Ooievaartjes groeien

Dit bericht is het vervolg op het bericht ooievaars
dat ik in juni plaatste.

Bovenstaande foto is nog van vrijdag de 5e juni.

De volgende maandag, 8 juni in de namiddag, ga ik nog 

even kijken bij de ooievaars. Daar blijkt het veel harder 

te waaien dan ik thuis in de gaten had. De jonkies blijven vooral 

in de beschutting van het nest; ik krijg ze weinig te zien.

Maar als ze wel even boven de takken uitkomen, blijken

ze met een enorme prooi aan het stoeien te zijn.

Waarschijnlijk een klein haasje?

Samen trekken ze er flink aan.

Van zulke stevige kost kunnen ze fiks groeien.

Enkele dagen later is dat ook goed te zien.

"t Worden al stevige kuikens.

Liefdevol verzorgd.

Even uitstrekken moet voorzichtig,
denk aan de kinderen!

Een portret van paps:

Daarna maak ik een ommetje; als ik terugkom, is

hij gevlogen. De koters moeten het nu zonder oppas redden.

Ze oefenen fiks. Ik hoor ook al zachte kleppergeluiden.

Poetsen lukt zeker al.

Weer een weekje verder.

Dat is aan het formaat duidelijk te zien.

Ik ben er nu in de namiddag en hoor van de mensen van

de kinderboerderij dat ze nu vrijwel de hele dag alleen thuis zijn.

zaterdag 20 juni.

Nu beide ouders de hele dag op voedsel uit zijn,

gaat het groeien blijkbaar extra hard.

Er is nog wel duidelijk verschil tussen oudste en jongste: 

Ik heb mazzel, want een van de ouders komt thuis.

Etenstijd! 

Hij heeft weer flink in de modder gefoerageerd en 

brengt stevige kost mee. 

Ze duiken gezamenlijk de keuken in.

En ja hoor, een flinke mond vol.

De ander krijgt ook zoiets en heeft duidelijk moeite 

dit weg te werken.

Nog een week later.     Zaterdag 26 juni. 

Al die stevige happen die de ouders aanvoeren,

hebben effect. 

 

Dat ziet er al stevig en krachtig uit.

Bij de volgende foto's werd het al wat later op de avond.
Wel mooi licht, maar het nadeel was dat de zon schuin achter 
de vogels stond. Dus geen lichtjes in de ogen. 
Maar de oudste van het stel ging fiks oefenen met zijn vleugels.
Dat was natuurlijk wél de actie waarop ik wachtte.

En nogmaals in de starthouding:

Komt-ie weer:

Naar het randje van het nest.

"Hallo wereld, ik voel me sterk!
Nog even en ik kom eraan..."

Dank voor jullie leuke reacties op het vorige blog 
"Meer langs de sloot". 

Ooievaars

Bij de kinderboerderij aan het Oortjespad in Kamerik staat een

ooievaarsnest. Een maand geleden, die zonovergoten 

zondag de 24e mei, ging ik eens kijken of daar al wat te zien was.

Mevrouw ooievaar was ijverig bezig haar kleding in orde te brengen,

dus het broeden zat erop. 

En ja, daar kwam een klein koppie boven de takken uit.

Niet veel later kwam mijnheer ooievaar thuis.

Even snel klepperen, en weg was mams.

Hij had flink zijn best gedaan bij het zoeken naar lekkers 

voor de koters. Zijn voorkant was nog drijfnat en modderig. 

Twee koppies kwamen nu hongerig omhoog.

 

Hoe ik weet wie mevrouw en wie mijnheer is?

Toen ze bij het wisselen even allebei op het nest waren,

was de een duidelijk groter dan de ander. Doorgaans is dat

de man, dus daar ga ik vanuit. Hij is geringd aan zijn rechterpoot,

mevrouw draagt de ring links. 

Eén week later, 
in het avondlicht:

Eén kuiken laat zich zien. 

Wel tussen de takken door, maar hij is duidelijk gegroeid.

De nestwissel gaat nu wel heel snel. 

Geen geklepper, ma neemt direct de benen:

De kuikens krijg ik verder niet zo goed te zien,
ze blijven laag in de beschutting van het nest.
Het waait nogal, die avond.

Nog een week verder.
Vrijdag 5 juni, aan het eind van die drukkend warme dag.

Zowel de ouder als de kuikens hebben steeds de 
snavel geopend, ik denk voor wat verkoeling.

Even flink opschudden.

In het uur dat ik daar sta, verdwijnt het blauw
steeds meer uit de achtergrond.

Rare atmosfeer, raar licht.
Nog een lief plaatje, voordat het gaat waaien
en de stortbui zich aankondigt.

Wordt vervolgd...



Met dank aan de mensen van het ooievaarsbuitenstation Zegveld, 
die de nestpaal daar geplaatst hebben. 
Deze ooievaars hebben vorig jaar hier ook met succes gebroed 
en zijn de winter hier gebleven.