Rondom bomen 3

 

 

 

Vliegenzwammen -

toch wel de paddenstoel der paddenstoelen.

Voor veel mensen de enige die ze kennen of herkennen.

Als ze ergens staan, vallen ze ook goed op met hun knalrode hoedje. 

 

Wanneer ik ergens laag bij de grond bezig ben om iets op de plaat te zetten, stoppen er soms

mensen;  vrijwel altijd volgt er dan een variant van dit gesprek:

"Goh mevrouw, is daar iets bijzonders?" "Nou, ik vind die paddenstoelen wel leuk."

Met een beetje meewarige blik, willen ze me dan graag helpen:

"Ah ja, paddenstoelen. Dan moet u daar-en-daar naartoe gaan. Daar staan er heel veel,

heel mooi, van die echte rode".

 

Ook op FB zag ik - zeker in het begin van de herfst - ook heel veel vliegenzwammen 

voorbij komen, lekker frisrood en vaak in grote groepen.

 

Met al mijn struintochten door verschillende bossen, zag ik er er dit seizoen zegge en schrijve twee.

 

Maar dan wel van fiks formaat en een beetje bijzonder, 

zodat ik me er fotografisch goed mee kon vermaken.

Dit was een enorme knots, doorsnee van de hoed ruim 10 cm,

nog lekker vers met een prachtig glanzend dak en witte stippen.

 

 

 

 

Op de volgende foto is te zien waarom zijn hoed gespleten was.

Hij had niet helemaal een goede plek uitgezocht en kon niet hogerop.

 

 

  

 

 Eigenlijk wel mooi, zo'n friswitte inkeping.

 

 

 

Een halve meter verderop stond nog zo'n fiks exemplaar.

Deze kon wel gewoon de hoogte in, hoedje was iets kleiner en hij was al wat ouder,

hoedje al ingezakt en vol met rommeltjes.

 

 

 

Rood met zwarte stippen; ook mooi:

 

 

 

 

 Zijn lamellen waren zo ook goed te zien.

 

 

 

 

Een een prachtig glanzend randje:

 

 

 

 

Hij had ook bezoek gehad:

 

 

 

 

Door naar iets heel anders:

de restanten van een boom, die blijkbaar ooit grotendeels verbrand was. 

 

 

 

 

De schors zwart; daartussendoor piept nog wat oranje van de bast.

 

 

 

 

Een andere dode stam biedt weer voedsel aan kleine mycena's.

 

 

 

 

Of aan iets groters:

 

 

 

 

 

Zwierig hoedje:

 

 

 

 

 O, wat vind ik die lamellen toch altijd mooi.

In een smal randje, of iets breder:

 

 

 

 

Misschien nog mooier als het licht erdoorheen piept.

 

 

 

 

Deze paddenstoel was eigenlijk al heel erg beschadigd,

maar vanaf deze kant zie je daar niets van en het licht kreeg zo alle kans.

 

Mini-landschap: 

 

 

 

 

Dit was in Lusthof De Haeck,

wel leuk om daar iets meer van de omgeving te laten zien,

herfstpaadje:

 

 

 

 

Je zit daar altijd dicht bij water:

 

 

 

 

Ook maar eens omhoog kijken:

 

 

 

 

 

Dit blog begon met rood, om de cirkel rond te maken, ook een rode afsluiter:

 

 

 

 

 

 

Hartelijk dank voor de zeer lovende reacties op het voorgaande blog: Vliegje.

 

En natuurlijk ook dank voor het bekijken van dit bericht. 

 

 

 

 

Vliegje

 

 

Ik was een paddenstoel aan het fotograferen.

Een al wat oudere russula, met een diep ingezakt hoedje, waar van alles op was blijven liggen.

 

 

 

 

Door de lens zag ik ineens een klein vliegje om de hoek kijken;

zie openingsfoto.

 

Hij klom bovenop de rand en bleef daar heen en weer lopen.

 

 

 

 

 Meestal zijn ze direct gevlogen als je dichterbij wil komen met de lens,

of als je gaat bewegen met de camera.

 

Maar deze vond het allemaal best en bleef gewoon zijn eigen gang gaan.

 

Drie beelden achter elkaar, waarop hij zijn voorpootjes aan het poetsen is.

 

 

 

 

Ongelooflijk leuk om hem zo te kunnen volgen. 

Ik heb gefascineerd zitten kijken; en maar foto's klikken natuurlijk.

Wat me zeker fascineerde, 

was dat hij vaak een bolletje vocht aan zijn mond had hangen.

 

 

 

 

Dat kon ik door de lens niet goed zien; thuis in het groot beter.

