Texel - impressie

Bij het krieken van de dag. De volgende foto is genomen nog voor zonsopkomst;

heel veel kleine wolkjes beginnen zich te vormen.

Hier is de dag begonnen.

Kwartiertje later langs de waddendijk.

De dijk:

Een andere dag, later in de ochtend. Het wad vanaf de dijk:

Het was niet bepaald de eerste keer dat ik op Texel was, maar ieder keer verwonder
ik me weer over de vele verschillende gezichten van het eiland. 
Zeker met de auto rijd je heel snel van het ene landschap naar een totaal andere omgeving. 
Of zelfs zoals hier; aan de ene kant het wad, aan de andere kant de polders.

Schapen horen bij Texel.
Al direct vanaf de boot, klom ik even omhoog om te zien welke kant we op wilden,
bleef er al gauw een mevrouw schaap staan om mij te bekijken. Snel gevolgd door
mevrouw schaap twee, enzovoort, tot ik werd bekeken door de voltallige damesraad.

Na wat foto's liep ik de dijk af en vervolgden zij ook hun weg.
Fijn dat ze dat bovenaan de dijk deden, zo kreeg ik nóg een leuk plaatje.
En vanuit een andere hoek ook een mooiere lucht.

 (ook lief toch, dat de voorste nog even omkeek).


Die eerste dag werd er sowieso al één met intrigerende luchten.

 
Een tijdloos, verstild plekje in het dorp Oost:

Zeg je Texel, zeg je vogels.

Luidkeels aanwezig waren de kokmeeuwen. Díe zitten elkaar vaak in 
de haren...eh...veren. Wat een ruziemakers.
Maar deze drie houden hier zo te zien een gezellig praatje met elkaar.

Hier in de vlucht is dat leuke oogje nog beter te zien.
Geeft hen een koddige uitstraling.

Achter de duinen vlakke grasgebieden.

Broedgebied van o.a. kieviten.
Deze moeder kievit had een heel zware taak. Ze was continu in de weer
om haar kuiken te beschermen tegen de torenvalk, die voortdurend van bovenop de
naburige schuur naar beneden loerde. 
Aan de andere kant hing het nest van de torenvalken.

Voor zover wij konden zien, had ze nog maar 1 kuiken.
Wat een ellende als je je nest op een ongelukkige plek bouwt.

Dit is een andere kievit, wel in hetzelfde gebied.
Ben heel blij dat er een vluchtfoto gelukt is.

In en om de struiken vind je bv. de fitis:

of de roodborsttapuit:

En meeuwen; overal meeuwen.
Daarmee begint en eindigt ieder bezoek aan een Waddeneiland.
Deze foto's nam ik op de boot terug.


Verlegen zilvermeeuw:

Verder vlogen er vooral mantelmeeuwen.

"battle for bread":

Zoekplaatje: hier vliegen ook twee kokmeeuwen tussen.

Een heel rustige afsluiter van dit eerste bericht over Texel.

Hartelijk dank voor het kijken en lezen en natuurlijk voor een eventuele reactie.

Bloemen in Extremadura

Al direct op de snelweg vanaf Madrid vielen ons de mooie struiken op 
die in de middenberm groeiden. Het leek wel brem, maar dan wit. 
En dat was het ook: witte brem. 

De bloemen zijn net iets kleiner dan de ons welbekende gele brem,
maar minstens zo mooi. Ze ruiken net zo lekker. 

We kwamen ze werkelijk overal tegen.

En geven ieder landschap een lichtvoetige uitstraling,
ook een rotsige berghelling.

Deze nog ontluikende bloem kwam ik tegen op een wandeling rondom 
de finca. Het is het enige exemplaar dat ik ervan gezien heb. 
Vond dat het licht zo mooi door de blaadjes speelde.
Een Nederlandse naam heb ik er niet van kunnen vinden, wel de latijnse:
Onobrychis humilis.

Langs de Rio Almonte (zie voorgaande post) bloeiden kleine irissen.

Hier met een insect waar ik doorgaans niet zo dol op ben,
maar vind het wel leuk dat deze er zo scherp op staat.

En met een nog kleiner insect.
De irissen stonden ver uit elkaar en hadden meestal maar 1 bloem per plantje.

Eerder vertelde ik al over de blauwe lupinen, die de bermen vrolijk blauw kleurden.
Daar heb ik op een namiddag nog eens heerlijk op mijn gemak aandacht aan besteed.

Ook volop overal aanwezig: kuiflavendel.

Op deze kuiflavendel kwam een Spaanse pijpbloemvlinder af;
eigenlijk de enige vlinder die we goed gezien hebben,
maar het was dan wel een extra mooie.
Bovendien liet hij zich uitgebreid bewonderen door steeds terug te komen
en op een volgende bloem weer mooi te poseren. 

Op een ochtend was ik heel erg aan het zoeken geweest langs een
paadje waar de wolzweverorchis een week eerder volop stond te bloeien.
Niets meer te vinden. Op weg terug echter, ik was bijna weer "thuis",
zag ik in de berm zo'n plantje staan!
En dan ook maar één plantje, niets in de omgeving dat er op leek;
maar dan wel een heel gaaf exemplaar, met zes prachtige bloemen eraan.

ophrys tenthredinifera

Familie van de bijenorchis,
dat is aan de bloem wel te zien.

In de buurt van Almaraz is een gebiedje, waar veel orchideeën bloeien:
El Sierro.
Daar ben ik op een namiddag naartoe gereden; met behulp van een duidelijke
routebeschrijving van Elly en Gertjan kon ik dat goed vinden. Zonder dat was ik nooit
zo'n zandpad opgereden om vervolgens zomaar een hek te openen en de
boomgaard in te lopen waar veel orchideeën bloeien.
Ik vond daar drie soorten.

Om te beginnen de blesharlekijn,  Anacamptis champagneuxii

In de schaduw blauw, met zonlicht erop worden de bloemen roze/lila.

Neotinea conica:

Ik kon daar heerlijk alle tijd nemen; er was verder geen mens te bekennen.
de schapen stonden nu aan de andere kant van het hek, maar het was duidelijk
dat ze ook vaak in de boomgaard rondliepen. gezien de vele "dropjes".
Daar moest ik wel goed op letten voor ik ging liggen.

Orchis italica:

Op deze foto van bovenaf kan je goed zien waar zijn bijnaam vandaan komt:
 naakte mannetjesorchis:

Luxe-probleem: veel te veel foto's om uit te zoeken.
Ik ben nog lang niet klaar met Extremadura, maar inmiddels hebben we de
volgende vakantie alweer achter de rug. Een weekje Texel:
nog net niet weggewaaid, maar oh, wat een licht en waddenluchten!
Plus een boel vogels, natuurlijk.

In ieder geval genoeg stof voor blogs; de volgorde is ook voor mij een verrassing.
Hartelijk dank voor het lezen, kijken en reageren.