Toscane * ballonvaart

 

 

 

De ballonvaart, die op de geplande dag aan het begin van de week niet kon doorgaan 

- te slecht weer en vooral te veel wind - 

kon tóch plaatsvinden op de laatste dag van ons verblijf in Toscane.

Dat werd alsnog een supermooie ervaring. Zo'n ochtend met prachtig licht.

 

Toen we aan het begin van de ochtend op de afgesproken plek aankwamen,

was men al druk bezig met het voorbereiden van de ballons.

Leuk, even binnenkijken: 

 

 

Nog meer warme lucht erin:

 

 

 

 

Dan allemaal het mandje in en... daar gaan we; 

twee ballons, bijna gelijktijdig de lucht in.

 

 

 

 

Magisch licht als je tegen de zon in kijkt.

 

 

 

 

En prachtig landschap aan de andere kant.

 

 

 

 

We konden af en toe van plaats wisselen, maar de ballon draaide 

natuurlijk ook wel, zodat licht en uitzicht veranderde.

De lange schaduwen laten wel zien dat het nog héél vroeg was. 

 

 

 

 

Best wel veel bos daar. 

 

Montepulciano, op de foto hierboven in de achtergrond,

hieronder wat dichterbij.

 

 

 

 

Het was die ochtend vrijwel windstil, dus veel afstand hebben we niet afgelegd.

 

 

 

 

Het uitzicht was evengoed afwisselend.

 

 

 

De foto's laat ik hier zien in de volgorde waarin ze ook gemaakt zijn. 

Recht naar beneden kijken, geeft een vreemd beeld.

Je kan beter over het landschap heen kijken. 

 

 

 

 Langzaam gaat de ballon steeds wat lager.

 

 

 

 

We zien de - zeer zachte - landing van de andere ballon.

 

 

 

 

Nog een paar foto's van vlak boven het land:

 

 

 

 

 

 

En dan landen we net zo zacht als de eerste ballon.

 We klauteren het mandje uit. Terwijl de champagnebrunch klaargezet wordt,

vind ik het erg leuk om de ballon kleurrijk in elkaar te zien zakken.

 

 

Het was een supermooie ervaring

en een waardige afsluiter van een fijne week.

 

 

 

  

Toscane * Pitigliano

 

 

 

 

Een ongelooflijk leuk en oeroud stadje: Pitigliano.

Het woord 'stadje' klinkt misschien een beetje vreemd; met ca. 4.000 inwoners zouden wij het

 een dorp noemen, maar door de hoge huizen en bijzondere gebouwen, voelt het wel stads.

 

 

 

 

Het is gebouwd op een berg van tufsteen, een nogal poreus vulkanisch gesteente.

Het is heel bijzonder om te zien hoe de bebouwing naadloos aansluit op de onderlaag.

 

 

 

 

De eerste bewoning van deze plek vond al plaats in de tijd van de Etrusken.

 In de rotswanden hakten ze grafwanden uit met kleine hokjes voor de as van de overledenen. 

Deze grafkelders zijn nog steeds in gebruik, maar nu wordt er vooral wijn bewaard.

 

 

 

 

Nog een keer de stad vanuit de verte.

 

 

 

 

Vanuit de stad de groene omgeving:

 

 

 

 

Aan de rand van het grote plein staat dit standbeeld.

Het doet me denken aan wat een toer het moet zijn geweest om in vroegere eeuwen 

al dat materiaal voor de bebouwing de berg op te krijgen. 

Ook het bewerken van het land eromheen zal een flinke klus zijn geweest.

 

 

 

 

Maar nu was het heerlijk dwalen door de eeuwenoude smalle straatjes.

 

 

 

 Aan groen en bloemen geen gebrek.

 

 

 

 

En trappen. 

De mensen moeten echt goed ter been zijn om hier te kunnen wonen.

 

 

 

 

Hier is goed te zien hoe dicht de huizen op elkaar staan.

Doorkijkje naar de buitenkant, met uitzicht op de groene omgeving.

 

 

 

 

Ook veel poortjes.

 

 

 

 

En trappen dus...

 

 

 

 

 

 

 Vooral als je hier de linkerdeur moet hebben een echte uitdaging.

Niet iets voor na een avondje stappen.

