eh... wij hadden geen idee. We hebben daar later ook nauwelijks iets aan veranderd. Ik vind het er op de foto's heel leuk uitzien, vooral met spiegeling. Sommige foto's heb ik dan ook meer daarom geplaatst, dan dat het om de vogel ging.


Zoals dit zoekplaatje: vind het vinkje:


Het was de hele dag een af- en aanvliegen van pimpel- en koolmeesjes. Als er al iets gebeurde, waardoor alle vogels snel opvlogen, kwamen er al gauw weer meesjes terug.



Wat wel tegenviel, waren de sluitertijden die we moesten gebruiken - ondanks het zonnige weer en de spiegeling van het water. Het is me dan ook niet gelukt om een meesje goed in de vlucht te vangen.  Maar ik kon het de hele dag blijven proberen - dus ben wel lekker bezig geweest.


Een boomklever bracht ons ook een bezoekje:



Roodborstjes kwamen poseren:



Ik had vooraf zooo op een eekhoorn gehoopt. En die kwam:



Dit was nog in de ochtend, dus Han was daar nog bij. Hij vond deze wel heel erg schichtig. "Meestal zijn de eekhoorns die hier komen, erg op hun gemak. Dit is zeker een nieuwe hier." vertelde hij.
Dus heb ik geen plaatjes van een relaxed zittende eekhoorn met zijn mooie pluimstaart omhoog, gespiegeld in het water. Deze was meer van ingewikkeld ondersteboven:



Op het volgende plaatje is zijn koppie niet helemaal scherp, maar ik vind het zo'n mooie houding, dat ik hem toch plaats. Het ziet eruit als: Ik ben er hélemaal klaar voor, dus als ik even denk dat het veilig is...grijp ik mijn kans...


Op bovenstaande foto kan je ook zijn klauwen met enorm lange nagels goed zien. Die nagels zijn blijkbaar ook heel erg sterk. Hij had dit wel nodig voor de volgende supertruc:


Hij hangt dus aan zijn nagels, die hij in de boomschors geklemd heeft.
Lijkt me niet echt ontspannen eten zo....








Een glanskop had lol in het badderen:


In de middag kwam de volgende gast waar ik heel erg op gehoopt had: 
de grote bonte specht:


 

 Het woelmuisje liet zich nog heel even heel voorzichtig zien:




Tot slot de leukste koolmees van de dag; hij nam even een pauze tussen het badderen door. 
Heel erg gecropt, maar vind dat-ie dat wel kan hebben.


We hebben enorm genoten van deze dag. Top, dat de eekhoorn en bonte specht langs wilden komen. Kool- en pimpelmeesjes hebben we natuurlijk best wel veel gezien, maar nog nooit zo op de foto kunnen  zetten. Met dank aan Han Bouwmeester voor de zeer plezierige begeleiding en ook voor het feit dat hij ons zo naar Twente gelokt heeft. Want het was voor ons een superweekend.

Ook dank aan iedereen die op de vorige blogs gereageerd hebben. Het is zeer stimulerend om te merken dat de blogs bekeken en gewaardeerd worden.


donderdag 10 oktober 2013

Hof van Twente - Avondzon

In mijn vorige blog beschreef ik al de zaterdagmiddag van ons bezoek aan het Hof van Twente. Voor mij een eerste kennismaking met deze mooie streek in een zonovergoten setting. Tegen de avond viel ons tijdens het rijden deze boom op.  Wat zit daar nu aan? Elfenbankje? > Nee, Nathalie leert mij dat het een zwavelzwam is.
We stopten en de boom bleek rondom van deze zwammen te hebben. De laagstaande zon streek hier vanaf de zijkant langs. Wat gaf dat een mooie gloed. Ik heb uitgebreid om de boom heen gecirkeld.

















Nog wat verder in de avond, op zoek naar een plek om de zonsondergang te fotograferen, kwamen we langs een smal stukje vrij open bos. Daar speelde de zon doorheen en wierp er haar oranjegele gloed overheen. In het echt spectaculairder dan op de foto's, maar toch...





En toen verdween de zon achter de bomen...



 

Een waardige afsluiting van deze mooie dag.

zondag 6 oktober 2013

Hof van Twente - Diepenheim en paddenstoelen

Wij wilden graag eens een dag doorbrengen in de vogelkijkhut van Han Bouwmeester. Omdat Twente best wel een eind rijden is, én omdat we die omgeving eigenlijk helemaal niet kenden, besloten we om daar een weekend van te maken.

