Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.
Posts tonen met het label Apenheul. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Apenheul. Alle posts tonen

dinsdag 22 december 2020

Apenheul

 


 
Na zoveel blogs vol met bomen, blaadjes, herfstkleuren en paddenstoelen, 
werd het wel de hoogste tijd voor something completely different.  
 
Deze foto's lagen al sinds september op hun beurt te wachten.
In dit verslag drie apensoorten, die thuis horen in Aziatische regenwouden. 
In het wild worden deze soorten ernstig in hun voortbestaan bedreigd. Voornamelijk doordat de bossen 
waarin ze leven in snel tempo worden gekapt, maar ook omdat er op ze wordt gejaagd. 


Daar hoeven deze dieren bij de Apenheul niet bang voor te zijn.
 
 

 
Orang oetan
 
Toen we in de ochtend bij de orang oetans kwamen, was het jonkie (ca. 3 jaar)
lekker aan het spelen. Na het klauteren ging zij naar de waterkant.




 
Geen idee wat ze hier precies aan het doen is.
Misschien gewoon lekker van het water sabbelen, maar ik heb ook
begrepen dat men hier voedsel voor hen verstopt, om e.e.a. wat spannender te maken.
 
 



 
 
Een ouder exemplaar in het klimrek,
want klauteren doen ze in de natuur ook de hele dag.
 


 

 
 Het was er natuurlijk één-richtingverkeer, maar we konden vanaf het terras, 
na de lunch, nogmaals langs de orang oetans lopen.
Daar kwamen net moeder en kind weer naar buiten.
De kleine hing al snel in de touwen.
 
 

 

 
Oeps, wat zouden onze kleintjes op hun falie krijgen, 
als ze gingen gymnastieken met eten in hun mond. 
 
 

 

 
Na het spelen lekker uitrusten bij mama op de rug.
 
 

 

 
Javaanse langoeren
 
 

 

 
Daar had ik nog nooit van gehoord.
Maar oh, wát een leuke koppies hebben die.
 
 

 
 
Zoals je ziet, zijn ze zwart of oranje.
Dat heeft niets met het geslacht te maken. Ze worden oranje geboren en de meeste
kleuren later zwart. En sommige blijven oranje.
 
 

 

 

 
 

 
 
 Ze hebben hier veel ruimte om te rennen, klimmen en klauteren.
Hun gigantisch lange staart helpt bij het bewaren van hun evenwicht.
 
 

 

 
Hoog de boom in om de boel eens rustig te bekijken
 
 

 

 
Dezelfde stam, twee uur later:
 
 

 
 
 
's Middags waren de meeste daar heel actief,
klimmen, springen, klauteren, rennen, wat een evenwichtskunstenaars.
Het plezier spatte ervan af en het was ook een plezier om te bekijken.
 
 

 

 
 
Witwanggibbons
 
 

 

 
De laatste soort zijn deze gibbons. Ook in zwart en oranje,
hoewel het in de omschrijving blond genoemd wordt.
Hier heeft de kleur wel met het geslacht te maken.
Ze worden allemaal oranje geboren, na een jaar kleuren ze zwart.
De mannen blijven zwart, maar vrouwen kleuren na 5 à 6 jaar, als ze seksueel 
volwassen worden, weer oranje (blond).





Zij slingeren zich aan hun gigantisch lange armen razendsnel 
door de bomen en komen nauwelijks op de grond.
 
 

 


Van iets dichterbij:
 
 

 
 
Zijn wangen zijn niet zo echt wit meer,
ik denk daarom dat dit een wat ouder exemplaar is.
 
 

 
 
Familieportret:
 
 

 
 
Ze leven in familiegroepen: man, vrouw en hun kinderen. 
Gibbons zijn één van de weinige apensoorten waarbij het mannetje en vrouwtje 
trouw zijn aan elkaar (monogaam). 
De vaders hebben ook een duidelijke rol in de opvoeding.
 
 

 
 
Indrukwekkend, die armen:
 
 


 

 
Het was ruim twintig jaar geleden dat we eens in de Apenheul waren,
maar ik weet zeker dat we nu eerder nog eens gaan. 
Het was fantastisch om deze imposante dieren zo bezig te zien.
 
 
 
 🎇🎇Ik wens jullie allemaal heel fijne feestdagen🎇🎇