 

Nog een uitzicht vanaf de rand van de stad naar de groene omgeving.

 

 

 

 

Ik vond dit wel een verrassing.  

Door een gang bij de kathedraal, kwam je bij de achtertuin vol speeltoestellen én druivenranken.

 

In de 16e eeuw werd Pitigliano een toevluchtsoord voor vele Joden 

die vluchtten uit de nabijgelegen pauselijke staat Lazio. 

Het kreeg de bijnaam Klein Jerusalem.

 

 

 

Tijdens Jodenvervolgingen door de eeuwen heen kwam er ook een getto in Pitigliano, 

maar in tegenstelling tot omliggende plaatsen werden veel bewoners beschermd door hun Italiaanse buren. 

In de Tweede Wereldoorlog doken joden onder bij boeren en in tufsteengrotten in de omgeving.

 

Midden in het stadje de ingang naar de oude Joodse wijk.

 

 

 

 

Nog wat straatbeelden

 

 

 

 

 

Een bijzondere plaats dus en zeker een plek om heerlijk rond te dwalen.

 

We bleven er tot na zonsondergang, 

de lucht zorgde even voor een prachtig kleurspektakel.

 

 

 

Toen was de dag echt op.

 

 

 

 

 

Hartelijk dank voor de enthousiaste reacties op het voorgaande blog.

Ik ben bang dat er nog meer volgt.

 

 

 

 

 

 

  

Toscane

 

 

 

Wat heb ik vaak gedroomd van die glooiende groene vlaktes, 

met bovenop de heuvels een oeroud stadje, of een prachtige villa.

En daar stond ik dan; de eerste week van mei. In Toscane.

 

 

 

Het uitzicht rondom onze verblijfplaats die week:

 

 

 

 

En niet alleen groene glooiende hellingen, maar ook vrolijk geel!

Koolzaad.

 

 

 

 

 

 

 

 

We moesten er even op wachten, 

maar in de tweede helft van de week was het daar toch: dat magische licht.

 

En ook even een gekleurde lucht bij zonsopkomst.

 

 

 

 

De streek heeft ook een eeuwenoude historie.

De openingsfoto van dit blog is het zicht op de stad Pienza. 

Nou ja, stad, volgens Wikipedia had het in 2018 iets meer dan 2.000 inwoners. 

Maar het was wel de geboortestad van een paus: 

Paus Pius II (1458-1464).

Toen hij paus werd, besloot hij zijn geboortedorp compleet te verbouwen.

Sinds 1996 staat het op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

 

In het Palazzo Piccolomini (naast de kathedraal) zag ik deze tekening hangen;

dat geeft een goed beeld van het oude centrum.

 

Wij zouden denken dat het centrale plein in het midden van de stad zou liggen,

maar hier loopt achter de kathedraal alleen nog een weg met muur;

van daaraf heb je een schitterend uitzicht over de omgeving. 

 

 Het uitzicht daarvandaan:

 

 

 

 

 

Deze duif zat wat lager op de muur ook van het uitzicht te genieten.

 

 

 

Het was 1 mei, een feestdag in Italië, dus op het plein

en in de grotere straten was het gezellig druk.

 

 

 

Maar schiet je een zijstraatje in, dan is het daar héél stil.

 

 

 

 

En echt overal staan en hangen bloemen.

 

 

 

We liepen daar zo door de kleine straatjes te dwalen, toen we ineens 

muziek hoorden. Opera; eerst dacht ik dat iemand zijn geluidsinstallatie 

wel errug hard had staan. Het werd steeds luider.

 

 

 

 

 

Toen we op het plein terug waren, stond daar onder de bogen van het 

Palazzo Communale, iemand prachtig te zingen. Die overkapping

zorgt waarschijnlijk voor de prima akoestiek.

Eerst daar staan luisteren en later op een terrasje vlakbij 

ook nog volop van de opera kunnen genieten.

Tot slot nog een paar landschapsbeelden.

 

 

 

 

 

 

We waren daar weer met een reis van de fotoreisshop,

ditmaal begeleid door Heleen Klop. Het was een totaal andere reis

dan die naar de Dolomieten vorig jaar, maar ook dit was prima geregeld

én weer met een leuke groep medereizigers.

Er volgen nog wel een paar blogjes.