Van riet en grauwe ganzen

Wat is er Hollandser en gewoner dan riet en grauwe ganzen.

Zeker als je hier in de omgeving tussen de weilanden rondkijkt:

overal water met rietkragen omzoomd en in ieder jaargetijde veel,

echt veel, grauwe ganzen.

Het riet staat hier waarschijnlijk al eeuwenlang langs de sloten.

Maar is het wel zo'n gewoon grasje?

's Zomers groen, maar het grootste deel van het jaar zien de droge, 

wat kleurloze stengels er supersaai uit. Totdat....het zonlicht over de pluimen strijkt. Dan weerkaatsen de vele, kleine "haartjes" aan de pluimen het licht alle kanten op en zorgen voor een bijna lichtgevende gloed.

 

De stengels van het riet zijn opgebouwd uit segmenten, die ten opzichte van elkaar kunnen draaien. Zo buigt en wuift het riet met alle winden mee.

Grauwe ganzen eten graag rietzaadjes.

Dat is een belangrijke link tussen deze twee.

Want grauwe ganzen zijn nu wel heel gewoon, zo'n dertig jaar geleden waren 

er hier niet zoveel meer. 1935 was het laatste jaar dat er nog een broedend 

paar werd waargenomen.

Maar riet wordt vaak ingezaaid op nieuw ingepolderd land. Riet verdampt veel water en versnelt daardoor de uitdroging van de bodem. Zo ook in 1968 in het pas drooggelegde deel langs de nieuwe Oostvaardersdijk. Dit enorme rietveld trok allerlei vogels. Al in 1970 deden duizenden grauwe ganzen dit gebied aan tijdens de trek. In 1974 broedden ze er. Maar ook duizenden onvolwassen ganzen kwamen naar het gebied om daar de rui door te maken. Massaal snoepten ze daar van het overvloedige riet. En zorgden er zo voor dat het moeras niet dichtgroeide, maar een open en afwisselend begroeid gebied werd.

Biologen die dit unieke gebeuren opmerkten, maakten zich daardoor sterk om dit gebied als natuurgebied beschermd te krijgen. In 1986 werden de Oostvaardersplassen officieel staatsnatuurmonument. Dit is natuurlijk maar een klein deel van het verhaal, maar we hebben de Oostvaardersplassen dus te danken aan het riet en de grauwe gans; de grote hoeveelheden grauwe ganzen nu danken we dan weer aan de Oostvaardersplassen. Plus de toename van nog heel veel meer vogelsoorten.

Bovenstaande info komt uit het boek "De Oostvaardersplassen - voorbij de horizon van het vertrouwde" van Ruben Smit uit 2010. Vol met prachtige foto's van Ruben Smit en veel achtergrondinformatie over het ontstaan van dit unieke gebied (meerdere schrijvers).

Aan de wandel met de koters.

Voortdurend alle kanten in de gaten houden.

En af en toe even de veren strekken.

Riet met dauwdruppels en een opkomend zonnetje daardoorheen:

Een stille, wat grauwige ochtend.
Deze gans dacht: "Ik ga even voor wat actie zorgen! Ik stijg op!".

 

"Of eh... toch maar niet ... dit was al actie genoeg."

Vorig jaar eind april nam ik deze foto's 
van een weiland en sloot vol met ganzen met pullen:

Een maand later keek ik met zeer gemengde gevoelens naar deze foto's. 
De soort is té succesvol. Hier in de buurt werden duizenden ganzen 
vergast op last van Schiphol. 

De naam "grauwe gans" vind ik eigenlijk zeer onterecht. Het klinkt zo naar: 
saai grijs en niks. Maar volgens mij zijn ze meer bruin dan grijs 
en de spierwitte delen steken daar zo mooi bij af. 
Je begrijpt het al: ik vind ze echt mooi.

Ter afsluiting riet aan het eind van een zonnige winterdag:

 De foto's in dit blog zijn een mix van oudere en nieuwe foto's, 
gemaakt in de Oostvaardersplassen en hier in de omgeving De Ronde Venen.

Een grote familie

Nadat het fotograferen vanuit de auto de vorige keer met de futen 

goed gelukt was, rijd ik een kleine week later hetzelfde weggetje nog maar eens. 

Dit keer in de namiddag. En kom deze enorm grote Familie Zwaan tegen.

