Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

donderdag 6 oktober 2022

Dolomieten - naar Rifugio Auronzo

 

 
Lago d'Antorno
 
 
 
 
 
We zijn op weg naar Rifugio Auronzo,
op onderstaande foto is net boven de boomtoppen rechts 
de berghut te zien waar we zullen overnachten.
 
 
 

 
 
Een half uurtje later zijn we daarboven en wauw, 
wat een uitzicht:
 
 

 
 
Rifugio Auronzo is de plaats waarvandaan je de wandeling kan maken
naar de beroemde Tre Cime - Drei Zinnen ofwel Drie Pieken.
Tegen het eind van de dag staan die doorgaans in het mooiste licht.




Maar deze dag werd er tegen zes uur mist voorspeld.
Er staat minstens twee uur voor die wandeling (heen en terug) en die hadden we nog maar krap aan.
Nu loop ik doorgaans niet zo heel snel - en zeker niet met een camera in mijn hand.
Dus ik besloot om toch maar niet mee te gaan.
Ik was niet de enige en tijdens een kortere wandeling keek ik ook mijn ogen al uit - 
niet in het minst door de soms prachtige lucht en het heel bijzondere licht.
 
 

 
 

 
 

 
 

 
 
Uitzicht op dat leuke kleine kerkje bij de bocht.
 
 

 
 
Toen ik vlakbij het kerkje was, kwam er een bruidspaar uit.
Leuk, ze wilden ook wel even poseren.
 
 

 
 
Ook leuk, kom je daar bij de bocht, hoor je ineens het vrolijke geklingel 
van veel koeienbellen.  
 
 

 

 
Tja, we zijn hier in de Alpen en maar net over de grens van Zuid-Tirol.
 
 

 

 

 
 
Hier een rand van uitgebloeide, pluizige wilgenroosjes.
Die hebben we onderweg ook veel op de bergwanden zien staan. 
 
 

 

 
Dan de blik weer op die imposante bergen om ons heen. 
 
 

 

 

 
 

 
 

 
 
 Een prachtige lucht en bijzonder licht in de richting van de berghut.
 
 

 

 
Met de groothoeklens een panorama.
 
 

 

 
Ook met de groothoek, maar in een enkel beeld lijkt het dichterbij:




 
Weer switchen naar de tele:
 
 

 
 

 
 
Tegen zes uur begint het weer echt om te slaan.
 
 

 
 

 
 
Zoals was voorspeld, veranderen de weersomstandigheden snel;
om zes uur was de hele wereld om ons heen alleen nog maar een spierwitte waas. 
Daarna begon het fiks te plenzen en we kregen een gigantische onweer over ons heen.
Niks mooie zonsondergang, meer een avond om vroeg het bed in te duiken.
 
Pas na twaalven begon het weer op te klaren en de stoere mannen uit onze groep
zijn er nog op uit geweest om de sterrenhemel en de Melkweg
vast te leggen. Pas rond twee uur bleek het daar helder genoeg voor, maar het is ze gelukt.
De rest bleef lekker slapen en werd de volgende ochtend 
getrakteerd op een magisch verlichte wereld. 
 
 
Maar dat is voor een volgend blog....
 
 
 
Dank voor je bezoek en graag tot de volgende keer.
 
 
 
 
 
 
 

woensdag 28 september 2022

Dolomieten - Seceda - Val Gardena

 

 
 
 Na de eerste lange dag begon dag 2 wat rustiger;
we konden 'uitslapen': het ontbijt stond gepland voor 8 uur.
Daarna op weg naar Seceda, een gebied in Val Gardena.
Met wel twee liften omhoog naar ca. 2500 meter.  
 
 
 
 
 
Ook daar troffen we weer heerlijk weer met prachtige wolkenluchten.
 
 

 
 
Na wat foto's vlakbij de lift de andere kant op, omhoog naar het uitkijkpunt. 





We zijn in Italië, dus ik denk dat op iedere berg daar wel een kruis staat. 
Hier met een mooi beeld van Jezus daaraan. Thuis vond ik dat op mijn foto
de mensen eromheen wel erg storende felgekleurde kleding droegen.
Daarom deze bewerking.
 
 

 

 
Daarachter dus een weids uitzicht.
 
 

 
 

 
 
Maar het meest imposant was de blik naar rechts:
 
 

 
 
 Heel indrukwekkend deze stoere pieken; en zeker de rotsen ervoor, 
die het idee geven naar boven 'geduwd' te zijn. 
 
 

 
 
 En zeker met de structuur van de rots hierboven in de voorgrond,
krijg ik toch meer idee bij het verhaal over het ontstaan van dit gebied. 
Het gegeven dat, weliswaar miljoenen jaren geleden,
deze bergen de bodem van de zee vormden en dat deze koraalriffen
omhoog gestuwd zijn door opeen botsende aardlagen.
Je ziet een 'golfbeweging' in de lagen steen.
 
 

 

Een korte, maar duidelijke, beschrijving van de geschiedenis 
van het gebied vind je onder de volgende link: Dolomieten
 
 

 
 
 Ik loop langs de rand naar rechts in de richting van de pieken.
Het uitzicht naar het dal is schitterend.
 
 

 
 



En dan is er een nóg mooier zicht op de formatie van de pieken:





 

 
 
Aan de rechterkant een glooiende, grote Alpenweide.
 
 

 
 
Met zonneterras. Leuk om daar op in te zoomen.
Al die mensen lijken zo wel speelpoppetjes. 
 
 

 
 
Het is een heerlijk gebied om in rond te dwalen. 
 
 

 
 
Steeds weer een ander, geweldig uitzicht.
 
 
 

 
 
 
 

 
 
Het is vast ook fantastisch om dit vanuit de lucht te bekijken.
Dat deden een aantal mensen ook met paragliding.
 
 

 

 
Rond drie uur begint het weer te veranderen. Er komen meer wolken.
Dat ziet er natuurlijk wel mooi uit. 
 
 

 
 
 
Bijzonder licht zo.
 
 

 
 
De zon als schijnwerper over het land. 




 

 
 
De wind neemt toe en de lucht wordt vochtig.
De temperatuur daalt snel. Ruud had ons al steeds gewaarschuwd dat 
het weer hier heel snel om kan slaan. Dus waren we 'gewapend' en
hadden vest en jas bij ons. 
 
 

 
 
We merkten nu hoe snel dat kan gaan.
 
 

 

 
Deze wapperende vlag tegen die wilde wolkenlucht 
vind ik wel een mooie afsluiter voor dit blog.
 
 

 

 
Het duurde trouwens niet lang. Net zo snel als de wind op was komen zetten,
nam deze ook weer af en voelde het direct weer aangenamer.
Om vier uur namen we de lift naar  beneden; in het dal was het weer 
zomers - al gauw zo'n tien graden warmer. 
 
 
 
 
Dank voor het bekijken en dit reisverslag 'wordt vervolgd'.