Jaraicejo en de Rio Almonte

Onze uitvalsbasis in Extremadura was Jaraicejo.

Een karakteristiek dorp gebouwd op een heuvel, met de kerk aan de Plaza Mayor 

als centraal punt, vanaf alle kanten zichtbaar.

En mét ooievaarsnest, want een kerk in Extremadura kan niet zonder. 

De straten lopen vanaf alle kanten best steil omhoog.

Jaraicejo heeft ca. 500 inwoners; twee daarvan zijn het 

Nederlandse echtpaar Elly Schipper en Gertjan de Zoete, 

die hier ruim tien jaar geleden neerstreken en inmiddels een prachtig terrein

bezitten waar ze bungalows verhuren:

Finca las Abubillas

Wij waren daar eind maart tien dagen te gast en hebben volop kunnen genieten,
niet in het minst door de hartelijke ontvangst en kundige begeleiding door Elly en Gertjan.
Dat begon al bij de voorbereidingen; en eenmaal in het leuke en zeer compleet ingerichte huisje
lagen daar twee dikke mappen met informatie; compleet met routebeschrijvingen.
En heb je dan nog vragen, kan je altijd bij hen terecht.
Op hun website (via de link hierboven) geven ze zelf heel veel informatie
over de finca en wat er allemaal te zien is.


De weg van het dorp naar de Finca had aan beide zijden een prachtig
blauwe gloed door de lupinen, die volop in bloei stonden.

Een vrolijk welkom.
 

De naam "las abubillas" betekent: de hoppen.
En hoppen wonen er zeker, al laten ze zich niet zo makkelijk zien. 
Iedere dag hebben we ze horen roepen.

Zowel de buiten- als de binnenkant van de toegangspoort is versierd met 
een prachtige mozaïek van een hop. Deze mozaïeken heeft Elly zelf gemaakt!
Monnikenwerk, lijkt me, maar zó ontzettend mooi.

Wie zich wèl graag lieten zien en fotograferen, waren de huiskippen. 
Zij houden wel van wat gezelligheid en kwamen overdag graag even langs. 
Dat vonden wij ook heel gezellig. Bovendien smaakten hun eitjes heerlijk. 

 

De streek Extremadura staat bekend om zijn kurkeiken. 
Ook de finca las abubillas staat er vol mee.

Bijzondere bomen met hun grillig gevormde stammen. Veel stonden er nog in bloei.

In de tijd dat wij er waren, kwamen de bomen steeds meer in blad;
wel zo fijn voor de schapen, die graag gebruik maken van de schaduw.

Ook mooi om te zien, de schaduwen op de heuvel.

Best lastig om zo'n boom solitair in beeld te krijgen. 
Bovenop een rotsformatie lukte het bijna.

Iets dichterbij en vanuit een andere hoek lukt 't helemaal.

De boom naast ons terras vangt late zonnestralen.

De boomgaard in het allerlaatste licht.

Niet zo ver bij het dorp vandaan stroomt de Rio Almonte.
Om aan de ander kant te komen, kan je hier kiezen uit een trio bruggen.

De oudste brug, hier vooraan, is gebouwd in de vijftiende eeuw.
Over de brug daarachter loopt de oude tweebaansweg naar Madrid.
De achterste en hoogste is van de A5, de nieuwste verbinding met Madrid. 


Hier de middelste brug vanaf de rivier gezien.
 

Wat ze in de Middeleeuwen gebouwd hebben, ziet er ook nog heel degelijk uit.

De eerste keer dat we hier naar beneden liepen, wisten we niet wat we zagen:
de rivier was bezaaid met witte bloemen. Het liep tegen het eind van de dag;
al deze bloemen glansden in het late zonlicht.

Het zijn de bloemen van de waterranonkel - Ranunculus Aquatilis -
familie van de boterbloem.

De andere kant op kijkend ziet alles er nog feeërieker uit.

In tegenlicht schijnt de zon zo mooi door de witte bloemblaadjes heen
en tovert mooie bokehbolletjes op het water.

Nog meer glitter:

Uitzoomen en zo laag over het water komt het blauw van de rivier mooi uit.

Dit was echt een superverrassing.
Van bovenaf heb je geen idee in welk sprookjesdecor je beneden terecht komt. 
De laagstaande volle zon speelde hier een grote rol.

Extremadura heeft ook wat landschap betreft veel te bieden.




Hartelijk dank voor je bezoek; reacties vind ik altijd fijn.