Fouragerend in het gras aan de rechterkant van de weg tel ik wel zeven jonge zwanen, onder het toeziend oog van mams (denk ik, weet dat niet zeker. Bij een man is de knobbel groter, maar dat verschil vind ik moeilijk te zien).

In de sloot aan de linkerkant zwemt de andere ouder met nog eens 3 jonkies.
Doorgaans hebben zwanen 5 tot 7 eieren in een nest. Dus een nest met tien kuikens lijkt me wel heel groot; uniek dat ze er bijna een jaar later ook nog allemaal zijn.

De jongen hebben nu een erg mooi verenkleed, beige met wit.
Vanuit de auto kon ik de zwemmers goed in beeld krijgen.

Deze neemt op een aparte manier een slokje water.
Het lijkt wel of ze me tegelijkertijd in de gaten wil houden.

Maar het smaakte haar wel.

Verder waren ze vooral aan het poetsen:

 

De rest van de familie besloot ook slootwaarts te gaan.
Mams gaat voor bij het oversteken.

De koters volgen, met de wind in de rug.

   

Hartelijk dank voor alle enthousiaste reacties op mijn vorige blog:
"Meer lente".

Meer lente

We worden dit jaar getrakteerd op wel

heel vroeg en bijzonder mooi lenteweer.

                                    

 

Zat ik drie weken geleden al in het gras van het zonnetje en de bloemetjes te genieten, twee weken geleden waren we aan de wandel in 's Graveland. Naar buiten gelokt door het zachte weer en de prachtige staalblauwe lucht, met spierwitte wolkjes daarin.

Hierboven een weerspiegeling daarvan in het water.

Gewoon naar boven kijken kan ook:

Voor het echte lentegevoel bloeiden de krokussen volop. 

Afwisselend de blik omhoog gericht, 

of laag bij de grond gehouden.

 Vooral genieten van dat speciale gevoel, dat lente heet.

Voor vorig weekend was nóg mooier weer voorspeld.

Zaterdagochtend vroeg:

de belofte van een prachtige dag....

Door het heldere weer was het hier nog koud, 

maar de zon kreeg al snel meer kracht.

Het riet buigt naar beneden, nog zwaar van de dauwdruppels.

Met het zonlicht daardoorheen geeft dat mooie beelden.

De vogels op het water hadden alle ruimte, 

dus waarom zouden ze dichtbij komen ;-( ? 

Een aantal meerkoeten maakte zich vanmorgen erg druk;

ik heb enorm staan genieten van het schouwspel.

Ver weg, dus de foto's zijn niet al te best

(heel erg gecropt), maar ik vind de houdingen zo mooi, 

dat ik er toch een paar wil laten zien.

In Zuid Amerika is er een hagedis die over water kan lopen,

die noemen ze dan ook de Jezus Christushagedis.

Maar..... kijk nou toch eens naar onze meerkoetjes:

En daarna de andere kant op:

Grappig om te zien dat de andere meerkoeten en de ganzen
 die er omheen dobberen, totaal niet reageren.  
Ze kijken niet op of om en dobberen rustig door.

Op de terugweg langs een smal landweggetje 
kijk ik naar wat er in de hier heel brede, 
en waarschijnlijk ook wel diepe, sloten rondzwemt.

En vandaag heb ik mazzel!
Ik zie twee futen rondzwemmen en daar is een 
uitwijkplaats bij de weg, die ik gebruik als parkeerplek.

Weliswaar aan de andere kant van de weg, 
maar van hieruit kan ik ze toch goed zien.

Ze zijn bezig met het spel: "willen we wel, of willen we niet?"
Contact maken, met de koppen draaien, weer even allebei 
een andere kant op zwemmen, en dan toch weer naar elkaar toe. 

 

Misschien nog niet het echte baltsen, 

maar het is een prachtig schouwspel.

Helaas, een visje wil hij hier en nu (nog) niet voor haar vangen.

Ze zwemmen weer wat uit elkaar en verdwijnen uit mijn zicht.

Wat was dit genieten!

Het was eigenlijk de eerste keer dat ik vanuit de auto zo met de camera bezig was. 

Ik ben wel heel erg blij met deze resultaten, dus dit moest ik maar vaker doen.

   Hartelijk dank voor alle leuke reacties op mijn blog "Lente in de lucht".