Soms was de druppel wat kleiner, dan weer wat groter, 

soms ondoorzichtig, vaker zo helder als water.

 

 

 

 

Hij ziet er anders uit dan de vliegen die je doorgaans binnenshuis ziet,

maar waarschijnlijk hoort hij wel onder die groep.

In ieder geval vond ik bij Wikipedia onder huisvliegen informatie over die bel.

 

 

 

 

De monddelen van de huisvlieg zijn gespecialiseerd in zuigen. 

Ze hebben een slurfachtige zuigbuis op die plek (proboscis).

Daar kunnen ze alleen vloeibaar voedsel mee innemen.

De vlieg kan vaste stoffen niet direct opnemen, maar is wel in staat het speeksel 

te gebruiken door dit op het voedsel aan te brengen, waarna de voedseldeeltjes 

worden vermengd en het alsnog kan worden opgezogen.

 

 

 

  

Voordat het voedsel in het spijsverteringsstelsel terechtkomt, 

wordt het eerst een aantal keer gemengd met speeksel. Dit is te zien doordat de vlieg regelmatig 

een druppel uit de monddelen laat vloeien en deze vervolgens weer opzuigt.

 

Nooit geweten, maar dát heb ik dus gezien. 

 

Macrofotografie: niet alleen leuk, ook nog zeer leerzaam!

Er gaat een heel nieuwe wereld voor mij open.

 

 

 

Tot slot voor mij de topper van die dag:

 

oogcontact

 

 

 

 

 

Deze uitgebreide fotoshoot met dit leuke vliegje

vond ik zo leuk, dat het wel een eigen blogbericht verdiende.

 

Een volgende keer weer verder met allerlei andere zaken

die rondom bomen te vinden zijn.

 

 

 

 

 Dank voor je blogbezoek, reacties vind ik erg fijn.

 

 

 

Rondom bomen 2

 

Om te beginnen de prachtig kleurende kastanjeboom, waar ik 

vorig blog  de spiegelingen van had laten zien.

Daar in de buurt vond ik een gevelde boomstam vol paddenstoelen.

 

 

 

 

Zoals dit gebakken-ei model:

 

 

 

 

En nog een aan de andere kant, komt wel leuk uit zo in het donker. 

 

 

 

 

Op de boomstam een bosje van - ik denk - zwavelkopjes.

En misschien waren het rond deze boom allemaal wel zwavelkopjes in verschillende stadia?

 

 

 

 

Het "bosje" van de andere kant.

 

 

 

 

Hoog op de berg, en dan een beetje spelen met kleur.

 

 

 

 

Op naar het licht:

 

 

 

 

 Een andere benadering:

In een hoekje onder de stam vandaan.

 

 

 

Iets dichterbij.

 

 

 

 

Op een andere plek onder bij de stam, zag ik dit groepje, 

Probeerde op bloemen te lijken? 

 

 

 

 

Ik vond ze niet erg interessant, totdat ik een wat groter, en waarschijnlijk ouder,

exemplaar van onderaf zag. 

 

 

 

 

Wat gebeurt er daar met die lamellen? Mooi zeg.

 

 

 

 

 

Een week later was ik aan de andere kant van 's Graveland,

bij Gooilust. Ook die dag begon heel wat somberder dan verwacht. 

Dit groepje groeide ook nog eens onder hoge bomen; extra donker daar.

 

 

 

 

Ik denk dat het jonge parasolzwammen zijn.

Maar hoewel nog jong, was deze al gehavend, wel extra interessant zo.

 

 

 

 

Dit jonkie was extra dik ingepakt.

En laat die nou net een glimp zonlicht vangen.

 

 

 

 

Helemaal blij was ik met de vondst van amethistzwammen.

 

 

 

 

Inmiddels een uurtje later, was er ook wat meer licht.

 

 

 

 

Ik hou van deze kleur, en de bolletjes hebben zo'n mooie fluwelige structuur.

 

 

 

 

 

 

Ook deze dag kwam pas rond het middaguur de zon echt tevoorschijn,

om de herfstkleuren van de bijzondere bomen daar goed in het spotlicht te zetten.

 

 

 

 

 

Aan de rand van een grasveld groeit daar ook een (Japanse?) esdoorn,

die prachtig verkleurt. Hij groeit in een soort parasolvorm, 

zodat je het bladerdek "van binnenuit" kan bekijken

 

 

 

 

Nog veel groen. 

 

 

 

 

maar dan valt het rood extra op: 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben nog lang niet klaar met deze herfst, dus: wordt vervolgd.

 

 

 

Dank voor je bezoek aan dit blog; reacties zijn zeer welkom.