Zon, zand en de hei op

De laatste dagen van augustus. De zomer is weer volop terug.

Wij gaan op pad met bestemming de Veluwe, maar maken eerst een stop bij

het Leersumse veld. Daar vinden we nog wat bloeiende struikjes dopheide.

De bloemen zijn niet meer helemaal fris en fruitig, 

maar de piepkleine dauwdruppeltjes zijn betoverend. 

We rijden verder. 

In de buurt van Kootwijk zien we eerst een wegwijzer richting 

de uitkijktoren over het Kootwijkerzand.

Daar klimmen we naar boven.

Ondanks het groepje mensen geeft de zandverstuiving zo van bovenaf

 toch wel een desolate uitstraling.

De uitkijktoren is 13,5 meter hoog;

dat geeft een geweldig weids uitzicht over de grootste zandverstuiving van Europa.

Je kan natuurlijk ook bijna recht naar beneden kijken.

We dalen af en bekijken de omgeving weer vanaf ooghoogte.

We wandelen vooral langs de rand van de verstuiving,

want de felle zon op het zand maakt de omgeving wel érrug warm.

Dan zijn er ook steeds meer struiken hei te zien.

Achter het duin is direct meer begroeiing en heerst ook een andere sfeer.

Dit stukje compleet groen is wel verrassend.

Deze prachtig glanzende berkenstam vroeg beslist om een foto.

En nog een:

We rijden door naar de omgeving van Radio Kootwijk.

Daar is de hei uiteraard ook zonovergoten, waardoor het er een beetje flets uitziet.

Maar een grote boom zorgt voor voldoende schaduw over een aantal heidestruiken,

zodat ik me daar uitstekend kan vermaken met de macrolens.

Deze dennenboom met fijne zomerse lucht erachter mag het blog afsluiten.

Fijn dat je mijn blog bekeken hebt; reacties vind ik ook leuk.

Leuvenumse bos

In aansluiting op mijn vorige blog over het Speulderbos,

nu de foto's van het Leuvenumse bos, waar toen iets meer 

van de beginnende herfst te zien was (21 oktober).

Ja, ik weet dat we inmiddels zelfs al wat winter gehad hebben;

het is een maand geleden dat ik het vorige blogje postte.

Maar november is nogal een rare maand geweest, waar andere 

zaken om aandacht vroegen. En wat ook zeker niet hielp met 

de foto's, was een computer die steeds langzamer werd en 

- vooral in Lightroom - regelmatig vastliep.

De nieuwe computer was dus van harte welkom.

Wat een verademing. Hij doet gewoon alles wat je vraagt en...

reuze snel. Daar ben ik dus superblij mee.  

Vandaar nu nog even de herfst op dit blog.

Het geel komt hier van de bodem van de Leuvenumse beek.

Het waterpeil was erg laag, maar de beek stroomde wel snel.

De meeste blaadjes waren echter nog groen.

Een landschapsplaatje van de beek, vanaf een bruggetje, 

hoort zeker bij dit verslag:

De eerste paddenstoel dit jaar is een "echte". 
Nog lekker jong.

Ook leuk: twee paddenstoeltjes op een bemoste 

omgevallen boomstam, met mooi licht erachter.

Daar ben ik een poos mee bezig geweest.

Eerst met de macrolens, maar uiteindelijk vond ik

hier de resultaten met de tele mooier.

 Later vond ik nog een boomstam met een heel kabouterdorp.

Helaas liet het mooie licht het toen afweten.

Op dezelfde boomstam. Het begin van een nieuw dorp?

Teruglopend viel mij de bijzondere, mooie structuur van deze stam op:

Naar boven kijkend, is de hele boom indrukwekkend.

Ik heb me later thuis een ongeluk gezocht om uit

te vinden wat voor bomen dit zijn, maar kwam daar niet uit.

Totdat er een bomenkennende vriend langskwam,

die de boom bij het eerste plaatje ogenblikkelijk herkende:

sequoia

voluit:   sequoiadendron giganteum

 

Inderdaad, dezelfde als die gigantische, eeuwenoude 

joekels in Californië. Ietsje jonger.

Deze zijn hier natuurlijk aangeplant, maar Wikipedia
leert me dat deze bomen voor de ijstijd over de
hele wereld voorkwamen.

Het groen van de schimmel op de bast komt
hier mooi overeen met de kleur op de achtergrond. 

 

Bovenaan die imposante stammen
een mooie kruin:

 

Ter afsluiting een plaatje dat ik al vroeg in de ochtend maakte.
Een blad vol juwelen van de natuur:

 





Hartelijk dank voor al jullie reacties op de foto's van het Speulderbos.

 

Speulderbos

De vorige twee jaar zijn we steeds een herfstdag naar het Speulderbos 

geweest en hebben dit bos leren kennen als een mysterieus sprookjesbos. 

Voor half oktober hadden we daar een paar dagen herfstvakantie gepland. 

Van tevoren geregeld, dus het weer moesten we maar afwachten. 

En helaas, dat weer viel niet mee. Onderweg begon het te plenzen.

Tegen de middag was dat wat minder, maar het bleef nat en donker.

Dus eerst maar een binnenactiviteit gedaan (hebben we Paleis het Loo

ook eens van binnen gezien). 

Tegen het eind van de dag was het droog en werd het lichter.

Nog maar even naar het bos, dan. Toen we daar eenmaal liepen...

werd het steeds lichter en... liet het zonnetje zich zien.

Eerst nog wat aarzelend, maar uiteindelijk volop.

De zon stond al redelijk laag, dus...prachtige zonnestralen.

 

Hét cadeautje van deze trip, 

want het zou bij dit uurtje blijven. Maar oh.. wát een pracht.

De schijnwerper van opzij is ook leuk.

 

Spelen met de zon om het hoekje.

 

Dat kan ik nog wat overdrijven en de foto zelf dan fiks

onderbelichten. In Lightroom daarmee nog wat verder gegaan.

Dan lopen de donkere delen wel helemaal dicht,

maar zelf vind ik dit zo een mooi, mysterieus beeld.

Die sfeer past prima bij dit bos.

 

De dagen daarna bleef het behoorlijk donker in het bos.

Paddenstoelen waren nog niet in grote getale aanwezig, 

behalve de aardappelbovisten. Die lagen overal verspreid.

Wel een leuk gezicht, want ze geven toch wat kleur, maar 

om daar een aansprekende foto van te maken? 

Hier groeide er een op een boomstronk; lijkt net een eitje

in een eierdop.

 

Ben ook nog een poos bezig geweest met een geelwitte russula.

Alleen de kleurtjes op de bovenkant hebben dit blog gehaald.

 

Spelen met de druppels op dennentakjes lukte beter.

 

Een iel, jong takje. 

Het begin van een stoere boom?

Tussendoor zijn we nog een dag naar het Leuvenumse bos geweest,

daar hadden we af en toe iets meer licht. Daar waren ook wat beginnende

herfstkleuren te zien. Komt in een volgend blog.

Dank voor jullie leuke reacties op het voorgaande blog "Autowasserette".