Het Timanfaya NP beslaat een groot deel van het eiland;
Het is rondom afgesloten, want: nog steeds een werkende vulkaan.
Er gaat een vrij rechte weg door het park van noord naar zuid.
Langs die weg is een ingang; tegen 9.30 uur gaat de slagboom open
en mag je naar boven rijden. Daar wordt je opgewacht en snel naar een
parkeerplaats geleid, zodat je direct de bus in kan stappen.
Wij waren die dag extra vroeg (stonden ook bijna vooraan bij de slagboom),
zodat we tijd hadden om hier de omgeving op de plaat te zetten.
Deze foto is mijn favoriet, zo met het licht 'strijkend' over de kuiltjes.
Op weg naar...
Behalve het stukje naar de (grote) parkeerplaats en de horeca mag je
zelf niet rijden. Foto's vanuit de bus dus ...
Ik had zoveel foto's gemaakt (van mijn plek af door de voorruit,
maar vooral ook langs de mensen naast mij) dat er toch wat beelden presentabel zijn.
Hier en daar kwam de bus zo dicht langs de vulkaanrand,
dat de structuren goed zichtbaar zijn.
Als de zon erop schijnt, komen soms ook de mooiste kleuren tevoorschijn.
Naast het zwart, is rood wel de kleur die je daar het meest ziet.
Maar soms is het ook veelkleurig (vooral van dichtbij).
En een paar landschapsbeelden (hier stond de bus even stil).
Op de achtergrond de oceaan.
Langs de rand,,,
En dan rijden we, na de koffie met...,
weer terug naar de weg waarlangs we gekomen zijn.
In deze muur van lava konden plantjes prima groeien.
We waren hier bij de Mirador del Rio,
en bijna het noordelijkste punt van het eiland aan de westkust.
Op 475 meter hoog gelegen tegenover het kleine eiland La Graciosa.
Een pachtig uitkijkpunt vanuit een bijzonder gebouw,
in 1973 ontworpen door César Manrique, een kunstenaar wiens naam je op dit
eiland heel vaak tegenkomt. In een volgend blog meer over deze kunstenaar.
Langs de helling naar beneden kijkend, zie je de mooie structuur op de berg.
Tot slot een doorkijkje vanuit het gebouw.
Dank voor alle lovende reacties op het eerst blog over Lanzarote.
Ik ben bang dat ik daar nog lang niet over uitgeblogd ben.
