Van rodekool tot poffertjes

Pas in de tweede helft van oktober vond ik in het bos in 's Graveland 

wat paddenstoelen. Ook daar was het toen nog goed zoeken. 

Maar wel heel leuk dat de eerste die we tegenkwamen, 

van die mooie rodekool - of amethistzwammetjes waren. 

Ik kende ze tot nu toe alleen van de plaatjes. 

Ze waren nog wel erg vers en licht van kleur, 

maar stonden op een glooiende ondergrond en 

het licht speelde er heel mooi langs.

 

Die ochtend maakte ik kennis met nog een soort 

die ik niet eerder had gezien: de aardappelbovist. 

Een deel van het bos was ermee bezaaid. 

Steeds enkele exemplaren, als appeltjes die van de 

boom gevallen zijn. We heel mooi van kleur. 

Maar verder fotografisch niet zoveel mee te doen. 

Ze groeiden ook in een vrij donker deel in de schaduw.

Eén plaatje:

Ook in dit donkere deel, de rossige melkzwam:

We kwamen ook nog deze knots tegen.

Zeker wel 15 cm hoog:

En het bewijs dat paddenstoelen bewoond worden.

Hier was al een mooie deuropening uitgehouwen:

Een paar plaatjes om te laten zien dat de herfst 

nog maar nèt begonnen was:

 

Daarna is het helaas niet meer gelukt om met mooi licht 

echt het bos op te zoeken. Op wandelingetjes dicht bij huis 

ben ik maar heel weinig paddenstoelen tegengekomen.

Wel nog deze hoedjes van inktzwammen:

 

En een paar groepjes van de gewone zwavelkop (?):

 

 

Toen ik probeerde om een tweede groepje in beeld 

te krijgen door een groene waas van blaadjes heen

(wat uiteindelijk niet zo goed lukte), 

kreeg ik de juist de blaadjes wel heel mooi in beeld:

En hoe zit dat nu met die poffertjes?

Nou, van bovenaf bekeken heb je hiermee wel een bordje vol:

 

zelf alleen nog wat boter en poedersuiker toevoegen...

Dank voor al jullie leuke reacties op het blog "Zonnestralen".

Zonnestralen

Zaterdag 4 oktober was aangekondigd als de laatste zomerse dag voordat de herfst echt zou toeslaan. Dat laatste bleek achteraf reuze mee te vallen; dat van die zomerse dag klopte wel. We waren vroeg op pad naar het Speulderbos, benieuwd naar de "dansende bomen". Hoewel de zon al op was, was het eerst tussen de hoge bomen nog wel erg donker. Over een wat opener stukje met lage begroeiing, hing een prachtige waas van dichtgeweven, kleine spinnenwebben, wit door de dauwdruppels. 

De makers van deze fijngeweven, tere webbetjes 

hebben we nergens kunnen  ontdekken.

 

Misschien hingen ze er al lang; 

te zien aan de volgende foto was het web er 

al eerder en is het mos er doorheen gegroeid.

Ook nog even mos zonder bedekking:

Langzamerhand dringt de zon meer door

en geeft het bos kleur

En dan -  zonnestralen:

Door de takken van een omgevallen boom:

 

De onderkant van deze omgevallen boom zag er werkelijk 

sprookjesachtig uit. Volledig bedekt met een flinke laag zacht 

mos en daartussen gigantisch grote blauwwitte zwammen 

(zijn dit elfenbankjes??*) sommige waren wel 25 cm breed.

Een wereld op zich.
En dit blauw is toch een onverwachte kleur zo in het bos.

* En nee, het zijn geen elfenbankjes, maar tonderzwammen.

Met dank aan Gonnie voor deze info.

Tussendoor een blik omhoog:

Licht is alles. Het zonlicht valt op de bladeren 
en het bos begint te leven.

Prachtig het contrast 
met de donkere boomstammen.

Deze junior staat wel heel mooi in de spotlight:

Nog meer zonnestralen:

Tot slot nog een foto die bijna gelijk is aan de eerste. 
Ik had deze eerst omgezet naar zwart/wit, 
maar vond dat toch wat saai.
Het is groen/wit geworden.

De zon maakte deze ochtend de plaatjes. Maar het dansende van de bomen heb ik niet echt in beeld kunnen brengen. Een goede reden om nog eens terug te gaan; ik vond de sfeer in dit bos bijzonder.  Misschien lukt dat met herfstkleuren? 

Dank voor jullie leuke reacties op mijn voorgaande blog met de vlinders in Beieren.

Beierse Woud * Vlinders

 

Aansluitend op het vorige blog "Vlinderstruik" nu toch ook nog 

de vlinders die we in Beieren hebben gezien.

De volgende zagen we in het plantengedeelte bij het informatiecentrum. 

Zittend op dorre bladeren, niet de mooiste achtergrond, maar het leek me 

wel een bijzondere. Thuis googelend ben ik erachter gekomen dat 

het een "callimorpha dominula" moet zijn, een bonte beer. 

Vast familie van de grote beer, als ik de kleuren zo zie:

 

Alle andere foto's zijn gemaakt bij wat wel een vlinderveldje genoemd 

mag worden. Langs een weiland was een brede strook 

(dit stuk niet gemaaid?) met bloeiende planten, 

heel veel van het mooie beemdkroon, zeer in trek bij vlinders.

Het veldje zat vol fladderaars.

Bruin zandoogje

En nog een keer vanaf de achterkant. Geen gebruikelijk standpunt, 

maar ik vond het licht hier zo mooi langs de vleugels strijken.

In grote getale daar aanwezig , de prachtige dagpauwoog:

 

Moet in Nederland ook een algemeen voorkomende vlinder zijn, 

maar ik zie hem zelden. Hier zagen we hem echt overal rondvliegen

en dit veldje zat er vol mee.

 

Hij wilde ook ieder rustplekje wel uitproberen, 

getuige de volgende foto's die Adri van mij maakte:

 

Wat ook erg opviel, was dat echt álle vlinders die we hier zagen 

heel sprankelend en fris gekleurd waren en allemaal nog gaaf.

 

De onderkant is helemaal donker:

 

De kleine vos kwam hier ook langs:

 De enige vlinder die ik hier ook op een ander bloemetje heb;

zij lustte ook wel klaver:

 

Koevinkje:

Gezellig met z'n tweeën:

 

Nadat we hier al geruime tijd heerlijk om de bloemen 

en vlinders heen gedraaid hadden, kwam de grootste verrassing. 

Ineens fladderde er een enorm grote, oranje vlinder.

De keizersmantel; het formaat was echt heel opvallend. 

Werkelijk een prachtige vlinder.

Dit jaar ook door meerdere bloggers gefotografeerd in de AWD.

Dank voor al jullie leuke enthousiaste reacties

op het bericht "Vlinderstruik".