... met witte stippen

De maand oktober is het volop paddenstoelentijd geweest. 

De eerste mooie groep die ik tegenkwam, waren deze parelamanieten.

Terwijl ik bezig was deze van alle kanten te bekijken door de camera, viel me op

dat ze wel erg veel op de bekende rode vliegenzwam lijken.

En dat bleek te kloppen; ze zijn familie van elkaar, de familie amanita.

Amanita rubescens - Parelamaniet

Amanita muscaria - Vliegenzwam

Deze parelamaniet is dus het elegante zusje van de stoere rode vliegenzwam.

Het volgende jonge bolletje fotografeerde ik later op een andere plek;

achteraf ben ik niet zo zeker van dat dit ook een parelamaniet is.

Het kan ook een panteramaniet zijn, wel familie dus.

 

Hier dan een volwassen grote stoere broer:

Maar verder met de sierlijke parelamanieten, die er op dat moment
nog lekker fris en in verschillende stadia stonden te pronken.

Prachtig, die opstaande witte rand lamellen.

Zeker als de zon er even doorheen wil schijnen.

Een iets lager exemplaar met een klein plasje regenwater er nog in.

Dat geeft leuke mogelijkheden.

Vanaf de andere kant. En dan is daar ineens ook een blauwe lucht in de spiegeling.

Tot slot nog grote broer. Die stond een heel stuk verderop.

Deze foto's heb ik gemaakt met mijn nieuwe set voor macro:
de Panasonic Lumix G90 met de Olympus 60 mm macrolens.
Dat scheelt een boel gewicht in de fototas! Ik moet zeggen dat ik wel met pijn in mijn hart afscheid 
heb genomen van de fantastische Nikon 105 mm macrolens, maar.. "dat kleine Olympus-lensje" 
heeft inmiddels ook een prima reputatie en geeft mooie resultaten. 
Het is allemaal wél weer wennen. Kleiner en lichter is natuurlijk heerlijk, 
maar ook al heb ik al een Lumix, hier zitten de knopjes en menu's toch nèt weer even anders. 
Het uitklapscherm is uiteraard top, zeker als je graag vanaf de grond wil werken.
Het is ook een aanraakscherm en ik weet nog niet of ik dat nu zo fijn vind. Maar die functie
 kan ook uitgezet worden, dus dat is geen probleem.

De afgelopen maand ben ik fiks aan het oefenen geweest tussen de paddenstoelen,
dus ik ben inmiddels wat vertrouwder met de apparatuur. 
Bovendien ben ik heel wat stoeltjes  tegengekomen, die ik nog nooit had gezien. 
Materiaal genoeg voor nog een aantal herfstblogs.

 

Dank voor je bezoek; reacties vind ik altijd erg leuk.

Los Barruecos

Nog een heel bijzonder landschap in Extremadura; 

ten westen van de historische stad Cáceres: Los Barruecos.

Net als bij Garganta de los Infiernos hier veel water en steen, maar een 

totaal andere ervaring. Hier heerst rust.

Vlakke meertjes en rond afgesleten granietblokken.

Die knotsen van stenen - boulders - deden me denken aan Boulders Beach 

in Zuid-Afrika. Maar hier geen strand en helaas ook geen pinguïns.

Wél vogels; zoals in heel Extremadura leven hier veel ooievaars,

die in Los Barruecos wel heel bijzondere behuizing vinden.

Binnen dit park is het museum van de Duitse kunstenaar Wolf Vostell.

Op het pad naar het museum liggen oude schoenen,

alsof veel mensen die hier verloren zijn. 

In de tuin van het museum staat dit hoge kunstwerk.

Een enorm vogel-flatgebouw, niet alleen voor ooievaars.

Aan de onderkant van dit nest wemelt het van de Spaanse mussen. 

Ook lager is er volop nestgelegenheid.

Zo'n in beton gegoten auto is niets voor vogels;

deze stond verderop in het park.

We dwalen langs het meer. 

Hier komen we langs de randen de waterranonkel weer tegen. 

Fascinerend, die steenvormen. 

Dit is dan weer kunst, gemaakt door de natuur. 

Het lijkt wel of we hier iedere paar minuten een ander landschap te zien krijgen.

Een stukje omhoog en je hebt weer een nieuw blikveld.

Je blik de andere kant op, levert alweer iets moois.

Zomaar een beeld met mensen erop. 
Aan deze kant van het meer was het erg rustig.

Wel veel ooievaars, maar die zaten dan weer erg hoog.
Voor hen dan natuurlijk ook erg rustig; die boulders kom je als mens niet op.

Als je ooit in de buurt bent: het is echt een aanrader om hier een dag (of meer) 
door te brengen. We hebben maar een fractie van het gebied gezien.
Het was heerlijk om hier rond te struinen.

Hartelijk dank voor je bezoek en eventueel een reactie.

Garganta de los Infiernos

Als je na een half jaar nog vakantiefoto's kan uitzoeken en

bewerken, dan heb je daar wel lekker lang plezier van.

De map Extremadura heb ik weer opgezocht, want pfff, 

wat hebben ze daar véél natuur en verschillende landschappen.

We raakten er niet uitgekeken en zo raakten de fotokaartjes overvol.

Garganta de los Infiernos betekent: kloof van de hel

en is dus geen rustig kabbelend watertje.

Het wildste stuk van deze rivier heet Los Pilones en is te bereiken

via een weg die nog is aangelegd door de Romeinen.

Hier is het water heel rustig; dit is na de stroomversnelling.

 

De andere kant opkijkend, zien we dit:

Er is een brug over de rivier en langs een aangelegd vlonderpad
boven langs de rivier kunnen we omhoog lopen.
 

 

Kolkend, draaiend en vallend zoekt de rivier zijn weg naar beneden.

 

 

 

Grof gesteente, woest water en fijne kleuren.
Ik kan daar geen genoeg van krijgen.

 



Het pad loopt tot bovenaan, waar het woeste gedeelte begint.
Vanaf hier kan je dan niet verder. Denk ik, want  we hadden geen tijd meer
om dat echt te onderzoeken. 

 

Langs hetzelfde pad lopen we dan weer terug.
Geen straf hoor, want ik had hier nog wel uren kunnen blijven. 
Het is trouwens wel heel fijn dat ze hier zo'n pad hebben aangelegd;
het is eigenlijk een soort steiger langs de bergwand. Zo kan iedereen hier
makkelijk langs lopen en het uitzicht is fantastisch. 

De rivier stroomt door en komt beneden in de vallei uit in de
rivier de Jerte. Veel van de omgeving hebben we hier niet gezien.
We kwamen hier pas in de loop van de middag aan, omdat we voor de
kersenbloesem eerst een toeristische route hadden uitgezocht, die ons
veel meer tijd kostte dan gedacht.  
Maar het smaakte allemaal wel naar meer en ik zou hier graag nog eens 
uitgebreider rond willen kijken. Staat dus op ons lijstje om nog eens terug te gaan. 

Hartelijk dank voor je bezoek en eventuele reactie.