We hadden daar het laatste weekend in september voor geprikt in de hoop dat het dan nog behoorlijk helder weer zou zijn. Nou... dat wás het wel... zeg maar: zonovergoten. Voor zondag stond de kijkhut gepland, die foto's komen in een volgend blog aan de orde. De zaterdagmiddag om de omgeving te verkennen.

We kwamen terecht in het plaatsje Diepenheim, een stadje met een enorme historie en wel 6 buitenplaatsen en kastelen eromheen. Eerst op zoek naar de "Tuinen van Warmerlo", die we in de gids gevonden hadden. Onderweg daarnaartoe kwamen we langs de kermis. Oh ja, er is schuttersfeest, hadden we eigenlijk eerder al gezien. Toen we bij het park kwamen, was er van de kermis niets meer te horen. Maar... hoorden we vanaf de andere kant muziek...


De optocht van de schutterij had als eindpunt het kasteel Warmerlo. Voor de poort speelde de fanfare "In naam van Oranje, doe open de poort..." en de poort ging open, zodat alle deelnemers van een glaasje thee konden gaan genieten.


Deze optocht is een traditie van de schutterij, die ieder jaar het laatste weekend van september plaatsvindt, leerden we van omstanders. Het zag er allemaal heel apart en bijzonder mooi uit. 


Het gaf ons de gelegenheid even op het voorterrein van het kasteeltje rond te kijken. Hieronder een doorkijkje naar de tuinen, die helaas afgesloten bleven:


Na de thee en een toespraak, vertrok de stoet en ging de poort weer dicht.


De zwarte koets keerde al snel terug, nu zonder "koninklijke familie",
dus konden de paarden even lekker tempo maken:





Al snel was de rust in het park weergekeerd.


En dan nu...op zoek naar paddenstoelen. Geïnspireerd door de blogs van Nathalie, had ik mij voorgenomen om ook heel goed naar de grond te kijken. Maar in dit park met strak aangelegd, mooi vlakke gazons, was geen paddenstoel te vinden.


Terug langs het dorp, de weg oversteken en direct het park van een ander buitenplaats op.
Daar viel me deze stronk op; hier maar eens goed zoeken:


En ja hoor, eindelijk een paddenstoeltje gevonden:


Piepklein, maar rondom deze stronk stonden er wel honderden.




Ze stonden alleen op deze plek, en allemaal volop in het zonlicht.

Het tegenovergestelde van kleine paddenstoeltjes:
één hele grote, deels al overwoekerd met mos:


Van bovenaf leek het wel een appeltje:


En vanaf deze kant istie het mooist:


Toen ik hier druk mee bezig was, kwam Adri vertellen, dat hij een grote paarse gevonden had. Ja, die wilde ik natuurlijk óók wel. Was het nog een hele toer om precies terug te vinden wáár hij die gezien had. Maar gelukkig lukte dat:


Ook leuk om af en toe de andere kant op te kijken:


Terug in het stadje, waanden we ons ook nog even in Griekse sferen:
een geheel wit gebouw met klokkentoren tegen een strakblauwe lucht










en de weerspiegeling in het strakke, moderne gebouw van de kunstvereniging.
Naast een grote cultuur-historische achtergrond en een supermooie groene omgeving heeft Diepenheim ook op artistiek gebied veel te bieden. Met recht een heel bijzonder stadje, we willen hier zeker nog eens terug.

Om nog even in Griekse sferen te blijven, aten we, heel zomers, een ijsje op een terras in de zon.

Vervolgens naar de oude watermolen, alweer zo'n historisch plekje.




Ook daar: paddenstoelen.



Dit vond ik een heel aparte: plat tegen de grond, alleen van bovenaf te fotograferen.
Leek wel steen. Was ca. 7 cm breed


En tot slot ook nog een échte:
rood met witte stippen.




Het was dus een heel afwisselende middag. Diepenheim is een plaats die we zullen onthouden, daar valt nog veel meer te ontdekken. En: "kijken naar de grond" is leuk - ik ben verbaasd hoeveel verschillende paddenstoelen we in korte tijd gezien hebben. Er was nog meer, maar dat is voor een volgend blog.