Amelisweerd

Verslag van een zomerse lentedag op het landgoed Amelisweerd,
donderdag 16 april 2020.

De dag begon al feestelijk op de parkeerplaats. Daar stonden de kersenbomen volop in bloei.

Het was niet eens zo heel vroeg - rond half tien - maar er stonden nauwelijks auto's geparkeerd.

Even was ik bang dat het landgoed toch afgesloten zou zijn.

Maar dat was gelukkig niet zo.

Alleen het Jaagpad was naar beide kanten gebarricadeerd met een hek.

Het landgoed zelf lag er uitnodigend bij. In de ochtend bleef het er ongelooflijk stil,

het was genieten om er lekker rond te dwalen. 

Later werd de temperatuur echt zomers en liepen, renden 

en fietsten er meer mensen. Maar er was genoeg plek om flink afstand te houden.  

Op de rivier werd 's middags zelfs gekanood. Het ultieme zomergevoel!

Ik heb heerlijk door het bos lopen zigzaggen,

zoveel verschillende gebiedjes, met ieder weer een eigen sfeer

en heel veel water - de rivier, sloten, vijvers.

Dwaal je met me mee?

Jonge witte gansjes.

Dit is een enorme crop, want zó dichtbij dorst ik niet te gaan;

de ouders waren heel alert.

Look-zonder-look

Een plant, die ik eigenlijk nog nooit (bewust) gezien had.

Hier groeiden er veel, langs de paden in hoog opgroeiende stengels

met bovenin een trosje kleine witte bloemen.

Misschien nog het leukst om zo'n bloemtros van bovenaf te fotograferen.

Vanaf een bruggetje

Niet vergeten ook omhoog te kijken.

Dan weer een bruggetje

De verrassing: hele stukken bosbodem bedekt met hyacinten.

Daar wilde ik natuurlijk wel even mee aan de slag.

Zij wilde dat ook:

Weer wat bomen tussendoor, want we zijn wel in het bos.

Dan kom ik langs een grasveld, naar beneden toe een vijver, met treurwilgen,

er hangt zo'n rustieke sfeer. In de verte zie ik fietsers langskomen,

daarachter zelfs mensen in een kano, maar hier hoor ik niets.

Stilte. 

Ik heb daar minsten een kwartier zitten genieten van de rust die het geheel uitstraalde.

En al die tijd stond de Canadese gans op dezelfde plek, op één poot.

Weer een andere waterplas.

Met een woerd die in het groene water mooi zwom te zijn.

Soms tovert de wind leuke vormen met de kleurtjes in het water.

Het daslook was ik al op verschillende plekken tegengekomen.

Maar ik had gezien dat het vlakbij de ingang ook volop groeide.

Dus had ik dat bewaard als toetje.

Dit was zo'n dag met een gouden randje.

In voorgaande jaren was ik wel diverse keren in Amelisweerd geweest,

maar had er nog nooit zo uitgebreid rondgestruind als deze dag.

Het landgoed liet zich echt van zijn mooiste kant zien. En wat een diversiteit.

Tot slot: 
heel veel dank voor de zeer enthousiaste reacties op het voorgaande blog met het kleurenfeestje.
Ook nu natuurlijk weer dank voor het kijken, lezen en een eventuele reactie.

Kleurenfeestje

Dit jaar niet naar de tulpenvelden. Kwamen de tulpen naar mij toe!

Ik kreeg van iemand een bos papegaaitulpen. Geweldig,

wat een bijzondere bloemen. Allerlei vrolijke kleuren in bijzondere vormen.

Toen ze eenmaal goed open waren, nam ik ze mee naar buiten.

 

Een enkele bloem legde ik op een bed van groene plantjes,

om daar met de macrolens eens goed in te duiken. 

Ik hou zowel van vrolijke, felle knalkleuren als van

fijne pastelletjes. En dat kon allebei met deze bloemen.

Tja, verder weinig tekst.
Geniet gewoon even mee van deze kleurenpracht.

Eenmaal weer binnen terug in de vaas,
had ik er nog geen genoeg van en bleken de foto's ook wel te lukken.
Beetje hoge iso, maar dat kan deze camera wel hebben.

Worden toch weer andere foto's zo.

De laatste foto is dezelfde als de startfoto.
Enige verschil is de witbalans. Dit was de instelling van de camera, 5000 K;
de startfoto was bij 4000 K.

 

Jullie begrijpen dat ik het fotograferen van deze bloemen én
het klooien met al die kleurtjes op de computer, echt als een feestje heb ervaren.
Hopelijk worden jullie er ook een beetje vrolijk van.

Holwortel

Niet echt een naam, waarbij je je een sierlijk plantje voorstelt, 

met bijzonder gevormde bloemen in de mooiste lila tinten. 

Maar dat is het wel:

Holwortel -  Corydalis cava

Een paar jaar geleden had ik een paar van deze plantjes gezien in de 

Heemtuin Nieuwkoop. Dat was toen begin april. Om nu niet te laat te zijn, 

ging ik er begin maart alvast kijken.

En ja, ongeveer op dezelfde plek bloeiden er nu al meer dan wat ik toen gezien had. 

Het is een overblijvende, zeldzaam voorkomende stinsenplant, 

die groeit in vochtige loofbossen en aan beschaduwde slootkanten.

Het komt ook voor met witte bloemen, maar die heb ik hier niet gezien;

ik vind dat blauw/lila wel zo mooi.

Zo'n bijzonder plantje, stevig, stoer en toch elegant.

Die eerste middag liet het licht het al snel afweten.

Toen ik tien dagen later terug kwam, wist ik niet wat ik zag:

door de hele tuin verspreid, werkelijk overal, bloeiden deze prachtige bloemen.

 

En niet alleen de holwortel, ook het nauw verwante vingerhelmkruid

(ook wel voorjaarshelmkruid genoemd) stond er in grote aantallen. 

Plantje en bloemen zijn net iets kleiner.

Van wat ik hier zag, had ik het idee dat de bloemen per plantje 

weliswaar kleiner, maar ook talrijker zijn. 

En ze groeien gevarieerder om de stengel heen.

Vingerhelmbloem - Corydalis solida

 

De vingerhelmbloem komt wel oorspronkelijk uit Nederland. In het wild 

groeien nog wat plantjes in duinstreken en langs de Utrechtse Vecht. 

Verder is het nu ook vooral een stinsenplant.

Het duidelijkste kenmerk om de planten te herkennen, 

zijn de schutblaadjes onder ieder bloemetje.

Die van holwortel zijn bolvormig en hebben een gave rand:

Die van de vingerhelmbloem zijn handvormig ingesneden:

Detail van de bloemen van de vingerhelmbloem:

De knoppen zijn al mooi:

Nog wat holwortel:

Tot slot een vingerhelmbloem, die graag anders-dan-de-anderen

wilde zijn. Paddenstoel misschien? 

Informatie over de bloemen heb ik uit wildebloemen.info,

flora van nederland en (uiteraard) Wikipedia.

Dit was echt zo'n dag met een gouden randje. Daar kan je lang op teren.

En er bloeide daar nog veel meer, dus er volgt nog een blog.