Helgoland revisited

 

Na tien jaar en twee weken gingen wij terug naar Helgoland (juni 2024).

Iets laten er in het seizoen dus dan de vorige keer, in de hoop ook 

pasgeboren Jan van Genten te kunnen zien.

En zoals je hier kunt zien: dat lukte.

Wat wel direct opviel, was dat de kliffen minder bezet waren dan destijds:

de vogelgriep had de voorgaande twee jaar onder de Jan van Genten

fiks zijn tol geëist.  

Maar dat was nu voorbij en de vogelwachters waren erg blij dat er 

nu zo véél jongen geboren waren.

Met een beetje croppen is het oogje goed te zien:

Op favoriete plekken zaten de vogels toch weer behoorlijk dicht op elkaar.

Dat leidt tot conflicten; 

hoewel we daar niet zo veel van hebben gezien als vorige keer.

Dat kan ook komen omdat de jongen er nu waren?

Het ziet er heel heftig uit, 

maar meestal verwonden ze elkaar hier niet mee.

Vooraf hadden we gedacht dat we 's morgens voor zonsopkomst naar de klif 

zouden lopen voor foto's in het allermooiste licht. Maar helaas, 

we konden uitslapen en uitgebreid ontbijten, want dat mooie licht was er niet.

Wel was er wind, en stevig ook.

Ik vond het triest om te zien hoeveel moeite het de vogels kostte om te landen.

Vaak kwamen ze aanvliegen, draaien en dalen om te landen

en oeps, toch weer doorvliegen en wéér een rondje voor een nieuwe poging.

Blijkbaar moesten de nesten ook nog steeds bijgewerkt worden,

want we zagen veel vogels die nestmateriaal meebrachten.

Wát een inspanning voor zo'n beetje gras (deze had in verhouding nog veel bij zich).

Op de rotsen broeden meer vogelsoorten, zoals meeuwen.

En heel veel zeekoeten.

Portret of a lady:

Knuffelen 

(let op de opwaaiende veertjes bij de linker vogel).

Enkele vogels helpen de wetenschap aan handige gegevens;

waarschijnlijk niet geheel vrijwillig.

Poetsen doen ze heel elegant:

Ondanks dat de zon meestal verstek liet gaan en de heel harde wind,

hebben we wel een fijne tijd gehad op Helgoland.

Regenen (fiks) deed het vooral 's nachts en in de vroege ochtend.

Maar het is bijzonder hoe de vogels zich er geen snars van aantrekken dat

de mensen zo dichtbij komen. Wij horen voor hen waarschijnlijk gewoon bij de entourage.

Dus had ik veel te veel foto's gemaakt; dat is dan lastig uitzoeken.

 Er volgt nog een blog.

De mooiste van 2024

 

Het was voor mij nogal een fotojaar van hollen of stilstaan.

De eerste helft héél veel op stap geweest en (dus) ook heel veel gefotografeerd;

met zoveel beelden op de computer waar ik nog iets mee wilde, kwam het 

fotograferen zelf daarna vrijwel stil te liggen.

In het najaar lokten de vele paddenstoelen natuurlijk wel weer.

Lente

De natuur ontwaakt. Een vroeg bloesemtakje.

De bosanemoontjes steken ook weer massaal hun kopjes omhoog.

Maar deze had een rustig plekje voor haar alleen gevonden.

Een heerlijk zonnige lentedag in Zuid Limburg.

Tijdens ons bezoek aan Gaia Zoo regende het; 

maar voor een foto pakt dat soms niet verkeerd uit..

Deze bladkever was dol op de zonnig gele wolfsmelk.

Iets minder fel, maar ook geel: de grote ratelaar.

Tja, en toen juni: 

eerst met een groepje een midweek naar Helgoland. 

We wilden wat later in het seizoen in de hoop van de Jan van Genten 

 ook kuikens te kunnen zien. En dat lukte:

 

Maar dat betekende voor mij: na thuiskomst koffer uitpakken, 

wassen en weer inpakken, want een halve week later vertrok ik alweer

met een andere groep naar de Dolomieten.

De beelden van Helgoland zijn toen blijven liggen, maar daar ben ik

de laatste tijd wel mee  bezig geweest. Blogs volgen.

Hier dus eerst de Dolomieten:                                              

                        

                                   binnen kijken bij een Kochs gentiaan:

Daar ook niet altijd lekker wandelweer: uitzicht vanaf Lagazuoi:

Woelig water bij het Lago di Braies:

Zomer

  

Zonnedauw op een eilandje in de Nieuwkoopse Plassen:

Bruinrode heidelibel rust uit op een bruggetje:

Herfst

Dit blad van de Japanse esdoorn bleef wel heel fotogeniek liggen:

Diamantjes op een amethistzwam.

Een knots van een zwam (doorsnede zeker 10 cm): Schijnridderzwam

Tot slot de leuke geweizwammetjes

Dank aan allen die dit jaar het blog bezocht hebben

en zeker aan diegenen die ook een fijne reactie achterlieten.

Voor 2025 wens ik eenieder veel gezondheid en voorspoed

en natuurlijk mooie fotokansen.

Tot blogs.

Afscheid van de herfst

 

 

 

Begin november begonnen de blaadjes aan de bomen

voorzichtig te verkleuren. Er bleef nog lang veel groen te zien.

 

 

 

 

 

 

 

De aanwezigheid van paddenstoelen was ook niet meer zo uitbundig. 

Maar hier en daar nog wel wat moois te vinden.

 

 

 

 

 

 

 

Een middag met iets meer licht;

de kleur en textuur van zo'n heel grote platte tonderzwam 

komt dan wel mooi uit.

 

 

 

 

 

 

Daar word ik altijd vrolijk van: een groepje geweizwammetjes.

 

 

 

 

Even door wat struiken worstelen om ze van de andere

kant te benaderen. Wilde het licht ook even meewerken.

 

Aan het mos eromheen kan je misschien een beetje afleiden

hoe piepklein dit roodvoet russulaatje is.

 

 

 

 

Even verderop, net zo piepklein:

 

 

 

 

 Tussendoortje:

 

 

 

 

Elfenbankje; het tegenlicht laat de fluwelige structuur van de bovenkant goed zien. 

 

Geen idee wat dit voor zwammetjes zijn, 

ze stonden verspreid op en vlak naast een liggende boomstam.

 

Zelf ook weer voer voor een andere schimmel.

 

 

 

 

Deze deed me denken aan het hoofd van een paard.

 

 

 

 Dit waren de paddenstoelen van dit uitbundige zwammenjaar.

Nog wat herfstkleuren als toetje:

 

 

 

 

 

 

 

Dit was het laatste 'gewone' blog van dit jaar; uiteraard volgt nog wel 

het gebruikelijke jaaroverzicht op oudjaarsavond.

Maar ik wil hier alvast alle trouwe volgers bedanken voor hun

belangstelling en fijne commentaar. Het is zeker een stimulans om te

merken dat anderen ook plezier daaraan beleven.

Die bedankjes schrijf ik niet meer aan het eind van ieder bericht,

maar ze worden nog steeds heel erg gewaardeerd.

Fijne feestdagen!